ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ (της Αρετή Γουργιώτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ )

Δυο Συνωμότες συναπαντήθηκαν απόψε. 
Νύχτα και Μνήμη! 
Πήραν να ξετυλίγουν τους επιδέσμους,
αυτούς που σφιχταγκάλιαζαν τις πληγές της.
Ήταν σίγουρη πως η πούδρα του Χρόνου 
είχε γιάνει της καρδιάς τα τραύματα.
Πόσο γελάστηκε!
Ταινία μικρού μήκους ο έρωτάς τους
με δύο κομπάρσους, Εκείνη κι Εκείνον,
και ταλαντούχους πρωταγωνιστές τις Λέξεις.
Αυτές όμως ακύρωσαν τη συμφωνία τους,
το έργο δεν τέλειωσε, η ταινία δεν προβλήθηκε.
Ακόμη περιμένει ο έρωτας κομπάρσος ένα ρόλο, 
ένα Τέλος, βρε αδερφέ, όπως οι Λέξεις υποσχέθηκαν…
Τι συνωμοσία κι αυτή απόψε!
Πώς να επουλώσει τις χαίνουσες πληγές;

Αρετή Γουργιώτου 
ΦΥΚΟΕΣΣΑ 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΔΙΑΒΑΤΕΣ (Της Αγγέλας Καραγκούνη)

Κύβοι μικροί σκορπίστηκαν οι μέρες του χειμώνα. 
Κάλυψαν της ζωής τον καλοκαιρινό αιώνα. 
Μάτια με κρυφό φωτισμό 
προσελκύουν 
άγρυπνα χρώματα.
Γνώριμοι θόρυβοι εσωκλείονται 
σε γράμματα προσευχής, 
ζητώντας  να ελευθερωθεί η χαρά. 
Το κουδούνι του χρόνου,  ανοίγει 
την χαλαρή πια αγκαλιά 
και πέφτουν 
οι ανεκπλήρωτες προσμονές. 
Οι ευχές που δεν ευωδόθηκαν 
ζητούν ανανέωση. 
Τα διπλά κεριά έβγαλαν ρίζες στα μανουάλια 
περιμένοντας να πιάσουν τόπο οι προσευχές μας. 
Μάταια. 
Τίποτα δεν θα ρθει πια. 
Τίποτα και κανένας δεν θα' ρθει 
το βάρος των ημερών να σηκώσει 
και να το πάρει μακριά.
Άγριος ο άνεμος σφυρίζει τρελά πάλι.
Δεν μ' αρέσει, που μπλέκεται στα προσωπικά μας.
Ποινές να επιβληθούν βαριές στον άγριο άνεμο,
για το ανεμοσούρι που προκάλεσε στις ζωές μας 
και γίναμε μοναχικοί διαβάτες με αμφίβολο προορισμό. 
Γιατί κάπως έτσι 
χάσαμε τον άνθρωπο 
στην εποχή της πολυκοσμίας...

Αγγέλα Καραγκούνη   

Η καρδιά του τριαντάφυλλου (της Ιωαννέτας Δοκανάρη)

Στην καρδιά του τριαντάφυλλου φωλιάζει  η αγάπη.
Γύρω της κύματα αληθινής ζωής περιμένουν να ζήσουν.
Όμως ο πληγωμένος ιστός θυμάται τα τραύματα.
Τι μοναξιά στο κάλεσμα...
Τι σκληρότητα στη στοργή...
Τι κανόνες βράχοι 
Τι φόβοι ασημαντότητας...
Τι...
Τι...
Τι...
Ο πληγωμένος ιστός ανεβαίνει στη βάρκα της ελπίδας.
Με το  σφουγγάρι της καρδιάς γλυκομιλάει στα τραύματα.
Κι αυτά κουλουριάζονται σε μια γωνιά αδύναμα πια.
Ανοίγει ο δρόμος για την καρδιά του τριαντάφυλλου.
Η αγάπη χορεύει στα χρώματα του ουράνιου τόξου μελωδικά.

Ιωαννέτα Δοκανάρη

ΔΩΡΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (του Βαγγέλη Κανσίζογλου)

Σ’ αυτόν τον κόσμο ήρθες μια βροχερή βραδιά του Οκτώβρη,

μα πιο αβέβαιο και σκοτεινό το μέλλον σου.

Τώρα η ζωή σου ρόδινη φαντάζει,

καθώς αγάπη δέχεσαι.

Και τα μάτια σου μιαν απορία εκφράζουν:

τι είναι ζωή;

Σκληρός ο κόσμος όμως.

Δυστυχία, αδικία, κακό·

κι εσύ ένα κομμάτι του.

Αλήθεια, πόσο θα απέχεις απ’ αυτόν;

Και συνεχώς να ξεδιαλύνεις θες τους φόβους σου.

Τι είναι ζωή;

Κάνοντας όνειρα να τον αλλάξεις προσπαθείς.

Σε ιδεολογίες μπλέκεις και σε συστήματα.

Εκεί ένα σύντροφο επιλέγεις, κι αν είσαι συνετός το παρελθόν αφήνεις.

Οικογένεια, καριέρα… σ’ αυτά αφοσιώνεσαι.

Μόνο μια σκέψη αμυδρά σε βασανίζει:

τι είναι ζωή;

Μονότονα περνά ο καιρός.

Kι ενώ τα χρόνια μπροστά σου φτερουγίζουν,

ο κόπος σε βαραίνει.

Τώρα τα μάτια σου σφιχτά σφαλίζουν

και σαν ανάμνηση σου έρχεται στο νου:

τι είναι ζωή;

(Είναι κάτι που δεν κατανόησαν πολλοί)

Είναι το δώρο που δεν κατάλαβες ποτέ!

Βαγγέλης Κανσίζογλου

Τους περίμενα (της Ελένης Ταϊφυριανού)

 

Τους περίμενα...

Καιρό τώρα τους περίμενα.

Αργούσαν πολύ αλλά εγώ περίμενα.

Και οι εποχές διαδέχονταν η μία την άλλη.

Και οι βροχές φέρναν ήλιο.

Κι ο ήλιος τον άνεμο.

Κι εγώ περίμενα.

Και γέμιζα τα σιωπηλά μου δώματα,

πόντο-πόντο με λέξεις,

με άηχες κραυγές,

με ηχηρές σιωπές,

με άναρχες σημασίες...

Μα αργούσαν πολύ να έρθουν.

Δεν ξέρω γιατί;

Ένιωθα πώς με τιμωρούσαν,

πώς μ' εκδικούνταν κατά κάποιο τρόπο.

Γιατί δεν τους κάλεσα να έρθουν;

Γιατί δεν τους παρακάλεσα να έρθουν;

Μα εγώ δεν θέλησα ποτέ

να τους φέρω σε δύσκολη θέση

Δεν έμαθα ποτέ να ζητάω χαρές

Δεν έκανα ποτέ παζάρια

Πόσο κάνει;

Εγώ τόσα δίνω...

Για μένα είναι αυτονόητο

πως αν μου χτυπήσουν την πόρτα

Θ' ανοίξω με χαμόγελο και θα πω...

Περάστε...

Σας περίμενα!

Ελένη Ταϊφυριανού