Φθινοπώριασε (της Ειρήνης Σκευοφύλαξ)

 

Το τζάμι έχει δακρύσει.
Φύλλα στο μπαλκόνι μου, τα μετρώ.
Ένα για κάθε σταγόνα.
Σταγόνα - σταγόνα πέφτει η βροχή
κι είμαστε ακόμα στα μέσα της μέρας.
Δε μου ταιριάζει αυτή η εποχή,
δε μ΄ αρέσουν τα θλιμμένα φύλλα.
Θέλω να " ξορκίσω τον απήγανο ",
να δω θάλασσα κι ουρανό!
Όχι θυμωμένα σύννεφα,
όχι αγριεμένα κύματα!
Ένα φάρο στο βάθος του μικρού λιμανιού,
ένα τραπεζάκι για δυο,
ένα ματσάκι φρέζες με ανεμώνες ανάκατα.
Ακούγεται αυτή η μουσική στο βάθος,
γλυκιά η φωνή, 
γλυκό το ζόρι.
Αλλά μετά, άλλο δίσκο στο πικάπ θα βάλω,
να εξευμενίσω την ταραχή της ψυχής,
να πω καλημέρα στα σκληρά πρωινά,
να μην πω τ΄ όνομά σου πάλι
και μοιάσει σαν το πρωτόγαλα του βρέφους στο στόμα.
Θ΄ ακουμπήσω μια ξεθωριασμένη φωτογραφία,
από τη φυλαγμένη παρακαταθήκη των ονείρων μου
κι ύστερα...
Θα μαζέψω τα φύλλα,
σαν να μην πέρασαν από κει, 
σαν να μην τα είδα.
θα κλείσω το συρτάρι, 
σαν να μην τ΄ άνοιξα ποτέ.
Άλλη εποχή θα έρθει,
άλλο τραγούδι θ΄ ακούσω.
Δεν θα πω τ΄ όνομά σου , 
θα κάτσω σ΄ αυτό το τραπεζάκι στο βάθος 
και θ΄ αφουγκράζομαι τον παφλασμό των κυμάτων, 
που θα σκάνε ορμητικά στα βράχια.
Σαν το ποδοβολητό των αλόγων μου μοιάζει.
Νοιώθω ένα άγγιγμα.
Σαν χάδι στα μαλλιά, που πέφτουν στα μάτια.
Φυσώ την τουφίτσα που μου κρύβει την εικόνα,
κι όλα τα φύλλα χάνονται

Ειρήνη Σκευοφυλαξ

Η κυρά του φεγγαριού (του Βασίλη Τσερελη)

 

Εκείνη τη νύχτα του Αυγούστου
ξύπνησα ξαφνικά και είδα
βαμμένο το σώμα μου,
βαμμένη την κάμαρα
μ’ ένα μαγευτικό, λευκόχρυσο χρώμα!
Το φεγγάρι είχε εισβάλλει στο δωμάτιο
και ζωγράφιζε με το φως του
γύρω μου, επάνω μου κι εντός μου!

Κοίταξα απ’ το παράθυρο
στην απέναντι ταράτσα
και σε είδα
ήσουν εκεί
στεφανωμένη με το φεγγάρι!
Η κυρά του φεγγαριού!
Ένα τεράστιο φεγγάρι έστεκε πίσω σου
ήταν το μεγαλύτερο που αντίκρισα στη ζωή μου
πίστεψα πως το έφερες εσύ μαζί σου.

Από τότε
κάθε Αυγουστιάτικη πανσέληνο
ξενυχτώ κοιτώντας το φεγγάρι.
Σε ψάχνω στα χρυσά του βουνά,
στις μαλαματένιες του κοιλάδες
ξέρω όμως
πως εκείνο το πελώριο φεγγάρι
θα ξαναφανεί στην απέναντι ταράτσα
όταν θα στεφανώσει και πάλι εσένα
όταν το ξαναφέρεις εσύ
η κυρά του φεγγαριού!

Βασίλης Τσερελης
(Από τη συμμετοχή μου στην ποιητική συλλογή 
«ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ»)

Άτιτλο (της Ιωάννας Καράμπελα)

 

Απο ταίς τόσες συμφορές είναι...
πού μέσα μας διαλύθηκαν οι ανάσες 
κι νύχτες σπάσανε καθρέφτες στην σειρά
Κοπήκανε τα άκρα,  
και ξεγελάστηκαν τα νώτα του ζευγά
Οι μπόρες έρρεαν νερό
μα εμείς δίχως γουλιά πνιγόμασταν.
Και σκάβαμε 
τούς ίδιους λάκκους συνεχώς•
χαντακωθήκαμε 
σε ότι οι χούφτες μας ανοίγανε...
Πέφταμε ακόμη πιο βαθιά 
μα ονειρευόμασταν...
μία βραδιά,
με τα φεγγάρια μας σβηστά,
ρομάντζο έστω,
με κουβέρτα στριμωχτά...
Κι έτσι όπως ήμαστε αγκαλιά στα χαρακώματα,...
απ' άκρη σ' άκρη, τήν σάρκα μας να βγάζαμε.
Σφαχτάρια να μας λέν, που αγαπηθήκανε.

Ιωάννα Καραμπελα

"ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ" (της Μάντυ Τσιπουρα)

Πού κρύφτηκε η Ποίηση;
Οι λέξεις σα νεκρές
ερμητικά περιπλανώνται
ψάχνοντας ψυχή ν' αναστηθούν,
δημιουργό για ν' ανασάνουν
και ν' αναδομηθούν.
Να γίνουν μέλι στις καρδιές
βροχή στη χώρα των ονείρων
πνοή στις άνευρες κραυγές
δύναμη στη γραφίδα της ζωής.

Κι οι στίχοι;
Άναυδοι κι αυτοί
δίχως λαλιά,
δεν πρόλαβαν να δουν το φως
έμμετρες κι άμετρες σειρές εικόνων
δίχως παλμό,
φυγοδικούν στο ποίημα
από συναισθημάτων έλλειψη
αμέτοχοι ευθύνης
στα δρώμενα της στιγμής.
Μουντοί και μουδιασμένοι
στην άκρη της στροφής,
παγώνουν
πέφτοντας στο τέλμα της γραφής.

Πού κρύφτηκε η Ποίηση;
Αδύναμη, νωθρή και ξεπεσμένη
το πέπλο της τινάζει
να παραμείνει ζωντανή.
Βαριά και προδομένη
πληγώθηκε απ' του κομπασμού το τέλι
κι έμεινε κενή.
Χωρίς ταπεινοφροσύνη, 
έχει ευνουχηθεί.

Μάντυ Τσιπουρα

Άτιτλο (της Αντριανας Περικλέους Ονουφρίου)

 

Έλα απόψε που τα σύννεφα 
μπλέκουν αιώνια όνειρα. 
Ο ουρανός ένα φωτεινό 
χαλί, κλίνη αγάπης. 
Το θρόισμα του ανέμου 
σκορπάει ήχους μυστικής 
διέγερσης.
Οι λέξεις λικνίζονται 
νωχελικά κάτω από το 
σκέπασμα του ονείρου. 
Έλα απόψε που τ αστέρια 
στήνουν τρελλό χορό 
μέσα στο φως της νιότης. 
Απόψε που ο ήχος της
καρδιάς ευθυγραμμίζεται 
με τις αισθήσεις.

Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου