Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Σαν θάλασσα έρημη βουβή κι' ακίνητη θα πλέω, στο πλήρωμα μιας απουσίας... ν' αποδέχομαι γλαρούς ακάλεστους και τρομαγμένους μ' ανήμπορα φτερά, ξεθεωμένους σ' ενα ναυαγισμένο μπάρκο, αποστεωμένους μ' εν' αταξίδευτο σκαρί, στην ξεφτισμένη προσδοκία μου! Δίχως τ' ανδρειωμένα κύματα της άψης σου, για να μας πάρουν να μας πάνε...! Την αστραπή στο πείσμα των ματιών, εκεί που έλαμψαν τα όνειρα στα αμοιβαία τα ξενύχτια! Την άφαντη φλέβα της προσμονής στυγνά σαν θα με καίει την ντύθηκα σαν έλλειψη! Στεγνώσανε ακοίταχτοι οι πανσέληνοι... στο δάκρυ μου το βλέμμα σου αχνό, με τους ανέμους των στόχων δειλά να μας χτυπούν ...στο πέρασμα μας ξέφυγαν! Μ' αυτά να λείπουν... ο καθένας μπορεί να είναι ευτυχέστερός μου πια!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Άτιτλο (της Ρούλας Κτενά)

Στέκεσαι δίχως να μιλάς
με τον αέρα στα μαλλιά σου
έφερα δάκρυα στην ματιά σου.

Δραπέτης του κόσμου δίχως σπίτι
σκονισμένη καρέκλα σε σαλούν
Έχω για φίλο τον αποσπερίτη.

Θα μιλήσω ή θα σωπάσω
κόκκος της άμμου περιπλανιέμαι
τα κύματα πώς να δαμάσω.

Στίχος που ψάχνει να πλαγιάσει
πάνω σε μια χορδή σπασμένη
παλιά κιθάρα ξεβαμένη.

Τα πόδια σου ακουμπούν την άμμο
χάδι ονειρεύομαι πως είναι
ας ήμουν σ'ένα αεροπλάνο.

Νούφαρο αμίλητο στη λίμνη
ψυχρό λευκό κρίνο της άμμου
δεν σε χαιρέτησα καρδιά μου.

Αθόρυβα στην νύχτα θα χαθώ
θα τραγουδώ ώσπου να φέξει
αδιάβροχη η ψυχή μου στον βυθό...

Ρούλα Κτενά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ελένη Ταϊφυριανού

Αποστόλης Ζυμβραγάκης

Δάφνη Μπερμπέρη Κρυστάλλη

 

Κυνηγημένος (της Εύας Γεωργίου)

 
Καραδοκούν πια οι Λύκοι 
σε κάθε γωνία....   
Το παιχνίδι Λύκε Λύκε είσαι εδώ
έχει τελειώσει..
Εσύ μολις κέρδισες, τους έχεις ξεφύγει
Νιώθεις περιεργα που σε αναγνώρισαν, σου έκαναν μάλλον  την χάρη
Τώρα δεν έχεις λόγο
να νιώθεις κυνηγημένος.
Νιώθουν μόνο  οίκτο για σένα...
Ο επόμενος ρόλος που θα υποδυθεις 
διάλεξε να είναι αυτός της
Κοκκινοσκουφίτσας.
Σώθηκε και ακόμη ζει
Κάπου στην μέση της διαδρομής
έγινε φίλη με τον λύκο.  
 Και απο τοτε γράφουν μαζί παραμύθια...
 μόνο  για κυνηγημένους..

Εύα Γεωργίου

Παρούσα (της Μάρθας Καναρη)

 
Πάντα θα έρχομαι...
Γλυστρώ σαν άνεμος και γατζώνομαι 
στο ανοικτό σου πουκάμισο.
Ρίχνω άγκυρα,  
εκεί ακριβώς που  υπόσχεσαι έρωτα 
και  ξημερώνω όταν βραδυάζει 
στα μάτια σου.
Πάντα θα έρχομαι...
Αγκαλιάζω τη λήθη και χαιδεύω τη στιγμή
καθώς το ποίημα ματώνει και δεν ξέρω αν γίνεσαι όνειρο ή απογοήτευση.
Ήρθα.... 
Ήρθα πάλι ...
...κι εσύ πάντα εκεί,  
να φυλακίζεις ανέμους και να φτιάχνεις χαραμάδες για τη ψευδαίσθηση μιας χαμένης ελευθερίας που μου χρωστάς.
.... Παρούσα ξανά....

Μάρθα Καναρη