ΤΟ ΧΑΟΣ (του Χρήστου Κουκουσούρη)

  

Μ' αρέσει η εικόνα του Χάους που γνωρίζω
μ’ αρέσει το Χάος σε κάθε μορφή
λουλούδια εσύ σπέρνεις, αγκάθια θερίζω
στις ρίζες ποντάρεις κι εγώ στην κορφή. 

Μ’ αρέσει που ο κόσμος τυφλά αποφασίζει
σχεδόν δίχως σκέψη, αυθόρμητα λες
στο λάθος συμβαίνει συχνά να ερίζει
μετράει τα χαμένα σε κάνει να κλαίς.

Μ’ αρέσει που ο κόσμος πιστεύει, όλα Θεία
μ’ αρέσει που η πίστη του είναι τρωτή
που πλάθεται αμφίδρομα χάνεται ευθεία 
μπερδεύει τις λύπες του σαν να ‘ναι γιορτή. 

Μ’ αρέσει η ζωή μας που σαν λοταρία
κληρώνει κι ελπίζεις την άλλη φορά
στην τύχη ποντάρεις να φτιάξεις πορεία
τα χέρια σου σφίγγεις… Αχ να ‘ταν φτερά.

Χρήστος Κουκουσουρης

Άτιτλο (του Άντρος Νικολάου)

Φωνές, ομιλίες, φράσεις 
πνιγμένες στα ηδύποτα, 
προτάσεις ακατανόητες.
Γέλια, χάδια, ψεύτικοι 
έρωτες. 
Φώτα ακαθόριστου 
χρώματος, επίπλαστη 
ευτυχία τής στιγμής που 
αύριο δεν θα είναι 
ούτε ανάμνηση.
Ήσουν μακρυά. 
Τά λόγια δεν θα συναντιούνταν.
Έτσι, μοιραία, μίλησαν 
οι ψυχές με τήν 
γλώσσα τών ματιών.
Τίποτε δεν ακούαμε.
Τίποτε δεν βλέπαμε.
Ούτε γέλια υποκριτικά, 
ούτε φώτα θολά 
απ' τούς καπνούς.
Τίποτε.
Άδειασε ο τόπος.
Η διαπεραστική, γεμάτη 
νόημα ματιά, καθάρισε 
τήν θολούρα.
Άντρος Νικολάου
Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε 
από τόν Edouard Manet .
Έχει τίτλο :
"Τό μπάρ τού Φολι Μπερζερ"

Άτιτλο (της Εύας Λόλιου)

Σφυρίζουν τα πλοία στο λιμάνι, οι ψαρόβαρκες σχίζουν τα πρωϊνά γυαλιά, τα κοράκια αναμένουν στις σκεπές του κόσμου, ο κόκορας δε λάλησε ακόμη το ξημέρωμα.

Φορώ το μαγιό μου, μια πετσέτα στον ώμο και σαγιονάρες που τα έχουν φτύσει πια οι έρημες απ΄τα βότσαλα του καλοκαιριού. Θα αντέξουν μια ημέρα ακόμη.. Για μένα..

Η  ντουλάπα στη πόλη έχει κρυμμένο μέσα της το Φθινόπωρο, μυρίζει έως εδώ , στην άκρη του κόσμου η ναφθαλίνη.

Τούτος ο καφές έχει κόκαλα σήμερις, περιμένω να φουσκώσει. Σαν μου κλείνει το μάτι η πρώτη φουσκάλα του, τον παίρνω μαζί μου σε μια λευκή κούπα.

Τρέχει ξωπίσω το μικρό μου σκυλάκι, καθυστερεί σηκώνοντας το πόδι  όλο  ψηλά στις γλάστρες.

'' Ρόκο, βιάσου να προλάβουμε το ταξίδι! ΄΄ του φωνάζω, μα τούτος δικό του θέλει όλο τον κόσμο, να αφήσει τα χνάρια του.

Ίσα που ακούω το φούρναρη Πρώϊα, να ξαποσταίνει τον ιδρώτα του απ' την τελευταία φουρνιά.

Σαν να βρέχει, είναι τα πρώτα μου δάκρυα. Στέκομαι στο λιμάνι, ρουφώ τον αγέρα της εγκατάλειψης.

Μα ' γω ξέρω να εγκαταλείπομαι, έχω φτιάξει ένα μεγάλο χαρταετό από Ανατολές, ιστιοφόρα, βαρκούλες, πεταλούδες, καβούρια και μια μεγάλη ουρά που σέρνει το καλοκαίρι μου ψηλά στον ουρανό!

Είδες ποτέ σου θάλασσα να πετάει ψηλά στ' ουράνια; Είδες πλοία;

Φάρδυνε τόσο το στέρνο μου απ' την συγκίνηση που είναι έτοιμος να αμολύσει ο ουρανός κύματα πάνω στα αφυδατωμένα βράχια.

Σήμερις δε θα δω Ανατολή, μπουρίνιασε ο ορίζοντας. Μα όσο κρατά έστω και λίγο καθαρός ο ουρανός, θα αμολάω τον χαρταετό μου.

Κόβω την καλούμπα να βοηθήσω τον Θεό που τον τραβά στα ύψη.

Σηκώνω σαν παιδί τα χέρια ψηλά, δείχνοντας στον ουρανό την θάλασσά μου να πετάει. Αρμενίζουν οι ψαρόβαρκες αναγαλλιασμένες που σούρωσε το βαθύ μπλε της.

''Είδες ποτέ σου θάλασσα να πετάει ψηλά στ' ουράνια; Ε ! Ρόκο, σου μιλώ, είδες;''

Μα δε μου απαντά, μόνο κουνά την ουρίτσα του χαρούμενος, καθαρά από άγνοια ο καλός μου φίλος..

Εύα Λόλιου

Άγιος Ιωάννης (Φωτό)

Υπάρχουν απλά άνθρωποι που γεννήθηκαν από ανθρώπους.Τα μοντέλα επινοήθηκαν. (της Μπέττυς Κουτσιου)

Οι άνθρωποι δεν γεννηθήκαμε για να ποζάρουμε σε περιοδικά. Αυτή είναι δουλειά άλλων. Όπως δουλειά άλλων είναι να είναι ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, μαθηματικοί, πολιτικοί μηχανικοί. 

Γιατί λοιπόν κρίνετε έναν άνθρωπο από την εξωτερική του εμφάνιση εάν δεν τηρεί προδιαγραφές μοντέλου;

Δεν είναι αυτή η δουλειά του. 

Να κρίνετε τα μοντέλα μεταξύ τους.

Εμάς τις κοινές θνητές να μας αφήσετε στην ησυχία μας. Δεν περνάμε ούτε οντισιόν ούτε πασαρέλα. Έχουμε κυτταρίτιδα, έχουμε παραπάνω κιλά, έχουμε ψαλίδα στα μαλλιά και τρώμε σαν άνθρωποι. Δεν ζούμε με ένα καρότο την ημέρα. Δεν βγήκαμε από κάποια σελίδα περιοδικού, δεν είμαστε όλη μέρα κομμωτήριο, ούτε ζητάμε δουλειά σε πρακτορείο μοντέλων. Δεν ζητάμε να φωτογραφηθούμε δίπλα στη Ζιζέλ γιαυτό κάντε μας την χάρη. 

Να μας αφήσετε να ζήσουμε χωρίς το μπούλιγκ των κιλών και των υπέροχων ανορθωμένων γλουτών, σας παρακαλώ.

Εάν έχετε την καλοσύνη να μας επιτρέψετε να κάνουμε και μπάνια στην παραλία. 

Πουθενά δεν γράφει κάποια ταμπέλα μόνο για γυμνασμένους.

Όπως επίσης σε κανένα εστιατόριο δεν είδα να γράφει επιτρέπεται να τρώνε μόνο οι αδύνατοι. 

Γιατί ξέρετε κάτι; 

Εσείς που κρίνετε μια κοπέλα που έχει παραπάνω κιλά, αύριο η κόρη σας, ίσως είναι το κορίτσι με την νευρική ανορεξία. 

Εσείς που χλευάζετε τον νεαρό που είναι αγύμναστος και αδυνατούλης, ίσως αύριο ο δικός σας γιος, πάρει αναβολικά για να γίνει "τούμπανο". 
 

Πως θα σας φαινότανε λοιπόν εάν σας άφηνε η δική σας γυναίκα, για κάποιον άλλον πιο όμορφο και με περισσότερους κοιλιακούς; 

 
Θα σας άρεσε να σας παρατήσει ο άντρας σας, για μια άλλη γυναίκα με αναλογίες 90- 60- 90; 
 

Γιαυτό μην κρίνετε ανθρώπους. 

Δεν ξέρετε ποτέ τι έχει ο άλλος στην ψυχή του. 

Τι κουβαλάει. 

Πλησιάστε με αγάπη κάποιον που νομίζετε ότι αδικείται από την εμφάνιση του και προσπαθείτε να του δημιουργήσετε πάλι ένα ενδιαφέρον για την ζωή. 

Με αγάπη όμως μόνο. 

Η αγάπη σώζει. 

Όχι η αντιπαράθεση. 

Αλλιώς θα υπάρχουν παιδιά που θα γυρίζουν από πάρτυ και θα αυτοκτονούν γιατί κάποια τα είπε χοντρά. 

Θα υπάρχουν έφηβες που θα κάνουν απόπειρες με χάπια γιατί κάποιος τις αποκάλεσε άσχημες.

Θα υπάρχετε και εσείς κάπου μέσα σε αυτό σαν γονείς γιατί ρόδα είναι και γυρίζει. 

Δεν υπάρχει ονομασία χοντρός. 

Οι άνθρωποι έχουν ονόματα και ψυχή. 

Μην τους δηλητηριάζετε.

Έχει φτάσει ο μέσος όρος κιλών στα κορίτσια 45  γιατί κάποιος αδιάβαστος, αδιάγνωστος τις πλήγωσε. 

Η δική σου η κόρη που είναι τώρα άραγε; 

Είναι μοντέλο ή τα έχει τα κιλάκια της όπως όλες οι Ελληνίδες; 

Τι νομίζεις, οτι θα σου πει κάτι και θα καταλάβεις;
Οι έφηβοι δεν μιλάνε πολύ. 
Τίποτα δεν θα καταλάβεις, μέχρι να σωριαστεί κάτω από την πείνα. 

Τώρα βγες στην παραλία και κορόιδεψε.

Πρώτα όμως να κοιτάξεις τον καθρέφτη σου να σιγουρευτείς ότι είσαι άνθρωπος, γονέας, θείος, αδελφός. 

Και ύστερα, πες ότι θες αν αντέχεις να παίζεις με ψυχές. 

Πρόσεξε όμως γιατί πουθενά δεν γράφει η ταμπέλα, οτι στην δική σου ζωή, όλα θα είναι παραδεισένια. 

Γράφει; 

Μπέττυ Κουτσιου

Ο πατέρας μου (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Ο πατέρας μου χλωμός μέσα στο βαθύ βιολετί του θανάτου

πήγαινε προς τη δύση

μοναχικός, πελώριος και παντέρημος.

Πήγαινε σκυφτός, με ένα τσιγάρο στο στόμα

κι ήταν κάτισχνος, ένα παιδί που επιστρέφει από το σχολείο,

με σηκωμένο το γιακά, αν και ήταν καλοκαίρι

κι ένα καπέλο τσακισμένο από το βάρος της βροχής.

Μου φάνηκε πως έγερνε από την δεξιά πλευρά

παρόλο που ήταν χωρίς αποσκευές.

Σιωπηλή, τρομακτική φιγούρα 

που σχεδόν δεν διακρινόταν από την ίδια της τη σκιά.

Μου γέλασε, σαν το μοναδικό σημάδι στοργής στον κόσμο,

κάπως σαν ν' ανθίζουν οι μενεξέδες μέσα στην παγωνιά.

Σταμάτησε λίγο να ξελαχανιάσει, κάρφωσε τα μάτια του στα δικά μου

κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, 

καθώς οι κόρες των ματιών του προσαρμόζονταν στο λυκόφως,

διάβασα μέσα τους ονόματα πολλά που συνωστίζονταν να βγουν, 

λες κι ένιωθαν πιεστική την ανάγκη να ξαναζήσουν, 

να ανασάνουν λίγο καθαρό αέρα.

Ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τον καθαρό αέρα.

Τον ρουφούσε μαζί με το θειάφι και τον χαλκό κάθε μέρα.

Χρυσαυγή Τουμπα