Χωρίς πουκάμισο (του Πάτροκλου Σεφεριάδη)

 

Όσο καταλαβαίνεις φεύγεις 
Τα ερωτηματικά στοιβάζονται 
Έχεις ευθύνη στα γεγονότα 
Στη ζωή η δημιουργία έχει τον πρώτο λόγο
Το καμένο δέντρο φέρνει λύπη
Ενα ζωντανό που έμεινε εκεί.
Διαδρομές που δεν οδηγησες
Ψεύτικα λόγια
Πριν τη γιορτή δεν ξεκινούν οι χοροί
Υποσχέσεις η λαίλαπα παρέσυρε
Πρόσωπα χωμάτινα δίχως βλέμμα
Θέλουν να πιστέψεις
Αναρωτιέμαι γιατί δεν σε ρώτησαν
Μήπως ο μύθος προϊδεάζει το ναυάγιο
Ίσως το καράβι  άραξε σε ξερά
Ο Καπετάνιος έχασε τα λόγια του
Οι ναύτες έπεσαν στη θάλασσα 
Το κύμα πήρε όσους βρήκε
Τα σωσίβια έμειναν στη πρυμνη...

Πάτροκλος Σεφεριάδης
Λέξεις από τη συλλογή
Ανοιχτό παράθυρο

ΤΡΕΝΑ (του Γιώργου Τζιβελέκου)

Περνούν αβέρτα τα τρένα

και παίρνουν μαζί τους

κομμάτι-κομμάτι

την υπόστασή μου

στην αντανάκλαση των τζαμιών τους

αφήνοντάς με περισσότερο λειψό

και καταντώντας με μια θολούρα

Εγώ γίνομαι τ’ αντικαθρέφτισμά.

 

Δεν αντιπαρέρχομαι στην αποβάθρα.

Περιμένω να με ψάξεις εσύ

μέσα στο ενοχλητικό βουητό

του ανώνυμου πλήθους

και να φύγουμε μαζί

ή απλώς να σταθείς στο πλάι μου

και να στείλουμε ταξίδι

τη ζευγαρωμένη αντανάκλασή μας

να βρει τα υπολείμματα ζωής

που ΄κρυψα στα παρερχόμενα βαγόνια.

Γεώργιος Τσεβελέκος

Χαρακιές (του Δημήτρη Καρπετη)

 

Οι χαρακιές στο σώμα 
 εισπνέουν ένα φως αμυδρό, 
ο κόσμος της σήψης
αρχίζει να σμικραίνει.
 
 Μια απόκοσμη χαρά μεσουρανεί 
στις σκέψεις.
Ο ιριδισμός καταστρέφει 
τα μαύρα φύλλα της καρδιάς.
Στις παρυφές των δακρύων
διακρίνω την ισχνή παρουσία των ονείρων.
Τρέχω, οι ανταύγειες της αδρεναλίνης
σκόρπισαν στον ορίζοντα.
Μια ζωή μέσα στην ψευδαίσθηση,
οι όμορφες στιγμές ξεμακραίνουν. 
Οι χαρακιές στο σώμα 
εισπνέουν ένα φως αμυδρό, 
ο κόσμος της σήψης
αρχίζει να σμικραίνει.

Δημήτρης Καρπέτης
   

Μνήμες (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Τον βλέπω, εκεί να κάθεται,

  πνιγμένος στη σιωπή του.

 Μια φράση πάνω στο σκαλί,

  τη σκέψη του απέσπασε,

   βρίσκεται στα χαμένα.

  Είδε καρδιά, με αρχικά,

 μ' αγάπη ήταν γραμμένα

 και το μυαλό του έτρεξε,

   σε χρόνια λατρεμένα.

Τα σμαραγδένια μάτια της

      ακόμη τα θυμάται.

Γλυκά τα χέρια της ποθεί,

  στα χείλη του να φέρει.

Των γιασεμιών την ομορφιά,

   είχε στο προσωπό της,

 την ευωδιά στο σώμα της,

   στον κύκνειο λαιμό της.

  Δεν έβγαλα όμως... μιλιά,

     μη και τον ετρομάξω.

  Όταν ο νους μακριά πετά..

    πρέπει να μένεις... έξω!

Αναστασία Κουτσουκου Κλεάνθη

Το θύμα να' μαι φτάνει πια (της Ειρήνης Ανδρέου)

 Δεν θέλω πια να σκέφτομαι

βάσανα περασμένα

κι ούτε στιγμή δεν στέκομαι

αυτά σαν είναι ξένα 

Το θύμα νά' μαι φτάνει πια!

Στέρεψε η αγκαλιά μου... 

 αχαριστία και ψευτιά

 μάτωσαν την καρδιά μου.

Για πείτε μου τι κέρδισα

 ψυχή κι αν έχω δώσει;

Στον τοίχο όλοι μ έστησαν 

 κανείς δεν μ' εχει νιώσει.

Χαρά να δίνω έμαθα 

 πόνο να μου γυρνάνε 

 να ζήσω μόνο ξέχασα,

τα χρόνια φεύγουν, πάνε..

Μου τέλειωσαν οι αντοχές

 σφύριξε και το τραίνο

 πετάω συγγνώμες κι ενοχές 

 τρεχάτη ανεβαίνω!

Ειρήνη Ανδρέου

Από το βιβλίο μου

 "Φτου μας... με αγάπη"