ΠΑΡΑΝΟΙΑ (της Κατερίνας Μπαχαρη Κουτσουνα

 

Τα μαγικά σου χέρια η ανάδρομη έκπληξη έκαψε,

ο  Θεός μύρισε τη στάχτη σου και φρικίασε...

Ήταν ο δημιουργός!

Τη φλόγα του έστειλε να σε θερμάνει

και συ παράνοος παράνομα βουλήθηκες...

Μια συννεφιά σκίασε την ευτυχία,

του πράσινου θεού ένδυμα.

Της σαύρας τη μετάλλαξη δε γεύτηκαν τα μάτια 

μήτε η ελπίδα δρόσισε, την μήνι,......

Άηχη ακρόαση σε ηχηρά ραπίσματα ηδονικής έκθεσης

 ήταν...

 κι η εμβέλεια της απροθυμίας έντρομη....

σαρκαστικά φιλήδονη, αγέραστη ευθυμία αποκοτιάς......

Της νεκρωμένης γης τ´αποκαΐδια θρήνος.

Φιγούρες για πίνακα κατάλληλες σε φρίκη ανήλεη ...

Οργωμένη έντρομη άνωση της σκέψης η παράλογη αποδοχή.

Αναγκαίο κακό γαρ.....

Κατερίνα Κουτσουνα

Χοάνη (Του Σπήλιου Παναγιωτόπουλου)

Ένα πρόσωπ΄ αχνό

με θωρεί στον καθρέφτη

νευρικά του γελώ

με κοιτά σαν τον κλέφτη

ένας ήλιος γκαβός

γλίσχρος λίγο πριν δύσει

κι ένας μαύρος καπνός

πάνω έχει καθίσει

να γρικάς προπαντός

όλοι είμαστε ίσοι

κι ο Ιούδας εντός

σκύβει να με φιλήσει.

κι ένας ήλιος ισχνός

μέσα στο καλοκαίρι

κι ο θεός ονηγός

μου τραβάει το χέρι.

Είμ΄ εδώ ειμ΄απών

να με θέλγει πια πλάνη,

τα σημάδια καιρών

ή γιγάντια χοάνη?

Σπήλιος Παναγιωτοπουλος

ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΓΡΑΦΗ (της Θωμαης Τσιμερικα)

Πληγωμένες καρδιές

Μέσα σε φωτιές....

Πόνος ψυχής ...

Σε δάκρυα βροχής...

Πληγωμένα πουλιά

Μέσα στην καρδιά 

Πετάνε μες το χθές

Δίπλα στις Αλικές...

Πινέλο η ζωή ...

Βουτάει στην πηγή

Κλαίει και λυπάται

Κανέναν δεν φοβάται.

Με λάμψη την αυγή

Άρχισε προσευχή

Περιμένει τόνειρο 

Να ζεσταθεί.

Και αν έρθουν χειμώνες...

Και αν περάσουν αιώνες 

Η γραφή θα είναι εκει 

Στην καρδιά βαθιά πληγή.

Ο αέρας θα περάσει 

Μες τη πλάση 

Θα φέρει ευτυχία 

Για μια νέα πορεία ....

Θωμαή Τσιμερικα

Υπάρχεις....(της Χρυσοβαλαντη Αντωνία Μαρκοπουλου)

"Υπάρχεις....."

Γιατί όταν αντίκρυσα τα μάτια σου έγιναν ένα με τα δικά μου.

"Υπάρχεις...."

Απο την στιγμή που χώθηκα την αγκαλιά σου, που όταν χάθηκα στον κόσμο της μου έδειξε την τρυφερότητα την αγάπη της καρδιάς σου ψυθιρίζοντας μελωδίες ξεχωριστές.

"Υπάρχεις....".

Απο την ώρα που άγγιξαν τα χείλη μου τα δικά σου, αφήνοντας την γεύση απο μυρωδιές ξεχωριστές απο ανάσες πρωτόγνωρες

"Ζω" αναπνέοντας απο σένα.

"Υπάρχεις....".

Απο όταν οι ψυχές μας έγιναν ένα και τα κορμιά μας δημιούργησαν στιγμές, ώρες ευτυχίας απο όταν το χτυποκάρδι μας έγινε ένα. 

Μπήκα εκεί που ζητούσε η ψυχή σου γιατρεύοντας με την αγάπη μου την μοναξιά της χαιδεύοντας απαλά κάθε σημείο της.

Μπήκες εκεί που σε δέχτηκε το σπασμένο κομμάτι της και ξεκίνησε να ζει ξανά με τους δικούς σου χτύπους.

"Υπάρχω...." γιατί "υπάρχεις..."

Κι όσο "ζεις" θα "ζω".

Σε κάθε ανάσα σου κάθε αναπνοή σου

έτσι απλά γιατί....

" ΥΠΑΡΧΕΙΣ "!!!!!

Χρυσοβαλαντη Αντωνία Μαρκοπουλου

Το κυνήγι του πάθους (της Γεωργίας Λαμπαρα Τριανταφύλλου)

Σκαρφαλώνεις με κόπο έχοντας την ηδονή της κορύφωσης να σου σιγοκαίει το μυαλό.

Καταραμένο το πάθος σε αιώνια ένωση με την πτώση αμέσως μετά την κατάκτηση.

Μένεις να βιώνεις τη ζωή και το θάνατο σε μια συνεχή μαρτυρική εναλλαγή.

Μα όσο πρόσκαιρη είναι η αίσθηση της νίκης, άλλο τόσο εφήμερη είναι και η πτώση.

“Τίποτα δε μας ανήκει σε αυτή τη ζωή πέρα από το σαρκίο μας”.

Πόσο λανθασμένη οπτική!

Με τη σάρκα δεν εξελίσσεσαι.

Δεν αγαπάς.

Μόνο η ψυχή μας ανήκει κι ό,τι της φορτώσουμε στο δισάκι της.

Μην κυνηγάς, λοιπόν, το πάθος.

Θα έρθει αναπόφευκτα όπως η καταιγίδα το χειμώνα.

Θα σε ξεπλύνει ή θα σε λερώσει ανάλογα με τι ένδυμα θα το χρεώσεις.

Της αμαρτίας ή του έρωτα;

Της λάσπης ή του ανθώνα;

Όπως και να ‘χει θα φύγει και το τίμημα του θα το πληρώσεις ή θα το απολαύσεις.

Μην παρασυρθείς όμως από τη λάβα του και πλέξεις παραμύθια που δε θα τηρήσεις.

Δεν είναι τίμιο.

Για σένα τον ίδιο πρώτα – πρώτα.

Ποτέ μη λες “ποτέ” και “για πάντα”.

Μην ορίζεις το μέλλον με λόγια.

Η ζωή είναι πιο δυνατή από τις υποσχέσεις.

Μόνο η πράξη είναι πιο δυνατή από τη ζωή.

Σαν θάλασσα σκαλίζει το βράχο της κι αν είσαι καλλιτέχνης στις πράξεις σου, όπου περνάς θα σκορπίζεις αγάλματα να ομορφαίνει ο κόσμος.

Γεωργία Λαμπαρα Τριανταφύλλου