ΓΙΑ ΜΙΑ ΛΑΧΤΑΡΑ (του Απόστολου Α. Φεκάτη)

Πεινασμένο και διψασμένο το κορμί 

από του έρωτα το άγγιγμα 

 ως τα μεσάνυχτα τόσος πόθος πως να περιμένει 

τα βέλη των φιλιών σου να τα σημαδέψει 

 τόσες ικεσίες στην Αφροδίτη για ένα φεγγάρι 

να μείνεις ένα βράδυ στης οικίας μου την χάρη 

συντροφιά να μου χαρίσεις 

και τα σεντόνια τα υγρά πως θα λάμπουν 

την αυγή που  θα φεύγεις 

αγαπημένε το νέκταρ να γευτείς 

ροδόχρωμα στα χείλη μου ν' αφήσεις 

της ομορφιάς τα πλούτη σε σένα τα βρήκα 

ερωτική γη η καταγωγή σου 

ήχος της λύρας η γλώσσα σου

μη μου φεύγεις τώρα 

έλα μία στιγμή στην ανάσα μου 

προτού ταξιδέψεις σε άγριες θάλασσες 

και γίνεις ήρωας,  μπροστάρης των μαχών 

ευχή του Άρη, του πολέμου ο Θεός 

εσύ να την έχεις 

δυνατός και γενναίος να ξανάρθεις 

κι αν πάλι ηττηθείς 

την στάχτη σου στο Πέλαγος ρίξουν 

να έρθεις σε παρακαλώ 

με του Φλοίσβου τα λόγια 

γλυκό κι αλμυρό φιλί να μου δώσεις 

που τόσο πολύ το λαχτάρησα. 

Πόση ντροπή νοιώθω 

όταν διχάζεται ο λόγος μου

χλωμή κι ασήμαντη 

στον Έρωτά σου στέκομαι 

στα μάτια τα μελένια σου. 

Αποστολος Α. Φεκατης 

Συνομιλώντας με την Σαπφώ 

Απρίλιος 2021

εκδόσεις λύχνος

Ατιτλο (της Αντριάνας Περικλέους - Ονουφρίου)

Είμ' ανθός στον κάμπο 

φυτεμένος. 

Κτυπάει ο ήλιος βάναυσα 

τον μίσχο της καρδιάς μου.

Μα ξέρω ν' ανασταίνομαι μέσ'

απ' τα πέταλα μου.

Κι όταν άπονα το χιόνι 

ασπρίζει τα αίματά μου,

ανοίγω τις φλέβες διάπλατα .

μη μολυνθεί η καρδιά μου.

Παίρνει απ' εκεί κι ανδρώνεται 

το σώμα κι η θωριά μου.

Σκύβω με τον ύπερο κι αρπάζω 

την ελπίδα. Ετούτη π' οδηγεί 

έξω  από την καταιγίδα ...

Αντριάνα Περικλέους - Ονουφρίου

ΧΙΛΙΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΕΡΩΤΑ (της Αγγέλας Καραγκούνη)

Χάραξε τα σκοτάδια με αχτίδες φωτός.

Πάρε τη νύχτα  απ' τα μάτια μου

και σκόρπα την.

Να ανοίξουν οι πύλες τους. 

Να εισχωρήσουν τα χρώματα 

και οι θάλασσες.

Να ανοίξουν οι πόροι του δέρματος.

Να μπει ο ήλιος,

κι ο σπόρος της αγάπης να φωλιάσει.

Να'ρχεσαι να τον ποτίζεις το σούρουπο.

Τότε, που ηρεμούν οι σκέψεις, 

που ολημερίς  καλπάζουν.

Κι όταν ξεπεταχτεί το μικρό του μπουμπούκι,

μην το κόψεις.

Άσε, να γίνει ολοπόρφυρο,

 ν' ανοίξει η καρδιά του.

Να στάξει πάνω μας 

χίλιες σταγόνες έρωτα 

και μία αθανασίας...

Αγγέλα Καραγκούνη  

Ήρθε ο καιρός (της Ειρήνης Σκευοφύλαξ)

Θα΄θελα να γύρναγα πολλές φορές το χρόνο πίσω.

Να κούρνιαζα στην αγκαλιά της νιότης μου, 

με τη σοφία της ωριμότητάς μου.

Θ΄άλλαζα τη θέση πολλών πραγμάτων.22

Στο φωτεινό θα έβαζα περισσότερη λιαχτίδα.

Στο σκοτεινό θα έστελνα ένα αστέρι.

Στη πλάνη της σιωπής, θα έκανα κουβέντα.

Ίσως και να την ξεγελούσα να μου πει τι κρύβει.

Στο δάκρυ που έσταξε, θα έβαζα μια πινελιά χαμόγελου.

Μα πάνω απ΄όλα, εσένα θα΄θελα να ξεγελάσω.

Ένα χορό με τις νότες.

Ένα βραδινό περίπατο στην ακροθαλασσιά.

Ένα πρωινό με βουνίσιο αέρα.

Και κάπου εκεί, θα ψέλλιζα 

ένα μικρό, τόσο μικρό Σ΄αγαπώ.

Θα ξέφευγε από τα χείλη

και θα γατζωνόταν στη στροφή.

Είναι ο καιρός για το φτου ξελευτεριά.

Είναι ο καιρός ν΄αγκαλιάσει το κύμα έναν αστερία.

Είναι ο καιρός να μπει από τη γρίλια φως.

Ειρήνη Σκευοφύλαξ

Τοξωτή αγκαλιά...(της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

Μία αγκαλιά 

είναι μια γέφυρα, που έχει χτισθεί από παλιά

και τώρα ... τα πιο ωραία πέλματα αποζητά 

να την διαβούν και να την προσπεράσουν 

έστω για τελευταία φορά ...

Μάτια πελώρια κι αληθινά

τη θέα της να απολαύσουν,

έστω και αν δάκρυα 

τις ρωγματώσεις της θα ψαύσουν...

Χέρια απαλά και τρυφερά 

τις κουπαστές ν'αγγίξουν

έστω και αν τα ακροδάχτυλα, 

την υγρασία της μεταλάβουν ...

Κι εκεί ψηλά στου τόξου την κορφή 

καρδιές, ψυχές να βρουν το λυτρωμό τους,

έστω να νοιώσει

ότι δεν περίμενε άδικα τα βήματα σου,

για να την εκπληρώσουν...

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου