ΑΤΙΤΛΟ (Της Δώρας Μεταλληνου)

 Μικραίνει ο κόσμος μάτια μου τις νύχτες

ψυχές έρπουν στους ίσκιους 

 η θάλασσα γίνεται μαύρο λιβάδι

οι βάρκες τάφοι στιγμών

 τα δάκτυλα μου κρυώνουν σε τυφλές ικεσίες

 δακτυλήθρες οι κάλυκες του νυχτολούλουδου

τι να καλύψουν;

κι εσύ πονεμένη καρδιά μου

σαν ξερό τσόφλι ροδιού σφίγγεις 

 το αίμα να μη στάξει

κανένας δεν σε ακούει στην αγρύπνια σου

Μια πυγολαμπίδα πέρασε

μου φάνηκε πως σε είδα

δεν σε θυμάμαι..

μπορεί να ήσουν:

 μια χρυσαφιά κλωστή φωτός

που έγινες χίλια κομμάτια τη μέρα

μια νυκτοπεταλούδα

 που την τύφλωσε το φως

αμέτρητες ισχνές ελπίδες ,

αποκυήματα φαντασίας,

δάκρυ του χειμώνα , 

λουλούδι της άνοιξης

δαίμονας με μάσκα αγίου

ίσως ένα αστέρι που ξεκόλλησε από τον ουρανό 

και κάθησε στα μαλλιά μου για λίγο

εκείνη τη νύχτα που είχε πλεόνασμα η χαρά.

Δώρα Μεταλληνού

Ταξίδι στη νύχτα (της Χρυσαυγής Τούμπα)

 

Σε νιώθω με όλες τις αισθήσεις μου

να έρχεσαι 

νύχτες ερεβώδεις

χωρίς ζωή στα μάτια σου

με μια μελαγχολία στη ματιά σου

προμήνυμα ενός θυελλώδους ουρανού

Επεκτείνομαι από το δωμάτιο

κατευθείαν στον βραδινό αέρα

βγαίνω στη νύχτα

- τάχα μου να σε συναντήσω - 

για να εξαπατήσω τη μοναξιά

να εξαλείψω την έλλειψη

Βουτάω στην απουσία σου

Κολυμπάω στα νέφη σου

Ο ουρανός σου με αγκαλιάζει

Στις αργές λέξεις των χειλιών σου 

συλλαβίζω την ψυχή σου.

Ο άνεμός σου εξαντλεί τα πονεμένα μου άκρα

Η φωνή σου... άλλη μια φορά...

ίδια με την βραδύτητα του πόνου

έρχεται... φεύγει...

αδιαφιλονίκητος πρίγκιπας της μελαγχολίας μου 

κι η γεύση στη γλώσσα

το άρωμα της βροχής.

Χρυσαυγή Τούμπα

Άτιτλο (της Λίτσας Γιαννούλη)

 

Ότι μας θόλωνε το νου αυτό διαλέξαμε

για να μας κυβερνά

Και στον θεό τον έρωτα απόκοσμη θυσία

γίναμε

Χιλιάδες κάναμε διαδρομές από τον άδη 

στον παράδεισο

Κι απο το τίποτα τα πάντα ζήσαμε κανείς 

δεν ξέφυγε

Κι ήταν ο έρωτας στερνή παρηγοριά η τελευταία μας κρυφή ελπίδα

Λίτσα Γιαννούλη

Άτιτλο (της Ειρήνης Λεονταρα)

Κρίνεται μείζονος σημασίας

η αναπνοή,

αδέσποτου φιλιού

που προσμένει το χάδι.

Ανάσες αχνιστές και μπερδεμένες σαν κάστανο φρεσκοψημένο αναμετρώνται με νότες κανέλας και μήλο ψητό και ζουμερό πασπαλισμένο με ζάχαρη.

Σιροπιαστό.

Στην άκρη της γλώσσας αντίκρυ με την καρδιά, νότες σβησμένες με πικραμύγδαλο περιτυλίγονται με μικρή δόση εσπεριδοειδών.

Χείλη λιωμένα, μέλι.

Σαγόνι κατακόκκινο και απόλυτα δαγκωμένο χωρίς περίσκεψη.

Μάτια στην έξαψη.

Δακρυγόνοι αδένες ανθίστανται, αλλά υποχωρούν ηττώμενοι, σφιχτά. Καταλήγουν  στεγνωμένοι, εξατμισμένοι.

Δεν ανέχονται άλλη πίεση.

Οπισθοχωρούν στην ένταση της ευφορίας.

Μέθης, διέγερση ανακράζεται με βοή, σε κάθε πόρο, του σώματος.

Ηδονή.

Ψυχική ευφορία.

Η καρδιά.

Αυτή καλοδέχεται την ασκούμενη πίεση με κομμένη την ανάσα.

Τα μέλη λιώνουν ποθώντας.

Εκρήξεις εγκεφαλικές περιφέρονται ταχύτατα με απόληξη σε μύες  και νευρώνες, ενός καλούμενου κορμιού που οδηγείται στη θεμιτή κατάληξη του ακαταλόγιστου πόθου.

Ειρήνη Λεονταρα

Ανεμόσκαλα (της Ελένης Κιουπη)

 

Αγιάσανε τα σπλάχνα μου

Από τα βήματά σου

Και η φωνή σου έμαθε

Κολύμπι μέσ' το αίμα

Στα συντριβάνια λούζομαι

Και στα ποτάμια πέφτω

Χτενίζω με τα δάχτυλα

Μεσ' τα νερά κοιμάμαι

Κι όλη την περιουσία μου

Στο μαξιλάρι αφήνω

Βράχος ψηλός και μ' έκανε

Σκόνη ο αγέρας

Περνάς μέσ' απ' τις τρύπες μου

Με σέρνεις μ' αλυσίδες

Ρουφάω γάλα από πηγές

Σα νιόβγαλτο  λαφάκι

Χίλιοι κοκκινολαίμιδες

Φωλιές χτίζουν στη ράχη

Και η ποδιά μου γέμισε

Νιογέννητα τζιτζίκια

Και το μελίσσι πιάστηκε

Σε μιας κλωστής μελάνι!

Ελένη Κιουπη