Ότι μας θόλωνε το νου αυτό διαλέξαμε
για να μας κυβερνά
Και στον θεό τον έρωτα απόκοσμη θυσία
γίναμε
Χιλιάδες κάναμε διαδρομές από τον άδη
στον παράδεισο
Κι απο το τίποτα τα πάντα ζήσαμε κανείς
δεν ξέφυγε
Κι ήταν ο έρωτας στερνή παρηγοριά η τελευταία μας κρυφή ελπίδα
Κρίνεται μείζονος σημασίας
η αναπνοή,
αδέσποτου φιλιού
που προσμένει το χάδι.
Ανάσες αχνιστές και μπερδεμένες σαν κάστανο φρεσκοψημένο αναμετρώνται με νότες κανέλας και μήλο ψητό και ζουμερό πασπαλισμένο με ζάχαρη.
Σιροπιαστό.
Στην άκρη της γλώσσας αντίκρυ με την καρδιά, νότες σβησμένες με πικραμύγδαλο περιτυλίγονται με μικρή δόση εσπεριδοειδών.
Χείλη λιωμένα, μέλι.
Σαγόνι κατακόκκινο και απόλυτα δαγκωμένο χωρίς περίσκεψη.
Μάτια στην έξαψη.
Δακρυγόνοι αδένες ανθίστανται, αλλά υποχωρούν ηττώμενοι, σφιχτά. Καταλήγουν στεγνωμένοι, εξατμισμένοι.
Δεν ανέχονται άλλη πίεση.
Οπισθοχωρούν στην ένταση της ευφορίας.
Μέθης, διέγερση ανακράζεται με βοή, σε κάθε πόρο, του σώματος.
Ηδονή.
Ψυχική ευφορία.
Η καρδιά.
Αυτή καλοδέχεται την ασκούμενη πίεση με κομμένη την ανάσα.
Τα μέλη λιώνουν ποθώντας.
Εκρήξεις εγκεφαλικές περιφέρονται ταχύτατα με απόληξη σε μύες και νευρώνες, ενός καλούμενου κορμιού που οδηγείται στη θεμιτή κατάληξη του ακαταλόγιστου πόθου.
Αγιάσανε τα σπλάχνα μου
Από τα βήματά σου
Και η φωνή σου έμαθε
Κολύμπι μέσ' το αίμα
Στα συντριβάνια λούζομαι
Και στα ποτάμια πέφτω
Χτενίζω με τα δάχτυλα
Μεσ' τα νερά κοιμάμαι
Κι όλη την περιουσία μου
Στο μαξιλάρι αφήνω
Βράχος ψηλός και μ' έκανε
Σκόνη ο αγέρας
Περνάς μέσ' απ' τις τρύπες μου
Με σέρνεις μ' αλυσίδες
Ρουφάω γάλα από πηγές
Σα νιόβγαλτο λαφάκι
Χίλιοι κοκκινολαίμιδες
Φωλιές χτίζουν στη ράχη
Και η ποδιά μου γέμισε
Νιογέννητα τζιτζίκια
Και το μελίσσι πιάστηκε
Σε μιας κλωστής μελάνι!
Μάνα! Λέξη ιερή που γράφεται
στα φυλλοκάρδια αρμονικά.
Kαθρέφτης σαν το καθάριο νερό.
Δροσόλουστο κοιλάδας ακούραστο βλέμμα
φύτρα ελπίδων, ζωοδότρια φλέβα.
Λυτρωτικής αγάπης θησαυρός
τριαντάφυλλου ολάνθιστη καρδιά!
Από ένα θαύμα γεννιέται ζωή!
Ανάσα… ευθύνη, δύναμη ψυχής στολίδι!
Πόνος τής πιο μεγάλης τρυφερότητας.
Τραγούδι πουλιών αξόδευτης στοργής...
Στων πραγμάτων τη θλίψη
λουλούδι γλυκοπότιστο απαντοχής.
Σαν την αναγέννηση της φύσης
χαρίζει νέα βλαστάρια,
ανθούς ονείρων, χρυσαφένιες υποσχέσεις
ένα φιλί στην καινούργια μέρα!
Κρατά το αυγινό φως!
Το χάδι της απαλό, δώρο αγγελικό
χαμόγελο ψυχής καρτερικό…
Σκέψης όμορφη, γλυκιά εικόνα
δεν αναπληρώνεται, δεν ξεχνιέται.
Πνευματοφόρα χριστιανή!
Μάνα σαν την Παναγιά, σκύβει με κατάνυξη.
Ύμνος δοξαστικός γεμίζει τον κόσμο.
Στους καημούς στεριώνει ευχή κι όνειρο!
Ηλιαχτίδα χαράς, καταφύγιο η αγκαλιά της
λιμάνι, η γαλήνη που μας προσμένει…
Σφραγίδα αφοσίωσης τα βήματά της.
Μεγαλείο ψυχής, δε γνωρίζει άλλο χρέος
απ’ την αγάπη για τα παιδιά της!
Σβηστά τα φώτα στην πολιτεία,
παγκάκια άδεια, μικρή πλατεία,
φυσάει βοριάς και με παγώνει,
μονό, μου στρώνει το σεντόνι
Σκουριά ο χρόνος, χαρακώνει,
σημάδια αφήνει και πληγώνει,
τσιγάρο ανάβω να ξεδιψάσω,
πληγές μου πως να σας χορτάσω;
Απ’ όπου πιάσω την ιστορία,
έρωτας είναι ή προδοσία,
στ’ αστέρια τα όνειρα πετούν,
καπνούς ντυμένα, να χαθούν
Σε ποιο παγκάκι να πλαγιάσω,
μέσα στη νύχτα ν’ απαγκιάσω
στείλε μου δάκρυα καρδιά μου,
να τα στεγνώσω στα όνειρά μου
Φεγγάρια στο βοριά ανάβω,
δυο χείλη υγρά να μεταλάβω,
δυο χέρια να με αγκαλιάσουν,
και έρωτα να με κεράσουν.
