Σε παρτιτουρα εγραφες
τσ' αγαπης μας τα χαδια
μα αμετρητα τα αφησες
τα εξηνταδυο φεγγαρια.
Γυρισε πισω κοιταξε
να δεις που ακομα κλαινε
χαλαλι η αγαπη μου
τα επομενα θα λενε.
Κι οταν πατας τα πληκτρα σου
στο λα μαχαιρι μπηξε
αλμυρα απο τα ματια μου
στις αλλες νοτες ριξε.
Τους ηχους κρατα συντροφια
να ψιθυρουν τον πονο
να σου θυμιζουν πως βαθια
με πληγωσες και λιωνω.
Εγώ μόνο ξέρω τους φόβους μου και τους αντέχω...
Ένας σκοτεινός ουρανός ο κόσμος τους που μέσα του με κομματιάζει...
Το σώμα μου περιφέρει σαν αποκαίδι στον αέρα μια από δω και μια πέρα και πιο πέρα...
Την ψυχή μου ταπεινώνει...
Την καρδιά μου μαχαιρώνει, την ψυχή μου δεν ακούω μέσα στην καταιγίδα που ολοένα δυναμώνει...
-Και υπακούω...
Μόνο εγώ...
Εγώ μόνο αναγνωρίζω τα δεσμά τους...
Τις πέτρινες φυλακές που ασφαλίζουν τα μυστικά τους, τον κλειδοκράτωρα κόσμο...
Τα χέρια τους που δαπανούν χειρονομίες στο όνομά μου....
Τα μάτια τους που βολεύονται να κοιμούνται και να ξυπνούν μέσα στα δικά μου...
Τα μάτια τους φωτιά, τα μάτια μου άδεια και τυφλά...
Μόνο εγώ...
Εγώ μόνο θυσιάζομαι για να τους κρατήσω κοντά μου...
Εγώ τους τρέφω, τους ποτίζω απ' τους χυμούς της νιότης μου, τους φροντίζω...
Τους ερωτεύομαι αλλά και τους γεννώ, τους μεγαλώνω...
Για να τους ανήκω...
Μόνο εγώ...
Εγώ μόνο δεν τους αντιμάχομαι, δεν τους πολεμώ...
Αλλά ναι, με μάθανε να πολεμώ μαζί τους τη ζωή μου!
Αν μ’ αγαπήσεις πραγματικά μου είπε
σαν με αποχαιρετούσε την τελευταία φορά,
δεν θα χρειάζεται να μετράς
μήνες,
ούτε μέρες
μέχρι να ξανάρθω…
Ούτε αναγκαίο να με ψάχνεις σε ημερολόγια
και χάρτες…
Θα με αισθάνεσαι από χιλιόμετρα μακριά
Θα φοράω έντονο άρωμα!
Θα με ξεχωρίσεις...
απο τα αναρίθμητα αξεσουάρ των αποχρώσεων μου
Θα μ’ ακούσεις …
Το τραγούδι μου δεν άλλαξε, πάντα ίδιο… σαγηνευτικό!
Θα ξυπνήσω όλες σου τις αισθήσεις...
Κοίτα!
Πανηγύρι πολύχρωμο ο ουρανός !!
Στολίστηκε κι αυτός για την άφιξη μιας Ανοιξης!
Μυστηριακοι ψαλμοί σταλαζουν μύρο αφεσης
στις αιμορραγουσες φλέβες της μυροφορου Άνοιξης
Το πετρωμενο φιλι του Ιούδα χαράζει με κοκκινες σταγονες
στις λευκες σελίδες του ημερολογίου της αιωνιότητας
θεατρικές σκηνές ζωής και θανάτου
Καταδίκες σιωπής σκεπάζουν την Πύλη του Παραδείσου με χρυση σκόνη σκουριάς
Αρχαίοι Θεοί δικάζουν τις λευκες ωρες αγαπης που δεν δόθηκαν
Εκείνες τις ωρες που η Άνοιξη βάδιζε με τον αραχνουφαντο χιτώνα της
κεντημένο με τα χρωματα της νεογεννητης αυγής,
μεςα στις εποχες του χρόνου.
Τα λυτά μαλλια της στόλιζε ενα στεφανι πλεγμένο με τις επτά μικρες Πλειαδες
και ολάνθιστους λεμονανθους
Κοράλλια, κοχυλια και θαλάσσιες ανεμώνες
εξαγνισμένα από την μήτρα της αρχαιας θαλασσας
αγκάλιαζαν τα κρινοδακτυλα της
Σκόρπιζε σπόρους αγαπης στο υγρό χώμα της χώρας
των ανθρωπίνων τοπίων θλίψης
Ευωδιαστοί άνεμοι δρόσισαν με πικρό μέλι τα διψασμένα χειλη των λειμώνων της απουσίας
Ιεροτελεστίες μυστικές υψώνουν υμνωδιες αισθήσεων και παραισθήσεων
Έφηβος ηλιος σφραγίζει την ιερή τελετουργία
της αφεσης και της λύτρωσης.
Franz Xaver Winterhalter
