Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2021

Άτιτλο (της Ευδοξίας Γουργιώτη)


Δεν ψάχνουμε 

ούτε βάτραχο

να φιλήσουμε, 

μήτε γοβάκι 

να χάσουμε. 


Δεν ψάχνουμε

πεντάμορφες

κοιμωμένες, 

ούτε πλανεύτρες

μάγισσες.


Λες και γνωρίζουμε 

τι σόι του λόγου

ήταν και όλοι αυτοί; 


Έναν άνθρωπο

αναζητούμε

με Α κεφαλαίο.

Αρχές να έχει,

αξιοπρέπεια

και μπόλικη αγάπη

να μας χαρίσει.


Πωλούνται "πρίγκιπες" 

και "πριγκίπισσες" σε

τιμή ευκαιρίας. 

Μάλλον χαρίζονται 

σε όσους ακόμη 

δεν έμαθαν να λογαριάζουν

την ουσία των άλλων. 

Από τι πάστα είναι 

φτιαγμένοι. 

Και μιλάω μόνο 

για τη συμπεριφορά τους. 


Εξάλλου τα στέμματα

είναι για όσους δεν 

έχουν κάποιον να τους

φιλάει στα μαλλιά. 

Ο έρωτας πρέπει 

να είναι ασιδέρωτος. 

Καμιά φορά 

η τελειότητα 

... κρύβει "βρωμιές".


Ευδοξία Γουργιωτη

Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2021

ΠΡΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ (της Λίτσας Μοσκιου)



Πίστευες πως αυτό το σπίτι κατοικείται  

κι όμως

ποτέ δεν άκουσες φωνές

κι ένα τραπέζι  άδειο έστρωνες

που πάντα  άδειο έμενε... 


Ένα καινούριο κάδρο

στον τοίχο κάρφωνες  

πάνω από τον ξεφτισμένο σοβά 

μα εκείνο όλο έπεφτε

ζωγράφιζες  χαμόγελα στο ταβάνι   μα κι αυτά έσβηναν 

καθώς η μοναξιά έσταζε

απ’ τα κεραμίδια

μια πόρτα

που ποτέ δεν μπορούσες

να ανοίξεις ούτε να κλείσεις 

μια πόρτα που έλειπε

από τη θέση της…

εδώ και πολύ καιρό…

και τα παράθυρα  που στόλιζες 

με πολύχρωμες κουρτίνες

τρύπες ανοιχτές ήταν

κι έτσι έμεναν... 

τόσο καιρό μπαινόβγαινες

κι όμως ποτέ σου δεν πρόσεξες

πως στην είσοδο υπήρχε

απ’ την αρχή

μια πινακίδα που έγραφε... 


 "ΠΡΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ" 


Λίτσα Μοσκιου

Αχαρτογράφητα (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)



Τύλιξε το χάρτη των ονείρων σε σκοτεινό συρτάρι κι

άρχισε να ταξιδεύει στη ζωή  

να ζει τους εφιάλτες

τις  ανατολές

το γδάρσιμο

τη ρευστή αγκαλιά της άμμου

αφημένος

με το άσπρο άλογο της λογικής

την αμφιβολία

τις μονοχρωμίες

τα φανταιζί

το δέρμα

τα οστά

Για το τέλος κράτησε τα άυλα

Χωρίς χάρτη


Φωτεινή Ψιρολιολιου

(Περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ Σεπτέμβριος 2020, Εκδόσεις ρώμη  )



Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2021

Άτιτλο (της Τζούλιας Παπα)



Πέρασαν ώρες, μέρες, μήνες...

Οι στιγμές ξεχάστηκαν,

σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Τα λόγια σταμάτησαν να ηχούν,

λες και στέρεψαν οι λέξεις.

Οι υποσχέσεις έσβησαν,

σα να μη δόθηκαν ποτέ.


Μια παράσταση τελειώνει, 

μια νέα ξεκινά...


Κάποιοι ηθοποιοί αλλάζουν, 

κάποιοι παραμένουν οι ίδιοι.

Είναι αυτοί που έχουν σταθερή αξία...

Οι υπεράνω όλων!


Όμως εκείνα τα λιγοστά λεπτά που χρειάζονται για τη μετάβαση από τη μία παράσταση στην άλλη, δε φορούν μάσκα...και τότε μπορεί κάποιος να δει, το πραγματικά άσχημο πρόσωπό τους...


Αρκεί να φανεί τυχερός...

Για λίγα λεπτά μόνο 

αντέχουν χωρίς τη μάσκα τους.


Για λίγα λεπτά...

Και η παράσταση αρχίζει ξανά!


Τζούλια Παπα

Από μένα για σένα (της Γρηγοριας Πελεκουδα)



Εμείς γιορτάζουμε τον έρωτα

μόνο με χρώματα,

δως μου το χέρι σου κι έλα να φύγουμε

να περπατήσουμε κι όλα στο δρόμο 

θα τα πούμε,

να χαθούμε στο σήμερα, να χαθούμε στον έρωτα

τον κόσμο διαβαίνοντας .


Τα πιο όμορφα τοπία ακόμη δεν διαβήκαμε

στους χώρους των ανθρώπων

δεν χωρέσαμε,

εμείς μόνο από θάνατο θα χωρίσουμε

κι από του χωρισμού τον πόνο,

για την ουσία ακροπατώντας

΄άφθαρτοι μέσα στο χρόνο.


Στα μόνα που έμεναν αγνά

είναι τα χρώματα, σιωπηρά κυρίαρχα

να φτερουγίζουν στον ορίζοντα

και   κάθε δειλινό,

στην αγκαλιά να πέφτουν δίχως θόρυβο.


Να ευτυχείτε  αστέρια μου

να ευτυχούν  τα μάτια μας

σε κάθε επιθυμία μας

εντός κι εκτός ορίων,

ένας φάρος να φωτίζει το απόλυτο

νόημα,

ν΄αγαπάς χωρίς σύνορα...


Γρηγορία Πελεκουδα