Τύλιξε το χάρτη των ονείρων σε σκοτεινό συρτάρι κι
άρχισε να ταξιδεύει στη ζωή
να ζει τους εφιάλτες
τις ανατολές
το γδάρσιμο
τη ρευστή αγκαλιά της άμμου
αφημένος
με το άσπρο άλογο της λογικής
την αμφιβολία
τις μονοχρωμίες
τα φανταιζί
το δέρμα
τα οστά
Για το τέλος κράτησε τα άυλα
Χωρίς χάρτη
(Περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ Σεπτέμβριος 2020, Εκδόσεις ρώμη )
Πέρασαν ώρες, μέρες, μήνες...
Οι στιγμές ξεχάστηκαν,
σα να μην υπήρξαν ποτέ.
Τα λόγια σταμάτησαν να ηχούν,
λες και στέρεψαν οι λέξεις.
Οι υποσχέσεις έσβησαν,
σα να μη δόθηκαν ποτέ.
Μια παράσταση τελειώνει,
μια νέα ξεκινά...
Κάποιοι ηθοποιοί αλλάζουν,
κάποιοι παραμένουν οι ίδιοι.
Είναι αυτοί που έχουν σταθερή αξία...
Οι υπεράνω όλων!
Όμως εκείνα τα λιγοστά λεπτά που χρειάζονται για τη μετάβαση από τη μία παράσταση στην άλλη, δε φορούν μάσκα...και τότε μπορεί κάποιος να δει, το πραγματικά άσχημο πρόσωπό τους...
Αρκεί να φανεί τυχερός...
Για λίγα λεπτά μόνο
αντέχουν χωρίς τη μάσκα τους.
Για λίγα λεπτά...
Και η παράσταση αρχίζει ξανά!
Εμείς γιορτάζουμε τον έρωτα
μόνο με χρώματα,
δως μου το χέρι σου κι έλα να φύγουμε
να περπατήσουμε κι όλα στο δρόμο
θα τα πούμε,
να χαθούμε στο σήμερα, να χαθούμε στον έρωτα
τον κόσμο διαβαίνοντας .
Τα πιο όμορφα τοπία ακόμη δεν διαβήκαμε
στους χώρους των ανθρώπων
δεν χωρέσαμε,
εμείς μόνο από θάνατο θα χωρίσουμε
κι από του χωρισμού τον πόνο,
για την ουσία ακροπατώντας
΄άφθαρτοι μέσα στο χρόνο.
Στα μόνα που έμεναν αγνά
είναι τα χρώματα, σιωπηρά κυρίαρχα
να φτερουγίζουν στον ορίζοντα
και κάθε δειλινό,
στην αγκαλιά να πέφτουν δίχως θόρυβο.
Να ευτυχείτε αστέρια μου
να ευτυχούν τα μάτια μας
σε κάθε επιθυμία μας
εντός κι εκτός ορίων,
ένας φάρος να φωτίζει το απόλυτο
νόημα,
ν΄αγαπάς χωρίς σύνορα...
Φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη
το αύριο ακόμα μακρινό φαντάζει
ξάπλωσε πλάι μου να σε κάνω χάζι
να ψηλαφίσω κάθε σου καμπύλη.
Τ' ακροδάχτυλά μου σμίλη
ω, το δέρμα σου απαλό ατλάζι
φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη
το αύριο ακόμα μακρινό φαντάζει
και το παρελθόν... μας το οφείλει.
Γιατί θα 'ρθει κάποτε μοναχικό ένα δείλι
π' ανάμνηση θα 'μαστε, δυο ξεχασμένοι φίλοι
γι' αυτό έλα πλάι μου, βιάσου κι έξω χαράζει
φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη.
* Τριολέτο -
Ω! Γυναίκα της πρωτόπλαστης ομορφιάς,
δος εις εμέ σήμερον την Άνοιξη του φιλιού
και της αγκαλιάς το περίπαθο σφίξιμο...
Και την Ιερή σου λέξη,
οίνος από τα χείλη σου, στα χείλη μου να κυλισθεί,
και στην καρδιά με ιμάντα να δεθεί αιμάτινο.
Έτσι που το σ Αγαπώ να μην λύεται,
παρά μονάχα στο δίχτυ των αρτηριών
να περιφέρεται, ως όρκος ακατάλυτος...
Και δος εις εμέ σήμερον Γυναίκα,
την δύναμη της τρυφερής ματιάς,
άστρο νύχτιο,
ποτέ το εισιτήριο να μην χάσω της ζωής,
στων Εγώ, τα ολισθηρά μονοπάτια...
Τι ΄ναι βαρύ το ολίσθημα,
και διάφανο της ψυχής το κρύσταλλο,
και μόνο τα πατήματα της Αγάπης αντέχει...
Ο Πίνακας είναι της εξαίρετης ζωγράφου
Φωτεινής Παππά
