ΕΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΩ (της Ειρήνης Γερονταρα)

 

Αν κάτι έμαθα από τον θάνατο

είναι να μην αντέχω την συμβιβασμένη ζωή

Έτσι από τότε που ο πατέρας έφυγε 

κι έμεινα να μεγαλώνω μόνη πια

κρεμάω ποιήματα στα τζάμια

και δεν κοιτάζω καθόλου τους ανθρώπους

Αν με δείτε να μην σας χαιρετώ

είναι γιατί όντως δεν σας είδα

Έχω μια έγνοια, 

που πάει το βελούδο από το φτερό της πεταλούδας 

όταν αυτή χαθεί

και η τρίλια από τον κοκκινολαίμη

όταν έρχεται η άνοιξη.

Και κυνηγώ τις απαντήσεις

και προσπερνώ τους περαστικούς αδιάφορη

Είναι, βλέπετε, σημαντικές ερωτήσεις 

που απαιτούν την προσοχή μου για να απαντηθούν

έτσι χάνω στις δημόσιες σχέσεις και στους καλούς τρόπους.

Μεταξύ μας,

δεν ντρέπομαι καθόλου και δεν μετανιώνω. 

Ειρήνη Γερονταρα

Άτιτλο (της Μαρίας Μαραγκού)

Ήθελες να μπορείς να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια. Να σου επιτρέπουν να δεις την Ψυχή τους κι εσύ να τους χαρίζεις απλόχερα τη δική σου.

Δεν έμαθες ποτέ να γυρίζεις την πλάτη σου άλλωστε κι ας είδες πολλές με τη δική σου τη ματιά. Ό,τι σου γκρεμίστηκε, ψάχνεις τώρα απεγνωσμένα να το βρεις. 

Δεν μπορεί έτσι να είναι η ζωή, βουτηγμένη στο ψέμα, την υποκρισία, το βόλεμα και το ξεπούλημα! 

Όλα στον βωμό του ανταλλάγματος;

Δεν θα επιτρέψεις και να σε πείσουν όμως, πως η ζωή που κάποτε ονειρεύτηκες, είναι μονάχα ο δικός σου ο μικρόκοσμος! 

Μαρία Μαραγκού

Άτιτλο (της Βασιλικής Βήχα)

Ήρθα κοντά σου απόψε μυστικά

Να παίξουμε παιχνίδια απ' τα παλιά

Να σκαλίσουμε τις λέξεις και να φτιάξουμε ωραία ποιήματα 

Σαν εκείνα τα δειλινά που σου 'δίνα εκείνα τα αθώα τα φιλιά και σου υποσχόμουν ότι θα ερχόμουν πάλι και για πάντα

Σαν εκείνα τα αρώματα τα καλοκαιρινά που έφερνε η τράτα

Σαν το αεράκι στον Αη Νικολα που φυσούσε το φουστάνι κι εγώ σεμνά το σημαζευα

Και τώρα αυτά φαντάζομαι και μουσκευω από τα δάκρυα ότι έχω δικό σου

Αχ πως θα θελα η τύχη να μας εσμιγε πάλι να σου δειχνα για λίγο, πόσο σε περίμενα, το γράμμα που φύλαγα τόσα χρόνια...

Πάντα σε προσμενα και πάντα προσεύχομουν για σένα γιατί ήσουν κομμάτι της καρδιάς μου.

Πάντα θα σ' αγαπώ

Βασιλική Βήχα

Άτιτλο (της Γεωργίας Κιουλαχογλου)

Και τώρα που τελειώνει ο ουρανός 

σ’ ένα γαλάζιο σύννεφο θα ταξιδέψω

κι όπως περνάω σαν αερικό θα σε μαγέψω 

κι έπειτα σ’ ένα φύσημα του ανέμου θα χαθώ…

Δεν είχαν τα φτερά πουλιά

και η βροχή για χώμα δες πόσο πολύ διψάει· 

αλήθεια πες μου η αγάπη όταν φεύγει πού πετάει

πώς απαγκιάζει άραγε σε ξένη αγκαλιά…;

Έρχεσαι λίγο μες τα όνειρα μου και μετά σε χάνω σαν πνοή

σαν τον αέρα με αγγίζεις, γίνεσαι ανίσκιο χάδι

έλα να παίξουμε οι δυο μας στο σκοτάδι

κι ίσως ερωτευμένους να μας έβρει το πρωί…

Θα μας γεμίζει η νύχτα με αστέρια τα μαλλιά 

κι εγώ στον κόρφο μου θα ανάψω το φεγγάρι 

σε παραμύθια θα σε κρύβω όλο το βράδυ

πατρίδα σου θα γίνω στου άδειου κόσμου μας την ξενιτιά…

Κι όταν τα χείλη μας θα αλλάξουν το φιλί

θα γεννηθεί από την αρχή ξανά όλο το στερέωμα μαζί μας

στην ίδια αγκαλιά ήσυχη θα γύρει πια η ψυχή μας

και της αγάπης θα ‘χει κλέψει μια για πάντα το κλειδί…

Γεωργία Κιουλαχογλου

ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ (του Κυριάκου Δοσαρα)

Κοιτούσε με ηρεμία την ομίχλη

που είχε καλύψει το πρόσωπό της

απ ' τον ψυχρό καθρέφτη του συνοδηγού.

Τα μαύρα ανέκφραστα γυαλιά της

έκρυβαν περίτεχνα

την μελαγχολία στο βλέμμα της

και ίσως και κάποιο δάκρυ

που την πίεζε άκομψα να εξέλθει.

Ακουμπισμένο το δεξί της χέρι

στην άψυχη σιδερένια πόρτα του αυτοκινήτου

δεόταν διακριτικά για εκείνη

να πάρει μακριά την συννεφιά των ματιών της

η καλοσύνη και η μεγαλοψυχία του σιωπηλού δάσους.

Κάποιος ποιητής λέει

πολλά χρόνια αργότερα

θα προσπαθούσε μάταια με τους στίχους του

να κάνει την μούσα του να χαμογελάσει.

Και τούτο το παράπονό του

έγινε η ισόβια σκιά του.

Κυριάκος Δοσαράς