Νοτιάς...(της Ελένης Ταϊφυριανου)

 

Απλώθηκαν οι μέρες μας

στα δακρυσμένα σχοινιά της σιωπής.

Μούσκεψαν τα εσώψυχά τους

στην υγρασία των σταματημένων ρολογιών.

Τρίζουν πονεμένες οι αρθρώσεις τους

στα βρεγμένα μανταλάκια του χρόνου.

Στάζουν οι δροσοσταλίδες

από τα μάτια των φύλλων.

Κουράστηκαν οι μνήμες να γυρίζουν

στην αρένα της θύμησης.

Λαβώθηκαν βαριά στις μονομαχίες των καιρών.

Πολλές οι απώλειες

ρίξαν μεγάλο θανατικό τριγύρω.

Αναβάλει η χαρά ολοένα τον ερχομό της.

Άσε, λέει στην πλήξη, πάω αργότερα,

κι αργότερα...κι αργότερα...

μέχρι που στο τέλος το ξεχνάει...

Γύρισε ο καιρός νοτιάς,

έβγαλε πάλι υγρασία.

Αργούν πολύ

να στεγνώσουν οι μέρες μας

έτσι όπως κρέμονται

στα μανταλάκια του χρόνου...

Ελένη Ταϊφυριανου

Μετάβαση στο 2021 (της Σοφίας Τριανταφυλλιδου)

 

Λέξεις βουβές.

Αισθήματα υπό

καθεστώς τρόμου,

σε πλήρη σύγχυση.

Ανθρώπινο σώμα

σε  εγκλεισμό,

δίχως καταληκτική

ημερομηνία.

Έξω στον δρόμο

έχουν στήσει 

ενέδρα,

μπάτσοι και ιός.

Μοναδικά μας εφόδια,

οι μάσκες 

και τα μυνήματα.

Σε τούτο τον 

διαφορετικό πόλεμο

μόνο τα μάτια

επαναστατούν.

Αντιστέκονται

και προειδοποιούν.

Παραπλανούν

και αφοπλίζουν.

Συνεχίζουν

να ερωτεύονται,

υπόσχεση

πως το άγγιγμα 

δεν θα αργήσει...

  

Σοφία Τριανταφυλλίδου                                 

Το δάκρυ (της Φιλιως Καραμιχαλη)

 

Χαμηλώνω τα μάτια,

το δάκρυ κυλάει σαν βροχή, 

που καίει τη γη,

ποτίζει το αύριο μιας μέρας, 

και εγώ με το βλέμμα πικρό, 

να σου λέω σ' αγαπώ..

να φωτίζω τη σκέψη σαν μέρα!!

Χαμηλώνω τα μάτια, 

η σκέψη κενή, αγγίζει την γη, 

και περνάει στον αέρα, 

και γω να σου λέω σ' αγαπώ, 

σ' ένα αύριο γεμάτο ζωή, 

που ανοίγει την μέρα, 

και σε πάει παραπέρα...!!

Φιλιώ Καραμιχαλη

Άτιτλο (της Κατερίνας Πανταλέων)

Ίσως το παντοτινό

να φωλιάζει απλά

σε ένα "σ' αγαπώ"

που δε μαρτυρήθηκε,

σε ένα αντίο

που δε βγήκε από τα χείλη,

σε ένα παράπονο

που έπαιζε κρυφτό

με κάποιο πείσμα,

σε έναν εγωισμό

που με το φόβο μπλέχτηκε

κι έγινε λιποταξία... 

Κατερίνα Πανταλέων

Πόλεων Κυνέρωτες (της Στέλλας Σουραφη)

 

 

~Ζωές που βράχηκαν στα κρίματά τους και τα στεγνώνει η μοναξιά τους!~

 

Βράδυ βροχής κι έξω οι δρόμοι

υγροί ξενύχτες, άδειοι και μόνοι.

Στους πεζοδρόμους και στις πλατείες

φως λιγοστό στων μπαρ τις γωνίες.

Στου οινοπνεύματος μέσα τη μέθη

μάτια φλερτάρουν μόνο για κέφι.

Στης μουσικής τη μελωδία

κορμιά λικνίζονται δίχως ουσία.

Κάτω από υπόστεγα και σε σοκάκια

σφιχταγκαλιάζονται τα ζευγαράκια.

Φιλιά με όρκους αντάλλαγμά τους

κρύβουν το εφήμερο μες στην καρδιά τους.

Μες σε παλτά και καμπαρτίνες

“τρέφεται” ο έρωτας μπρος σε καντίνες.

Γέλια πνιγμένα μέσα στο κρύο

της ευτυχίας φορούν προσωπείο.

Βράδυ βροχής και ξημερώνει

ακόμα πιο έρημοι κι άδειοι οι δρόμοι.

Ζωές που βράχηκαν στα κρίματά τους

και τα στεγνώνει η μοναξιά τους!

Στέλλα Σουραφη