Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Απλά ντύνομαι

με τις σκέψεις σου κάθε βράδυ,

για όσο καιρό λείπεις από δίπλα μου...

Ένας έρωτας καταδικασμένος είναι,

στο να μην μπορούμε κάθε μέρα

να ζούμε τα απλά και μικρά πράγματα

της ζωής...

Καταδικασμένες είναι οι στιγμές τις απουσίας ..

Μα καμιά καταδίκη δεν θα μπορούσε

να υπάρξει που να με κάνει

να μην σε σκέφτομαι.

Να μην ερωτοτροπώ με το μυαλό σου

και να μην δίνω την φλόγα

που θέλει το μυαλό σου...

Για να μπορούμε να υπάρχουμε.

Η ιστορία μου είσαι εσύ,

γραμμένη με αίμα η κάθε μας σελίδα...

Είμαστε από ίδια όνειρα

που δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε,

πράγματα που δεν κάνουμε

και δεν μπορούμε να πούμε...

Το δέρμα σου μιλάει

όταν δεν μπορείς μερικά πράγματα

να τα εξηγήσεις με λόγια...

Κωνσταντίνος Μήλιος

Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινου)

Λέξεις σε φυγή, τόνοι σε προστριβή

Κοντά σου τρέχουν να σε βρουν

Το πιο όμορφο ποίημα για σε να γίνουν καρτερούν

Μα όσο μεγαλώνει η απόσταση από το δικό μας φιλί

Τόσο κι άλλο τόσο μακραίνει η δύση από την ανατολή

Οι λέξεις επαναστατούν πουθενά πια δεν χωρούν

Καταργείστε τους τόνους κι αφήστε μας τελείως μόνους

Τσακίστε μας το συντακτικό 

Κι από γραμματική τίποτα να μην μείνει ορθό

Μιχάλης Ευαγγελινός

Κουράστηκα (του Βασίλειου Ν. Κατζικά)

Κουράστηκα, το παραδέχομαι,

κουράστηκα,

τις νίκες μου 

να φέρνω στο μυαλό,

αυτές να νοσταλγώ,

γι' αυτές να θέλω να μιλώ,

κουράστηκα.

Κουράστηκα, δικές μου να τις θεωρώ,

δωρεές δικές Σου να ξεχνώ πως ειναι,.

Κουράστηκα να αντιμάχομαι το θέλημά σου, 

παραδίδομαι 

δεν έχω άλλες δυνάμεις,

δυνάμεις ποιες;

να Σε αντιστρατεύομαι,

παραδίδομαι.

Τις ήττες μου προσφέρω

θυμίαμα στα πόδια Σου

και λαβωμένος από τις μάχες 

που απόκαμα,

τολμώ, ο ρίψασπις,

γονατιστός,

εκλιπαρώ το Έλεος Σου.

Βασίλειος Ν. Κατζικάς

Η άτιμη ορθογραφία (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

 

Η άτιμη ορθογραφία.

Πάντα στο κοίταγμα

της ορθογραφίας του ονόματος σου,

μαγεύομαι και σκοτώνομαι ...

πως να προστατευτώ

από τη ρωγμή της σφαίρας σου;;;

Ακόμα τα γράμματα

του ονόματος σου με πυροβολούν...

κανένα άλλο όνομα σαν το δικό σου,

τόσο άγια δεν δολοφονεί...

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Που λες Μαρία (του Βασίλη Τσερελης)

 

Που λες Μαρία, φυσάει σήμερα

το μανιασμένο σφύριγμα του ανέμου

τρυπάει τ’ αυτιά μου

νυχτερίδες οι σκέψεις μου

κρέμονται ανάποδα απ’το ταβάνι

θυμάμαι τα μάτια σου

γκιόλες γεμάτες φως

γκιόλες γεμάτες αγάπη.

Όμως πίστεψέ με Μαρία

ο κόσμος που άφησες

δεν υπάρχει πια

γύρω μου σπασμένες φωνές

ραγισμένα βλέμματα

οι άνθρωποι δεν κοιτάζονται στα μάτια

επικοινωνούν με μηνύματα

σαν τα σκυλιά που ψάχνουν επαφή

μυρίζοντας στους στύλους

τα ούρα των συντρόφων τους.

Όσο για τα όνειρά μας

για έναν καλύτερο κόσμο

για έναν ειρηνικό, χωρίς προκαταλήψεις κόσμο

πετάχτηκαν σε ατραπούς και σε καλένδες.

Αν ήσουν εδώ

δε θα άντεχες Μαρία

την υποκρισία των ανθρώπων

καταθέτουν στις τράπεζες τις ψυχές τους

κρύβουν τις βρωμιές τους

σαν τη γάτα

που σκεπάζει με χώμα τα περιττώματά της

και απλώνουν στα μπαλκόνια

τα ματωμένα σεντόνια της παρθενίας τους.

Σιώπησα πολύ Μαρία

θέλω να ανάψω ξανά το φυτίλι

να λαμπαδιάσω

μα πώς… έχουν βραχεί πια τα σπίρτα μου…

Έχω ακόμα Μαρία

το σημάδι της φυγής σου

σαν το σημάδι

απ’ τον παιδικό πετροπόλεμο της γειτονιάς

που έχουμε χαραγμένο στο κρανίο

μια ζωή το φυλάω

καλά κρυμμένο κάτω απ’ τα μαλλιά μου.

Δε σβήνουν ποτέ αυτά τα σημάδια Μαρία.

Ποτέ!

Βασίλης Τσερελης