Λέξεις σε φυγή, τόνοι σε προστριβή
Κοντά σου τρέχουν να σε βρουν
Το πιο όμορφο ποίημα για σε να γίνουν καρτερούν
Μα όσο μεγαλώνει η απόσταση από το δικό μας φιλί
Τόσο κι άλλο τόσο μακραίνει η δύση από την ανατολή
Οι λέξεις επαναστατούν πουθενά πια δεν χωρούν
Καταργείστε τους τόνους κι αφήστε μας τελείως μόνους
Τσακίστε μας το συντακτικό
Κι από γραμματική τίποτα να μην μείνει ορθό
Κουράστηκα, το παραδέχομαι,
κουράστηκα,
τις νίκες μου
να φέρνω στο μυαλό,
αυτές να νοσταλγώ,
γι' αυτές να θέλω να μιλώ,
κουράστηκα.
Κουράστηκα, δικές μου να τις θεωρώ,
δωρεές δικές Σου να ξεχνώ πως ειναι,.
Κουράστηκα να αντιμάχομαι το θέλημά σου,
παραδίδομαι
δεν έχω άλλες δυνάμεις,
δυνάμεις ποιες;
να Σε αντιστρατεύομαι,
παραδίδομαι.
Τις ήττες μου προσφέρω
θυμίαμα στα πόδια Σου
και λαβωμένος από τις μάχες
που απόκαμα,
τολμώ, ο ρίψασπις,
γονατιστός,
εκλιπαρώ το Έλεος Σου.
Η άτιμη ορθογραφία.
Πάντα στο κοίταγμα
της ορθογραφίας του ονόματος σου,
μαγεύομαι και σκοτώνομαι ...
πως να προστατευτώ
από τη ρωγμή της σφαίρας σου;;;
Ακόμα τα γράμματα
του ονόματος σου με πυροβολούν...
κανένα άλλο όνομα σαν το δικό σου,
τόσο άγια δεν δολοφονεί...
Που λες Μαρία, φυσάει σήμερα
το μανιασμένο σφύριγμα του ανέμου
τρυπάει τ’ αυτιά μου
νυχτερίδες οι σκέψεις μου
κρέμονται ανάποδα απ’το ταβάνι
θυμάμαι τα μάτια σου
γκιόλες γεμάτες φως
γκιόλες γεμάτες αγάπη.
Όμως πίστεψέ με Μαρία
ο κόσμος που άφησες
δεν υπάρχει πια
γύρω μου σπασμένες φωνές
ραγισμένα βλέμματα
οι άνθρωποι δεν κοιτάζονται στα μάτια
επικοινωνούν με μηνύματα
σαν τα σκυλιά που ψάχνουν επαφή
μυρίζοντας στους στύλους
τα ούρα των συντρόφων τους.
Όσο για τα όνειρά μας
για έναν καλύτερο κόσμο
για έναν ειρηνικό, χωρίς προκαταλήψεις κόσμο
πετάχτηκαν σε ατραπούς και σε καλένδες.
Αν ήσουν εδώ
δε θα άντεχες Μαρία
την υποκρισία των ανθρώπων
καταθέτουν στις τράπεζες τις ψυχές τους
κρύβουν τις βρωμιές τους
σαν τη γάτα
που σκεπάζει με χώμα τα περιττώματά της
και απλώνουν στα μπαλκόνια
τα ματωμένα σεντόνια της παρθενίας τους.
Σιώπησα πολύ Μαρία
θέλω να ανάψω ξανά το φυτίλι
να λαμπαδιάσω
μα πώς… έχουν βραχεί πια τα σπίρτα μου…
Έχω ακόμα Μαρία
το σημάδι της φυγής σου
σαν το σημάδι
απ’ τον παιδικό πετροπόλεμο της γειτονιάς
που έχουμε χαραγμένο στο κρανίο
μια ζωή το φυλάω
καλά κρυμμένο κάτω απ’ τα μαλλιά μου.
Δε σβήνουν ποτέ αυτά τα σημάδια Μαρία.
Ποτέ!
Λάθος.
Ένα μεγάλο λάθος ό,τι πίστεψα για σένα.
Γέλαγες μαζί μου κι εγώ το έβλεπα χαρά.
Σιωπή.
Μια ατελείωτη σιωπή κι εγώ έλεγα δουλειά.
Ήθελα να μάθω αν μ΄αγαπάς.
Στα μάτια σου, εκεί στην άκρη του βλεφάρου
μια σκιά.
Ρώταγα, αλλά εσύ κοιτούσες χαμηλά.
Ένοιωθα ότι σε ήξερα, αλλά πόσο λάθος έκανα.
Μάτια μου σε έλεγα, μα δεν ήσουν.
Καρδιά μου σε ένοιωθα, μα δε χτύπαγες.
Αδιαφορία με φύσαγε κι εγώ το έβλεπα για σ΄αγαπώ.
Αλλά τώρα, που φύγαν τα σύννεφα
και ξαστέρωσε ο ουρανός,
Τώρα που σιώπησα κι εγώ,
δεν ακούστηκε τίποτα.
Μόνο μια ηχηρή σιωπή για να βάλει σημάδι
στο ποτέ.
Ποτέ εδώ, πάντα απών.
Ένα φυλλαράκι ήμουν, αλλά εσύ με μανία με φύσηξες.
Ήμουν στο λιμάνι αραγμένο καράβι, μα έλυσες τον
κάβο κι έφυγα.
Νόμιζα ότι ζούσα όνειρο, αλλά έσβησε με την αυγή
και τ΄όνειρο τέλειωσε, όπως το κρασί.
Έτσι σβήνουν τα όνειρα, όταν έρχεται η ανατολή.
Δεν πειράζει, είπα στον εαυτό μου,
Τα όνειρα ομορφαίνουν τη ψυχή.
Κι αν εσύ έσβησες το όνομά μου
κι αν εσύ ξέχασες την ύπαρξή μου.
Πίνω στην υγειά μιας καινούριας ανατολής.
Ας έφυγες λοιπόν.
Ας σιώπησες.
Ας ήσουν απών.
Εγώ με την ψευδαίσθηση της παρουσίας σου,
στόλισα με Μάηδες τους χειμώνες μου και
δρόσισα με καλοκαίρια τα φθινόπωρα.
Και τώρα, αγκαλιά με μια Άνοιξη,
χορεύω το βαλς της Ζωής!
