Η σφαγή (της Τόνιας Κοσμαδακη)

Μπορώ να έχω κόκκινα μάγουλα

ή σάπια δόντια

αλλά σίγουρα καμία κατανόηση

Οι κρίκοι

κάπου κοντά

κοιμούνται γενναία

Μακριά τους

εγώ σαπίζω

εσύ διαμελίζεσαι

Το ριζικό όλα τα αντέχει

Ύστερα

τα δωμάτια αδειάζουν

όλη τους την γεωμετρία μέσα μου

Μπλέκεται με τ’ άντερά μου

Κι είναι οικεία

η βαρβαρότητα του χάρακα

Να κάνω μία ερώτηση;

Αν δεν πετάς

τελικά τα φτερά τι τα θες;

Τι τα θέλω;

Ο χρόνος σκοτώθηκε

βουτώντας απ’ τον ώμο σου

Μία κατάβαση παλλόμενη

Ένας επιθανάτιος χορός

Μόνο εγώ τον είδα

Σε αδημονώ

Σε σκουριάζω

Σε ριγώ

Σε θάβω

Σε φωσφορίζω

Σε πικρώ

Σιωπώ με λέξεις

Ανασαίνω με θηλιά

Όμως

ντρέπομαι

να χορέψω

ντρέπομαι

να γελάσω

Ξέρω εγώ

Στην γωνία

με ατρόμητη δειλία

περιμένω την σφαγή

Τόνια Κοσμαδακη

Σκύλος

Η ΣΚΙΑ (της Άννας Γεωργαλή)

Στο παράθυρο του καθρέφτη μου

καθημερινά μ' έβλεπα 

μια μάσκα σκοτεινή

και ξοπίσω μου να στέκει μια σκιά,

η δικιά σου θαρρούσα

που με ακολουθούσε..

μετά από χρόνια

στον καθρέφτη μου 

συνάντησα την ίδια σκιά

κουρασμένη

να μου απλώνει ακόμα το χέρι,

τα δάχτυλα γλιστρούν δισταχτικά

αγγίζοντας την αινιγματική προσωπίδα

και τότε με εκπληκτική επιβράδυνση

κατάλαβα... 

ήταν η δική μου σκιά 

που σ' έψαχνε,

κοιτάζω με συμπόνια το πρόσωπο μου

τα σημάδια της φθοράς

λογαριάζουν τον χαμένο χρόνο

αποκάλυψη οικτρή

φανερώθηκε στα μάτια

τόσα χρόνια ζούσα με την προσδοκία της σκιάς σου..

Πόσο λίγο με αγάπησα...

Άννα Γεωργαλή

Μετανοώ (του Κώστα Ζαικιδη)

 

Μεγαλώνοντας άρχισα να σκαρφαλώνω 

στις κορυφές του εγωισμού μου.

Φούσκωσαν τα στήθη μου με Ίλιον νεότητας και περιπλανήθηκα 

αυτάρεσκα πάνω απ’ τον συρρικνωμένο κόσμο.

Εναιώρημα μεθυσμένης ελευθερίας που κατακάθεται σαν ίζημα

στην ακινησία των υγρών προσδοκιών.

Πήρα μαζί περιττά πλείστα όσα αδιαφορώντας για την πτώση.

Μα φαρμακερά βέλη διαπέρασαν το λεπτό στημόνι της καρδιάς 

που μάτωσε προσκρούοντας σε πέτρινους εφιάλτες 

της σκληρής πραγματικότητας.

Ξεφούσκωσε το περήφανο παγώνι 

μαδώντας τα φτερά της ματαιότητας.

Και τώρα γονυπετής με κύματα θάλασσας στα μάτια, 

που συντρίβονται μπροστά στους φάρους της αλήθειας, 

ποτίζω τις χέρσες συγνώμες για να οργωθεί το ανάδευτο χώμα, 

προκειμένου να σπείρω καρπούς μετανοίας.

Φτάνει- βλέπετε -το τέλος της άνοιξης και 

αγωνιώ αν θα φυτρώσει το έλεος και 

αν θα έχει ωριμάσει την εποχή του θερισμού.

Κώστας Ζαικιδης

Έξοδος (του Νίκου Σουβατζη)

Είχαν μείνει λίγοι απ' τους παλιούς

σε μια ήσυχη γωνιά 

και περίμεναν καρτερικά τη μεγάλη έξοδο

Όταν έφτασε η ώρα

πήραν τις θέσεις τους

στις σελίδες της ιστορίας

χωρίς να το αντιληφθεί κανείς

Έτσι αθόρυβα που έζησαν,

κύλησε η ζωή τους

κάτω απ' τον θόρυβο του κόσμου

Νίκος Σουβατζης

Άτιτλο (της Μαντώ Μπογιαννη)

  

Εικόνες, μελωδίες, λέξεις, μυρωδιές.

 Συνδέουμε καταστάσεις και πρόσωπα τόσο αυθόρμητα με τις αισθήσεις μας. Σχεδόν μηχανικά.....

Υπάρχουν τόσες αμέτρητες επιλογές.....πως γίνεται κάθε φορά, να φτάνει μπροστά στα μάτια σου, η ίδια μορφή;

 Σαν στοιχειό που δε λεει να φύγει. Ριζωμένο βαθιά μέσα σου..

Σαν από χρόνια ξεχασμένη ακακία έχει απλώσει, στις γραμμές του μυαλού σου.

Ενα τραγούδι, ένα τυχαίο στιχάκι κι ένα σκίτσο τρυφερό, δυο χεριών σφιχτά πιασμένα, αρκεί για να τον δεις να τρέχει..

Αρκεί για να ακούσεις την φωνή και το γέλιο του..

Μαντώ Μπογιαννη