Δεν έχω φίλους πάει καιρός
που χάθηκαν στα σκότη
που χάθηκε κι η νιότη
και τότε ήμουν φτωχός.
Γυμνές και τότε οι ενοχές
θεόγυμνες και τώρα
που σέρνει αυτή η χώρα,
Ιωβικές πληγές.
Δεν έχω φίλους μόν’ φωνές
που με ξυπνούν τις νύχτες
προσκοπικές σφυρίχτρες
μοιράζοντας ποινές.
Για υψηλά ιδανικά
παλεύαμε και ισότη
λες κι ήμασταν οι πρώτοι
στα στείρα χρονικά.
Ο κόκκος άμμου
τι θαυμαστά
που καθρεφτίζει
πέτρα
και βράχο
και βουνό
Σαν να σου λέει:
Είμαι Εγώ
κόκκος
και πέτρα
μα και βράχος
και βουνό
Όλα μαζί
Είμαι
κομμάτι τους
μα και το ολόκληρό τους
Τόσο απλά
Τα πάντα.
English translation
Α grain of sand
how miraculously
that mirrors
stone
and rock
and mountain
As if to say to you:
"It's me
Α grain of sand
the stone
the rock
the mountain
All together
A part of them
I am
but also their whole
Everything is
that simple.
Ξεχάστηκα στην άκρη της στείρας σκέψης,
στο περιθώριο μιας άγραφης σελίδας.
Στου μισεμού την πόρτα
κρέμασα τα κλειδιά της παρακμής
να καρτερούν την επιστροφή του ασώτου…
Ξεχάστηκα στων καιρών το ξεγέλασμα
φυλλορροώντας τα νοήματα της σιωπής.
Στου νόστου τ’ ακροδάχτυλα
έβαλα αρραβώνα τ’ αλάργεμα του νου
να ζευγαρώνει τον λογισμό του ανέφικτου…
Ξεχάστηκα τ’ απόβραδο στ’ αγκάλιασμα
της καθημερινής μας χίμαιρας.
Ξεμακραίνοντας απ’ τις ρίζες
ψήλωσα τόσο πού ‘χασα τον μπούσουλα
των άστρων κοιτώντας χάμω…
Ξεχάστηκα κι απόμεινα να σε κοιτάζω
σαν του καιρού το πέρασμα
να απομακρύνεσαι στο σούρουπο
των ελπίδων κρατώντας απ’ το χέρι
το παιδικό μας όνειρο που δε μεγάλωσε…
Πότε θα σταματήσει ο καιρός να βάζει την ουρά του στην παγίδα του φράχτη
Πόσο ακόμα τείχη θα γκρεμίζω τις νύχτες
Και το πρωί πιό ψηλά θα με πνίγουν
Θα ανοίξω φαράγγι να ενώσω βουνά και θάλασσες
Να καλπάσει η ουρά του α-λόγου
Με πηδοβολητά η θάλασσα εννιά ορόφους
ν' ανεβεί
Σα σμήνος να βουίξει το Φώς εντός μου
Οι πηγές να κρύβουν ασημένιες σκιές με ομίχλη
Και κάτω από το τρύπιο φλάουτο της σελήνης να ακούω το τραγούδι του πολυβόλου.
Τόννους σπασμένα ποιήματα ρίχνω στο καμίνι
Οργισμένη στέκω απέναντι στο σκοτεινό μου Θεό και η ανάσα από την κορυφή του χιονισμένου βουνού πετάει στη φλέβα να ξεχειμάσει
Ένας κόκκος αλάτι ταλανίζει στις αμμοθίνες
και στα αμμόκρινα το ποίημα
Μεθύσαν τα σεντόνια μου
και σύννεφα γενήκαν
ψηλά σηκώσαν τα όνειρα
τ' αστέρια ν' ανταμώσουν
στήσαν χορό οι πόθοι μου
στα χέρια τα δικά σου
και τύμπανα παρέλασης
σφυρίζουν μες τ' αυτιά μου
τα σώματα μας σμίγουνε
και φεύγουν για ταξιδι
με μια βαλίτσα "αισθάνομαι"
και νεσεσέρ με "νοιώθω"...
Και της ψυχής μας οι χορδές
φτιάχνουν τρελό κρεσέντο
Μοσχοβολάει η κάμαρη
αρώματα Ευτυχίας !!!!
