Ο κόκκος άμμου
τι θαυμαστά
που καθρεφτίζει
πέτρα
και βράχο
και βουνό
Σαν να σου λέει:
Είμαι Εγώ
κόκκος
και πέτρα
μα και βράχος
και βουνό
Όλα μαζί
Είμαι
κομμάτι τους
μα και το ολόκληρό τους
Τόσο απλά
Τα πάντα.
English translation
Α grain of sand
how miraculously
that mirrors
stone
and rock
and mountain
As if to say to you:
"It's me
Α grain of sand
the stone
the rock
the mountain
All together
A part of them
I am
but also their whole
Everything is
that simple.
Ξεχάστηκα στην άκρη της στείρας σκέψης,
στο περιθώριο μιας άγραφης σελίδας.
Στου μισεμού την πόρτα
κρέμασα τα κλειδιά της παρακμής
να καρτερούν την επιστροφή του ασώτου…
Ξεχάστηκα στων καιρών το ξεγέλασμα
φυλλορροώντας τα νοήματα της σιωπής.
Στου νόστου τ’ ακροδάχτυλα
έβαλα αρραβώνα τ’ αλάργεμα του νου
να ζευγαρώνει τον λογισμό του ανέφικτου…
Ξεχάστηκα τ’ απόβραδο στ’ αγκάλιασμα
της καθημερινής μας χίμαιρας.
Ξεμακραίνοντας απ’ τις ρίζες
ψήλωσα τόσο πού ‘χασα τον μπούσουλα
των άστρων κοιτώντας χάμω…
Ξεχάστηκα κι απόμεινα να σε κοιτάζω
σαν του καιρού το πέρασμα
να απομακρύνεσαι στο σούρουπο
των ελπίδων κρατώντας απ’ το χέρι
το παιδικό μας όνειρο που δε μεγάλωσε…
Πότε θα σταματήσει ο καιρός να βάζει την ουρά του στην παγίδα του φράχτη
Πόσο ακόμα τείχη θα γκρεμίζω τις νύχτες
Και το πρωί πιό ψηλά θα με πνίγουν
Θα ανοίξω φαράγγι να ενώσω βουνά και θάλασσες
Να καλπάσει η ουρά του α-λόγου
Με πηδοβολητά η θάλασσα εννιά ορόφους
ν' ανεβεί
Σα σμήνος να βουίξει το Φώς εντός μου
Οι πηγές να κρύβουν ασημένιες σκιές με ομίχλη
Και κάτω από το τρύπιο φλάουτο της σελήνης να ακούω το τραγούδι του πολυβόλου.
Τόννους σπασμένα ποιήματα ρίχνω στο καμίνι
Οργισμένη στέκω απέναντι στο σκοτεινό μου Θεό και η ανάσα από την κορυφή του χιονισμένου βουνού πετάει στη φλέβα να ξεχειμάσει
Ένας κόκκος αλάτι ταλανίζει στις αμμοθίνες
και στα αμμόκρινα το ποίημα
Μεθύσαν τα σεντόνια μου
και σύννεφα γενήκαν
ψηλά σηκώσαν τα όνειρα
τ' αστέρια ν' ανταμώσουν
στήσαν χορό οι πόθοι μου
στα χέρια τα δικά σου
και τύμπανα παρέλασης
σφυρίζουν μες τ' αυτιά μου
τα σώματα μας σμίγουνε
και φεύγουν για ταξιδι
με μια βαλίτσα "αισθάνομαι"
και νεσεσέρ με "νοιώθω"...
Και της ψυχής μας οι χορδές
φτιάχνουν τρελό κρεσέντο
Μοσχοβολάει η κάμαρη
αρώματα Ευτυχίας !!!!
Ερπετά οι νύχτες, που σέρνονται σφυρίζοντας απειλητικές έξω στο δρόμο...
Κάνω πως δεν κοιτάζω, πως δεν ακούω κάνω, την κατάντια της ανθρώπινης αδιαφορίας...
Τρεις οβελίσκοι κρέμονται ανάποδα πάνω απ' το κεφάλι μου...
Ο ένας, είναι λένε του θεού, ο δεύτερος τ' ακατονόμαστου κι ο τρίτος δεν μου μιλά, δεν φανερώνεται...
Ίσως γιατί έχει ήδη διαπεράσει σαν καρφί την καρδιά μου...
Οι εφιάλτες μου τη νύχτα είναι τρομερά πλάσματα...
Έχουν όμως τη μορφή τη δική μου, τη δική σου ή κάποια άλλη μέσα από τον κόσμο...
Πόσο ξεγελαστικά ίδιοι, πόσο...
Λέω πως δεν πειράζει, σαν να συνήθισε το πετσί μου τον τρόμο...
Κι οι αρχαίοι μονόλιθοι εξάλλου έγιναν ένα με το σώμα μου από μέσα να με βασανίζουν...
Κρέμομαι εκεί μαζί τους, στο σκοτάδι της ψυχής μου!
