Έλα μάνα, πλύνε μου τις πληγές,
με θάλασσα μη και κακοφορμίσουν.
Σκίσε το τσιτωμένο δέρμα μου,
να χυθεί έξω το αίμα να αλαφρύνω.
Πετά μου τις πέτρες ,
που στίβαξες στην μπροστοποδιά,
μα εγώ θα ξεμακρύνω,
ας μη ξέρω κολύμπι καλό.
Ξέρω θα σε βρώ,
στην απέναντι ακτή
να μου ζητάς συγχώρεση,
να σου ζητώ μια αγκαλιά.
Μια αγκαλιά χωρίς απολογία,
που θα μιλάμε με τα μάτια,
για καλοκαίρια που δεν ζήσαμε .
Θα σου ζητώ συγχώρεση,
για κάθε χαμόγελο μου.
Ξέρεις μάνα στα νησιά,
λένε όλοι Καλημέρα
κι' εγώ νομίζω με φωνάζουν.
Έλα να βρέχουμε η μια την άλλη
με θαλασσινό νερό,
μη δουν τα δάκρυα μας,
ξέρεις μάνα χαίρονται
οι άνθρωποι όταν πονάς...
Άσε με τώρα να κολυμπήσω ,
ετσι σαν κουτάβι που ίσα επιπλέει,
εσύ περίμενε στην ακτή, θα 'ρθω.
Μαρία Μηνά
