Ξεγελάς...
κρυμμένη μέσα σε χρώματα
και εικόνες
όμως σε θωρώ
στα ματωμένα φεγγάρια...
σε χαμόγελα στημένα
στα πορτρέτα πλανόδιων ζωγράφων...
Σε συναντώ...
σ' ένα ξόδεμα ήλιου..
σ' ένα ροζ αρκουδάκι
πεταμένο στα σκουπίδια...
Σε αναπνέω...
σ' ένα μπουκάλι
φθηνού αρώματος...
στον ιδρώτα
ενός πληρωμένου έρωτα...
Συνεχίζεις να κρύβεσαι...
τοιχοκολλημένη
σε αφίσες δρόμων...
Παροξυσμός ενός
άρρωστου καιρού...
Τ' όνομά σου;
ΘΛΙΨΗ
Με στίχους πάνω στο χαρτί να λάμνω στον καιρό
με κάποιο ίσως παράπονο και μια μικρή πικρία
κι όταν αέρας που φυσά, με παίρνει σαν φτερό
με σέρνει κάτω στο γιαλό και με πετά στα πλοία.
Πατάω γκάζι να σε βρω, σε χάνω στα μισά
που είναι Σάντσο τ΄άλογο και που η πανοπλία;
λούφαξε ο λύκος μονομιάς σαν σκύλος μου αλυχτά
κι όλο ρωτάς αν φάνηκαν τα πλοία απ' την Τροία!
Βγάλαμε ρίζες στα μισά, τσιγγάνα μου καρδιά
ο μακελάρης άργησε και ποιος θα μας γκρεμίσει;
τι πάλι λέει, υπόσχεσαι ετούτη τη βραδιά,
που πριν το γλυκοχάραμα θα το΄χεις λησμονήσει;
Ευτυχώς που δεν είσαι εδώ μαμά
Να με βλέπεις να μεγαλώνω, χωρίς να ζω
Τότε οι στιγμές μας είχαν χαρά
Τώρα στα ματοτσίνορα το δάκρυ φορώ
Με πήρε από κάτω η ζωή μου
Δυσεύρετες οι Κυριακές εκείνες
Σιώπησε στο βουητό η φωνή μου
Μερόνυχτα περνάω με τις μνήμες
Ευτυχώς που δεν είσαι εδώ μαμά
Να δεις το κοριτσάκι σου λαβωμένο
Ασπρόμαυρη ταινία του σινεμά
Κυλάει το δάκρυ, σπαταλημένο
Σε χώρους ματαιοδοξίας κι εγωπάθειας
εισερχόταν πάντα, με μάσκα.
Δεν υπήρχε λόγος ταύτισης
ούτε αποκαλύψεων περιττών
Άρτια ενδεδυμένη
τον μανδύα της υπεροχής
κατατρόπωνε τους αστείους τυχαίους, ανταγωνιστές
ακατάδεχτα αγνοώντας τους.
Όσοι άξιζαν της προσοχής της
ήταν σαφώς,
οι ελαχιστότατοι όμοιοι της.
Κι αυτοί συγκαταβατικά συγκαταλέγονταν
ανάμεσα στους άξιους.
Κατά τα άλλα,
ψήφιζε πάντα τα προοδευτικά κόμματα.
Ε δεν ήταν και καμιά συντηρητική
μήτε οπισθοδρομούσε.
Τέλος. Οι νεοσνόμπ ήταν πλέον
λαϊκοί. Είχε ολοκληρωθεί η επανάστασις.
Ζούμε σ' ένα ψεύτικο κόσμο
Γεμάτο φόβο και τρόμο
Είναι ο κόσμος της σιωπής
Τριγυρισμένος στην αγκαλιά μιας πόλης πια βουβής
Μόνο τα δάκρυα της βροχής και το κλάμα μιας βροντής
είναι η μόνη μουσική που ακούγεται στην πόλη που κάποτε χόρευε η ζωή.
Πίσω από μια μάσκα μαγική
σαν μια ομπρέλα προστατευτική
δίνει λίγη ζωή σ' αυτή την πόλη που χορεύει η σιωπή.
Βελούδινο Σκοτάδι
