Κατέβηκε προσεκτικά τη μικρή ξύλινη σκάλα
Αυτή που οδηγούσε στο υπόγειο
Αυτή που, σαν ήταν μικρούλα,
νόμιζε πως οδηγούσε στα έγκατα της γης
Τώρα ήξερε ότι τίποτε δεν ήταν πιο βαθύ από την ψυχή της
Και εκεί δεν είχε καμία σκάλα να κατέβει
Εκτός από τον πόνο
Εκείνος γινόταν ενίοτε μια τραχιά ανεμόσκαλα
και ορμητικά, μέσα σε αγέρηδες και κοσμοχαλασιά,
μπορούσε να την κατεβάσει στα φοβερά της έγκατα
Και πάντα τρόμαζε
από το αγέρωχο σκότος και το οξύτατο φως
Πάντα της κοβόταν η ανάσα
στη θέα της αιμορροούσης αλήθειας της
Πλησίασε το κουτί με την σκόνη που άπληστα
ήταν σκορπισμένη πάνω του
Αναγνώρισε τα αρχικά
Φ.Ι. Πόσο τα αγαπούσε!
Κράτησε για λίγο τα μάτια της κλειστά
''Φιλαρετάκι , φοβάσαι;''
''Γιατί να φοβηθώ; Έχει κατσαρίδες εδώ κάτω;''
Μετά άκουγε το γέλιο του
και την καθησυχαστική αρνητική του απάντηση
Τί είναι ο φόβος; σκεφτόταν
Τίποτε!
Δε θυμάται να φοβήθηκε ποτέ το σκοτάδι
Μάλλον της άρεσε
Την έκρυβε στις σκανταλιές της
Την νανούριζε στις λύπες της
Την ημέρευε στους θυμούς της
Τα είχε βρει μαζί του
Φίλος της αγαπημένος
Ανέβασε το κουτί στο φως της μεγάλης σάλας
Το άνοιξε με τρυφερότητα
Ξαφνικά ο χρόνος ,αυτό το θρασύτατο αλητόπαιδο, άρχισε να τρέχει πίσω
Όλο και πιο πίσω
Σαν κυνηγημένος κλέφτης
Σαν;
Μα κλέφτης ήταν ούτως ή άλλως
Της είχε κλέψει τα πολύτιμα όλα
Και κυρίως τα παιδικάτα της
Οι ψεύτικες πέρλες της μητέρας, τα πολυκαιρισμένα πούρα του πατέρα, το χρυσό βαφτιστικό σταυρουδάκι του αδελφού, το χρυσοκίτρινο ψαθάκι των καλοκαιριών της,
τα βαθυκόκκινα βελούδινα γάντια της των δέκα ετών, της χαμογελούσαν γλυκά
Χαμογέλασε κι αυτή
Πόνεσε
Νοστάλγησε
Ο νόστος πάντα πάει χέρι-χέρι με το άλγος
Θέλησε να επιστρέψει εκεί
Εκεί που τίποτε δεν μπορούσε να την πληγώσει
Τίποτε δεν μπορούσε να την προδώσει
Εκεί
Στα ιερά και πολύτιμα έγκατα της μνήμης
Αν δεν υπήρχαν αυτά, αναρωτήθηκε
πώς θα κρεμόταν ατρόμητη
όπως τώρα
όπως αύριο
όπως κάθε στιγμή της ζωής της
από την φοβερή ανεμόσκαλα των καταιγίδων και των αστραπών
του βίου της;
Πώς ;
Φιλαρέτη Βυζαντίου
(Φ.Β. 018011019 ''ΑΞΟΔΕΥΤΟ ΦΩΣ'' 2018-19)
