ΜΟΝΟ ΜΑΖΙ ΣΟΥ (της Νορας Ξένου)

  Κάθε λεπτό της ώρας θέλω διακαώς  να νιώθω την άρρυθμη ανάσα σου πάνω στο πυρωμένο κορμί που εκλιπαρεί για τον έρωτα σου.
  Με λαχτάρα ψυχής σε αναζητώ, δεν το βλέπεις;
  Χάιδεψε κάθε γωνιά του μυαλού μου και γλύψε τις πιο απόκρυφες επιθυμίες μου, μέχρι να νιώσεις πως καταλαγιάζουν από την ένταση τους.
   Σε καμβά μας ζωγραφίζω σαν δύο άλμπατροι να στήνουμε την τελετή του χωρού  σε μια άτυπη υπογραφή για την παντοτινή μας δέσμευση.
   Μη με κοιτάς στα μάτια, μονάχα στην ψυχή μου βαθιά. Εκεί κοίταξε με!!   
   Αφήνοντας τους χτύπους της καρδιάς σου να με συντροφεύουν σε μια αγκαλιά, έχοντας τα κορμιά μας ενωμένα σε έναν διαρκή οργασμό ψυχής.
   Σε ένα χορό ορμονών ανάμεικτα με τη μυρωδιά των επιθυμιών μας θα πορευτώ σε ένα ταξίδι δίχως  επιστροφή.
    Μόνο μαζί  σου…. Η αρχή και το τέλος μου!!

Νόρα Ξένου

ΤΑ ΜΥΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (της Αγγελας Καραγκούνη)

Μεθυσμένα χελιδόνια
σαν τρελλά στριφογυρνούν
στον ουρανό ολημερίς
μία πάνω, μία κάτω χαμηλοπετούν.
Τιτιβίζουν με χαρά και μου ζαλίζουν το κεφάλι.
Μες στις αλύγιστες σιωπές
μια πεταλούδα απαλοκάθησε αμέριμνη
λικνίστικε με χάρη
κι εξαφανίστηκε στο άπειρο.
Αποκαμωμένη αφήνομαι
στη ροζ λίμνη των ονείρων μου
με τα μπλε νούφαρα,
να χαζεύω τα δειλινά χρώματα.
Τα μύρα της νύχτας εξαπλώνονται
σκεπάζοντας τις θλίψεις
και τονώνοντας
την αγρύπνια των ερωτευμένων.
Σταλάζει το πυρωμένο σώμα πόθους
κι οι ανάσες,  φλόγες,
που τις δάδες του έρωτα ανάβουν,
μας προσκαλούν
σ'ένα τρελό φαγοπότι των στιγμών.
Στον ιστό της αράχνης
πορφυρένια δειλινά παγιδεύτηκαν 
και υποσχέσεις που δόθηκαν την ώρα,
που η θάλασσα
μαλάκωνε το κύμα της.
Στο δίχτυ της μπλέχτηκαν
όλα τα σ' αγαπώ
τα ειπωμένα ..και μη.
Το φούλι μοσχοβολάει.
Η νύχτα εκρήγνυται απ την ευωδιά
και γω, σαν μελλοθάνατος
την τελευταία επιθυμία εκδηλώνω.
Να κόψω έναν ανθό να τον μοσχομυρίσω
να' χω για πάντα τ' άρωμά του εντυπωμένο.


Αγγέλα Καραγκούνη

Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινου)

Στους 5 ανέμους στροβιλίζομαι
στα μήκη και στα πλάτη.
Τα γκέμια τρίζουν
οι λογικές θερίζουν
ότι οι καρδιές έχουν σπείρει
Τ’ ‘άλογο τρέχει, επιμελώς
ξεπερνά τα εμπόδια,
ματώνουν τα χέρια μου
το έδαφος ποτίζεται
λουλούδια της ελπίδας
κόκκινα φυτρώνουν…
προχωρώ
γιατί ξέρω καλά,
η φαρέτρα μου δεν είναι άδεια
και τ’ άλογό μου έχει τ’ όνομά σου.

Μιχάλης Ευαγγελινός

Εσύ αποφασίζεις (της Πόλα Βακιρλη)

Και τότε είδα στα μάτια μου το φως της μέρας
ανελέητο να παίζει με το χρόνο, με τους ιριδισμούς του
με θράσος σαν αντίπαλος, σφιχταγκαλιάζοντάς τον
 και είπα στις γενιές της φύτρας μου που με ακολουθούσαν
“εδώ είν' η ζωή σαν βουερό ποτάμι που κυλάει
ανάμεσα σε πέτρες και θολούρα και κορμούς γιγάντιων δέντρων
που το διάβα του εμποδίζουν
Εδώ είναι η φλέβα της που αλύπητα χτυπάει
με ορμή τη μέρα να ποτίσει
όχι με δάκρυα ούτε με του δειλού τα κλαψουρίσματα,
 τα παρακάλια για τα περασμένα λάθη να συχωρεθούνε
Δεν σβήνονται της μοίρας τα γραμμένα μονοκονδυλιά.
Θεός κι αν είσαι!
Μα εσύ είσαι άνθρωπος θνητός από χωμάτιν' ύλη
κι απο αέρα και νερό φτιαγμένο το κορμί σου
και θα φθαρείς μέσα στο πέρασμα του χρόνου του δυνάστη
Δική σου όμως η ζωή δικός σου και ο θάνατος
και κάθε μέρα που περνά
εσύ αποφασίζεις” !

Πόλα Βακιρλη

Το Τελευταίο μου Τσιγάρο (της Άννας Βαρδάκη)

Με το μελάνι της Ψυχής μου... γράφω...
Όλοι μου οι στίχοι... για Σένα...
Άραγε, τους διαβάζεις...;
Ξενυχτάς πάνω τους...;
Ξημερώνεσαι με την μυρωδιά τους...;
Κι όλο... επιστρέφω...
Όλα τα τσιγάρα μου... για Σένα τα καίω...
και η νικοτίνη τους... μου τσαλακώνει την ψυχή...
Πως να χωρέσουν τόσες μνήμες...
σ΄ ένα τετράδιο Ψυχής...;
Μου λες...;
Θεέ μου... Συγχώρα με...
Τόση Ομορφιά γύρω μου... κι εγώ τυφλή...
Τόσες γεύσεις... στα πικραμένα χείλη μου...
μα, δεν νιώθω πια... τη γλύκα τους...
Τόσα συναισθήματα Ψυχής...
μα, εγώ... Ανίκανη να τα νιώσω...
Τώρα πια...
Οι "τελίτσες"...  καίνε...
Τα δάκρυα... φυλακισμένα... δεν  κυλούν...
Έχουν στερέψει...
Τ΄ ανείπωτα λόγια... πληγώνουν...
Ανοίγουν χαρακιές...
Αυτές, μάτια μου...  γιατρεύονται... Δεν τις φοβάμαι...
Μα, τις ουλές... που παραμένουν...
και μου θυμίζουν την απουσία σου...
μου λες... πως θα τις σβήσω...;
Όταν η ψυχή πονά...
η θλίψη και η οδύνη... στήνουν γιορτή...
Έτσι..............
Αρνούμαι να ζήσω... σ΄ ένα κόσμο που δεν υπάρχεις Εσύ...
Αμετανόητα... ερωτευμένη...
Αμετανόητα... δοσμένη...
και Τελικά... χωρίς έλεος βασανισμένη...
Και...  καίω... το Τελευταίο μου Τσιγάρο...
μόνο για Σ έ ν α.............

Άννα Βαρδάκη