Αχ πόσο θα ήθελα να ήσουν θάλασσα ! (της Μαρίας Ιωάννου Φίλη)

Αχ πόσο θα ήθελα να ήσουν θάλασσα
και να έπαιρνε  την αύρα σου,
το ξεριζωμένο μου κορμί,
καθώς
θα κολυμπούσε ολημερίς
στα γαλανά νερά σου !!

Να ήσουν αέρας αρωματισμένος
 από τις μυρωδιές των λεμονανθών
των περιβολιών σου.
Και να έκανες λέει  το φύσημα σου
παλάμες της καρδιάς σου που μέσα τους θα με κράταγες σφιχτά.
Να με πήγαινες ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο !!

Εκεί που στο μυαλό μου ξεφυτρώνουν
εικόνες μαγικές  και ζωγραφίζουν  ένα τοπίο μαγευτικό.
Ένα μονοπάτι μπροστά μου που οδηγεί σε ένα Λεμονοδάσος ,γεμάτο από στιγμές   αλησμόνητες ελευθερίας.
Σαν τα μικρά πουλιά που τρέχουν
 στις φυλλωσιές των δένδρων
έτσι και εμείς τρέχαμε στις ανθοστόλιστες αυλές σου.

Αλήθεια πόσο θα ήθελα να ήσουν
το ηλιοβασίλεμα μου να βλέπω
αυτό το φως που βγαίνει από το λαμπύρισμα της ψυχής σου να πέφτει στην θάλασσα.
Να ξεπηδάει να με σαγηνεύει
να παίζει μαζί μου με  το φως των ματιών σου
να με κοιτάς να σε κοιτώ
να με φιλάς να σε φιλώ
με τον αφρό των κυμάτων σου
 και να γίνεται το τραγούδι
της καρδιάς σου.!!

Και τότε να γίνει αυτό το θαύμα
που περιμένω,
να αναδυθείς ψηλά να πάρεις
την υπερήφανη μορφή σου.
 Ένα κλαρί Ελιάς στο ένα χέρι να κρατάς
και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί
στο άλλο.
Να  το 'φερνες αρχόντισσα μου στα διψασμένα
 χείλη σου
και μετά να το ακούμπαγες στα δικά μου για να γιορτάσουμε μαζί την Λευτεριά σου !!
Αμμόχωστος μου -Κατεχόμενη Κύπρος μου !!!

Μαρία Ιωάννου Φίλη

Σε μια παραλία (της Πολυξένης Ζαρκαδουλα)

Θέλω να πάμε ένα βράδυ σε μια παραλία να γράψουμε σε χαρτάκια όλες τις επιθυμίες μας και μετά να φτιάξουμε μικρές βαρκούλες.

Να τα ρίξουμε στη θάλασσα και να ταξιδέψουν μέσα στο κύμα την ίδια ώρα που πυροτεχνήματα θα σκάνε στο μπλε τ' ουρανού την ίδια ώρα που αστέρια θα πέφτουν κι εμείς σαν παιδιά ευχές θα κάνουμε.

Να ταξιδέψουν σε πελάγη κι ωκεανούς πλάϊ πλάϊ να πραγματοποιήσουν νοερά κάθε μας επιθυμία και προσμονή.

Να ταξιδέψουν σε μέρη μακρινά και παραμυθένια για 'μέρες, για νύχτες, για μήνες ολόκληρους να γυρίσουν τον κόσμο όλο και να διαδώσουν τους πιο κρυφούς μας πόθους, τα μυστικά όνειρά μας και τις ελπίδες μας.

Κι εμείς να καθόμαστε πλάϊ πλάϊ σφιχταγκαλιασμένοι και ν' αγναντεύουμε τα φώτα από τα καράβια που σε θάλασσες κι ωκεανούς θ' αρμενίζουν.

Να σκεφτόμαστε και να χτίζουμε με την φαντασία μας το μέλλον, ένα ευτυχές μέλλον με διάρκεια κι ένταση...

Μόνοι κι ευτυχισμένοι πάνω στη γη να φτιάχνουμε κόσμους και να περπατούμε πάνω τους.

Μόνοι κι ευτυχισμένοι πάνω στη γη να κάνουμε σχέδια αγάπης,να ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά!

Να εξαγνιστούμε και να λυτρωθούμε μαζί με αυτά κι εμείς.

Ν' αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας και ν' αγαπηθούμε απ' την αρχή.

Όλη νύχτα αγκαλιά και το πρωΐ να φύγουμε κι ας μη συναντηθούμε ποτέ ξανά.

Πολυξένη Ζαρκαδουλα

(Από το βιβλίο: "Διαδρομές ψυχής" εκδόσεις Όστρια)

Ψάχνει μια σταγόνα ζωή (του Θωμά Θύμιου)

σπουργίτης στους ανέμους,
φύλλο που ξεκόπηκε από κορμό πράσινο
από δέντρο που το ισοπέδωσαν οι σφαίρες,
το πουλί, έμμηνε με την τέφρα
στην τρύπια τσέπη μέσα στα ερείπια

στο χώμα βαμμένο με αίμα, ψάχνει,
θεέ μου, βλέμμα παράξενο, θάλασσα,
τι κρύβει στο αμυδρό βυθό του
η λευκή ψυχή με πανσέληνο δάκρυ
 
σβαρνίζοντας το είναι του,
σέρνετε, χάνει τα βήματα, το όνειρο
έχει δύναμη, ψάχνει μια σταγόνα νερό
φως για την χλωροφύλλη να ανθήσει

ψάχνει, ένα μονοπάτι για να βγει
δεν έχει μια πόρτα να ανοίξει, να μπει
στο γκρίζο ουρανό ρίχνει το βλέμμα
ψάχνει αστέρι για πυξίδα για βάδισμα.
 
σφίγγει τα χείλη σκαρφαλώνει το βουνό
πιο κοντά στον ήλιο, δίπλα στο θεό
δάκρυσε, άνθισε ο κήπος της ψυχής 
θα γίνει πρέσβης της ειρήνης

αποφάσισε να δώσει δικαιοσύνη
για τον έμπυο από δηλητήριο και μίσος
με το όπλο της καρδίας του,
με το νόμο της αγάπης, το χαμόγελο

κανέναν η εκδίκηση δεν ωφελεί
η καρδιά του καθαρός ουρανός
έτσι ζυμώθηκε το νέο αστέρι
ναι, έγινε μύθος.

Θωμάς Θύμιος

Άτιτλο (της Γεωργίας Δεμπερδεμιδου)

Αισθάνομαι την Άνοιξη που έφυγε
σαν ένα παράξενο λεκέ στην ψυχή
που κανείς δεν μπορεί να καθαρίσει
ενίοτε θέλω να πιστεύω
πως δεν θα ξανάρθει λερωμένη
άφησε πολλές ανύποπτες στιγμές

Σήμερα που αλλάζει η εποχή
μια ανανεωμένη θέρμη
γεμίζει την καρδιά μου ελπίδες
κάθομαι στην ριγέ πολυθρόνα
στην μεγάλη τζαμαρία  του σπιτιού

Ήλιος ξεπηδάει από τα αμίλητα
σύννεφα του ουρανού
κλείνω τα μάτια στην πορφυρή λάμψη του
ραγδαία πλημμυρίζω πικρές μνήμες
ντραντάζεται ασυναίσθητα το σώμα μου
ανατρίχιασα για όλες τις πρωτόγνωρες
εικόνες που ζήσαμε με πόνο και φόβο
που ρίζωσαν σαν δέντρα εντός μας

Βλέπω το καλοκαίρι κρεμασμένος
στα αλμυρίκια στην ακροθαλασσιά
ανοίγω νωχελικά τα φλέβαρα
ακούω την φωνή μου δυνατά
να ηχεί στ' αυτιά μου

Να μην ζήσουμε άλλους δαίμονες
καλοκαιράκι μου
σε θέλω όπως ήσουν
πάντα δικό μου

Γεωργία Δεμπερδεμιδου


           

Στη μνήμη του πατέρα μου (της Θέμις Ταταρη Μπιλληρη)

Άδειο το δωμάτιο...
Άδειο και σιωπή
Και η απουσία χειροπιαστή
Την πιάνω, την αγγίζω
Στο πόμολο της πόρτας
Στη ράχη της καρέκλας
Στην πλάκα του γραφείου
Στο κρεβάτι το άδειο...
Τέσσερις τοίχοι βουβοί
Μένα στρογγυλό μηδέν
Κλείνουν την απουσία στη σιωπή
Και τη σιωπή στο άδειο το βαθύ...
Και μες στη ξέχειλη σιωπή
Πλημμύρα το μύρο
Εκείνο το μύρο
Το γνώριμο...
Το θλιμμένο...
Το μαβί...
Πώς πονάει το μύρο...
Πώς γίνεται να πονάει το μύρο;
Σφιγμένος αέρας που πονάει
Σφιγμένος μ' ένα κόμπο στο λαιμό
Κι ευωδιάζει
Τι πικρά που ευωδιάζει...
Πώς γίνεται να ευωδιάζει
Η άδεια πια θέση μιας φιάλης οξυγόνου;
Χρόνια ευωδιάζει
Γνώριμα
Πικρά
Θλιμμένα
Μ' ένα κόμποι στο λαιμό
Μέσα στη σιωπή
Μέσα στην απέραντη σιωπή
Που ακούω και μετρώ
Τα βήματα
Της αόρατης παρουσίασ σου
Ακριβέ μου πατέρα...

Θέμις Ταταρη Μπιλληρη