Φωνή Επιβίωσης (της Χρυσταλλα Κοσμά)

Μια φωνή μέσα μου.....
Η μοναδική ίσως......
Που δε γίνεται ουρλιαχτό
να ξεσκίσει χορδές ταλαιπωρημένες απ' το κλάμα.....
Μια φωνή μέσα μου......
Της λογικής ίσως.....
Που δεν πνίγεται κι αυτή σε νοιώθω και αισθάνομαι ψυχής βασανισμένης......
Μια φωνή μέσα μου.....
Αληθινή ίσως......
Που δε γίνεται κραυγή να πνίξει με σπαραγμό τα σωθικά μου......
Αυτή η φωνή.....
Η άηχη
Η άχρωμη
Η άοσμη
Είναι αυτή που γεμίζει μ' Ελπίδα την καθημερινότητά μου......
ΕΠΙΒΙΩΣΗ λέγεται...... 

Χρυστάλλα Κοσμά

                                          

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Υπάρχουν κι οι άνθρωποι αυτοί
με την κοντή, στενή ματιά
με την κλειστή καρδιά τους.
Κείνοι που ’μαθαν
ν’ αγαπούν
 μονάχα όσους δίνουν
Αγάπη με αντάλλαγμα
Αγάπη προσδοκίας
Άνευ ουσίας
Κι όμως
Στον κόσμο τούτο εδώ
Τούτους τους χρόνους
Μα και
πίσω στους καιρούς
Η αγάπη ετούτη
Η μισή
αλήθεια βασιλεύει
Μα νιώσε το
Οι άνθρωποι αυτοί
Με την κοντή στενή ματιά
Με την κλειστή καρδιά τους.
Κείνοι που ’μαθαν
Ν’ αγαπούν
Δίχως να αγαπούνε
Μόνο μ’ Αγάπη
θα σωθούν
Αγάπη ελευθερίας

Δέσποινα Αυγουστινακη

ΣΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΖΩΗ (της Αθανασίας Δαμπολια)

Μια χούφτα ουρανό στα χέρια....
μου αρκεί να πετάξω ψηλά
με πυξίδα τ'αστέρια.
Να δρασκελίσω κάθε σύννεφο
έως ότου δω... τον Φωτοδότη Ήλιο,
να γεμίζει την ψυχή της ζωής μου
"Φως"!
Ανεξερεύνητη έως στιγμής η κάθε ομορφιά στο Σύμπαν.
Θα καταταχτώ εθελόντρια στην έρευνα του "Απείρου"!
Επιθυμώ διακαώς συνομιλία με το υπερπέραν.
Επιστρέφοντας.... η αλήθεια θα λάμψει!
Ζω για μια τέτοια στιγμή.

  Αθανασία Δαμπολια

Μελαγχολία (της Ελένης Κιουπη)

Μιλώ απταίστως τη γλώσσα της
Φορώ κατάσαρκα το ρούχο της
Μ'ερωτεύτηκε και λάμπει στην αγκαλιά μου
Και εγώ την λατρεύω
Έχει μια αρχοντιά
Μια βαθιά ευγένεια
Μεγάλη δείχνει σαν πέρασμα βαθύ
Η φωνή μου ψάχνει τον Άνεμο να ακουμπήσει
Η ανάσα μου βαριά κοφτερή σα σπαθί δαμασκηνό
Τα μάτια μου ξενιτεμένα στο πηγάδι με τα πουλιά
Καινούργιες καλοκαιρινές σταγόνες βροχής
Κάτι επιθυμίες κακοκομμένες
Από σκουριασμένα ξυράφια λογικής

Τίποτα δεν μου λείπει μονολογώ ένας αναστεναγμός ένας Παράδεισος ίσως...

Ελένη Κιουπη

Μάχες του έρωτα (της Λίτσας Γιαννούλη)

Άδικες λέξεις μαίνονται πάνω από
τα δίχτυα του έρωτα

Ένα καράβι ζήτησαν γυαλό γυαλό
να πάνε να τις πούν

Πως ο πανούργος ό έρωτας έχει
ορμή οργή και πόνο

Στις μάχες του όταν πρωτοστατεί
είναι σαν πόλεμος

~~~

Όποιος σε τέτοιες μαχες δεν πολέμησε
δεν ξερει τι θα πεί πληγή

Δεν ξερει τι θα πεί λόγια και αίμα
λόγια ανείπωτα

Και ο ιδρώτας να κατρακυλά όπως
τα σώματα στην κατηφόρα

Σαν από λόφο αιχμηρό

Και μέσα απο τα βάθη της ψυχής τα
λόγια και οι λέξεις

Να πέφτουνε σαν όξινη βροχή σαν
καταιγίδα πρόσφατη

Άν μ' αγαπάς γίνε σταυρός να σταυρωθώ
να λυτρωθώ απο σένα

   ..ειπώθηκε...

Λίτσα Γιαννούλη