Ζητάω μια νύχτα (της Χάρις Παρασκευοπούλου)

Ζητάω μια νύχτα...
Σα βροχή να πέσει,
να με λιώσει...
Ανάσα να γίνει ο κάθε μου πόρος,
η κάθε μου στιγμή,
η κάθε μου νίκη,
η κάθε ήττα.

Νύχτα κεραυνών
και δρόμων
αδιέξοδων
που με έρωτες μοιάζουν.

Βροχή,
της Νεμέσεως κόρη,
ερωμένη σου
ονόμασέ με,
θεραπαινίδα
στου πάθους σου
τη βία.

Ανάσα που από τα χείλη μου
δραπετεύει
το όνομά σου
φωνάζει.
Ποια είσαι;
Ποια;

Νίκη του δέρματος
η θύμηση.

Ήττα του έρωτα
η λήθη...

Ζητάω μια Νύχτα...
Βροχή να γίνουν οι ανάσες
ενός Έρωτα
που πολύ
να αναζητήσω
θα λαχταρώ.

Πολύχρωμη βροχή,
σαν πρίσμα να διαπεράσει
όλων των ενοχών μου
τις αφές....

Χάρις Παρασκευοπούλου




Photo by Ρανια Καρα

Δύο φίλοι (της Γιώτας Κλουτσούνη Παπαδάκη)

Μιά βόλτα μόνο ήθελα στη θάλασσα.
Ν' αγγίζει η δροσιά το πρόσωπό μου.
Να χάνονται τα μάτια μου στο άπειρο.
Αλμύρα να γεμίζει η καρδιά μου.

Θα βάλω το φουστάνι μου τ' αέρινο.
Θα βάψω με κραγιόν τα δυό μου χείλη.
Μιά βόλτα μόνο ήθελα στ' ορκίζομαι.
Μην πάψεις να μου λες θα 'μαστε φίλοι.

Να πάρουμε καφέ από τον δρόμο μας.
Στα βράχια να καθίσουμε για λίγο.
Να φτιάξουμε εικόνες και χαμόγελα.
Να δούμε και στη χάση του τον ήλιο.

Σεργιάνι μες στις σκέψεις μας να κάνουμε.
Στο πιο βαθύ της θάλασσας γαλάζιο.
Τους έρωτες που χάθηκαν να πνίξουμε.
Στης λύπης το ανίκητο ναυάγιο.

Να κλέψουμε σαν έφηβοι, να βρίσουμε.
Και μες στις αγκαλιές να θυμηθούμε.
Αξίζει να πονάς για ότι αγάπησες;
Αξίζει τελικά να λυπηθούμε;

Ο ήλιος δες πως ξάπλωσε επάνω της.
Κι εκείνη με στοργή τον αγκαλιάζει.
Αφήνοντας λυγμούς, χιλιάδες χρώματα.
Τον χαιρετά και δεν τον προδικάζει.

Καλέ μου φίλε απόψε με σημάδεψε.
Η στάση σου κι ο αντρίκιος σεβασμός σου.
Γιατί όσες ευκαιρίες σου δοθήκανε.
Στάθηκες κύριος και έπνιξες το εγώ σου.

Γιώτα Κλουτσούνη Παπαδάκη

Σε περίμενα....(της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Λίγο πριν τη νηνεμία της φύσης...
χρύσιζες στα φυλλοβόλα δένδρα τα φύλλα,
να διαβεί ανυπόμονα
το λευκό απάνθισμα των χρόνων μου που καλωσόριζε
η γη τους φλύαρους χειμώνες.

Κι ενώ μας γέννησε η λευκότητα των κρίνων,
με όση αθωότητα διακρίνεται σ' ένα λευκό που έχει
λεκιάσει η καρδιά με αίμα...
κάθε Άνοιξη κόκκινα πέταλα μαδούσες
μπροστά στη θωριά της ψυχής μου,
να χάνει το φυλλομέτρημα του έρωτα η καρδιά
σε όσα οι ουρανοί ποιούν την ανάσα.

Ιωάννα Καβαγιάδα

ι.κ "το λευκό μας γέννησε"

Πόλη μου Αλεξανδρούπολη (του Περικλή Ρεϊζη)

Πόλη μου Αλεξανδρούπολη
κυρά μου εσύ του Έβρου
συ των ματιών μου η χαρά
κοντά σου πάντα τρέχω
{στο αίμα μου σε έχω}

Στη Γη του Ορφέα σ' έχτισαν
κι ο Διόνυσος με γκάιντα
τα βήματα μου στο χορό
με ήχους σπρώχνει πάντα

Πόλη μου Αλεξανδρούπολη
κι ο Φάρος σου το μάτι
στέλνει στον κόσμο, στον ντουνιά
εικόνες απ' την Θράκη

Πόλη μου Αλεξανδρούπολη
χρόνια εκατό που σ' έχω
μου έμαθες τα βάσανα
μαζί σου να αντέχω

Στολίδι σου οι άνθρωποι
η Γη και η ομορφιά σου
και τη ζωή τη χαίρομαι
στα μάτια, τα δικά σου

Πόλη μου, Αλεξανδρούπολη
η Ανατολή  σου βλέμμα
είσαι η χαρά μου, σαν σε ζω
είσαι η πληγή, στα ξένα

Περικλής Ρεϊζης

Μετέωρο βήμα (του Κώστα Ζαϊκιδη)

           
Φυλακή δεν είναι τα κάγκελα και οι κλειδωνιές!!
Μήτε οι δεσμοφύλακες και  οι ολιγόωροι προαυλισμοί.
Ίσως πάλι ούτε οι κρυμμένοι ήλιοι και τα απόκρυφα φεγγάρια των κελιών.
Ούτε οι υγρές και κρύες νύχτες των μοναχικών σκέψεων.
Ή τα τρωκτικά που ροκανίζουν τον λιγοστό γήινο περίπατό μας.
Φυλακή είναι οι ανοιχτές πόρτες
και τα ξεκλείδωτα λουκέτα που αδυνατούν τα ελευθερώσουν εγκλωβισμένες σκέψεις.
Φυλακή είναι να φοβάσαι ανοιξιάτικα αρώματα πως μπορεί να μολύνουν τις ανάσες σου.
 Να φοβάσαι
 πως η θάλασσα δεν μπορεί να δροσίσει τις καυτές σου αμφιβολίες και τον ηλιοκαμμένο φόβο σου.
Πως αόρατοι εφιάλτες θα γκρεμίσουν  όνειρα πραγμάτωσης.
 Θα ισοπεδώσουν στόχους!
Θα φιμώσουν χαμόγελα και θα σφάξουν συνειδήσεις με το γάντι.
Μην ξεχνάς όμως πως όσα σίδερα  και όσους μώλωπες και ματωμένες χαρακιές κι αν υποστούν τα σώματά μας,
 όσους εγκλεισμούς ή αποκλεισμούς,
 η ψυχή μας λεύτερη θα πετάει σε καθάριους ουρανούς.
Με όλους τους ήλιους μέσα μας να ζεσταίνουν τις ξεγνιασιές μας.
Με όλα τα φεγγάρια να φωτίζουν  ερωτικές στράτες!!
Με τις θάλασσες να απλώνουν στην υγρή άμμο τα λευκά φτερά τους , δροσίζοντας τα βήματά μας και γαργαλώντας παραδείσιες αναμνήσεις.
Γιατί πραγματικά φυλακισμένος είσαι μόνο όταν φοβάσαι να δραπετεύσεις με  θύρες ανοιχτές. Όταν η  ψυχή χειραγωγημένη και με χειροπέδες τρόμου αλυσοδεμένη, στέκει μετέωρη δειλιάζοντας για το επόμενο βήμα.

Κώστας Ζαϊκιδης