Των παθών μου (του Σταύρου Πέτρου)

Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια με φόβο και πάθος

– κυρίως πάθος

Μεγάλες αλλά όχι άγιες οι εβδομάδες των παθών μου

μεγάλες και ατελείωτες  

τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;

μέχρι Παρασκευή βράδυ

Σάββατο δεν ξημερώνει

και ξανά απ’ την αρχή

ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός

με πάθος – κυρίως πάθος,

μὴ ἐκθαμβεῖσθε·

Πιο εύκολοι οι χίλιοι θάνατοι από την μία ανάσταση

Σταύρος Ξ. Πέτρου

Αρνιον επί σφαγή (της Νάνσυ Μπασδέκη)

Αρνίον επί σφαγήν ...
 χαμερπείς και υποκριτές...
γνήσια τέκνα οργής
γιορτάζουμε τη Μεγάλη θυσία Σου...
το Σωτήριο Έργο Σου με ημερομηνία λήξης!
Την πτώση της αυλαίας διαδέχεται
το καθημερινώς ανελέητο σφυροκόπημα
επί τους τύπους  των ήλων...

Νάνσυ Μπασδέκη





                                                       

Ρακένδυτη αγάπη (της Λίτσας Γιαννούλη)

Ρακενδυτη διασχίζω εγώ τά 

μονοπάτια σου

Τα ιδια μονοπάτια ακολουθώ 

όπως και τότε

Γίνομαι χώμα μαλακό για νά 

διαβείς

Γιά να περάσεις

Και χαλικάκι τόσο δα μικρό να 

μή σκοντάψεις

Νά μη πονέσεις άλλο

~~~

Βασανισμένος πιό πολύ από 

εσένα

Άλλος κανείς

Κι απ' τους θνητούς μά κι από 

τούς αθανάτους 

~~~

Γίνομαι πέτρα γίνομαι χώμα εγώ

για να πατάς

Γίνομαι γάργαρο νερό για να 

λουστείς

Για να λουστώ απ' τα λόγια σου

~Πρίν κάν σε βρώ πριν κάν με βρείς 

και μ' αναστήσεις ...

Λίτσα Γιαννούλη

Η συντροφιά της νύχτας ( της Μαρίας Ιωάννου Φίλη)

Μερικές φορές κλείνω
τα μάτια μου και ξέρεις
μπορώ και σε βλέπω ναι
αλήθεια σου λέω πίσω από
το θολό τζάμι να μου χαμογελάς !!

Οι ματιές μας συναντιώνται και
τότε νοιώθω ότι δεν θέλω να χάσω
την εικόνα σου από μπροστά μου !!!

Όμως δεν γίνεται, ανοιγω τα μάτια
και με τυφλώνει το φως σε ψάχνω δεν
είσαι εδώ αλλά μόνο στα όνειρα μου και
στο πιο βαθύ μέρος της καρδιάς μου !!

Η νύχτα τελικά θα είναι μόνο δικιά μας και εγώ τότε θα
σου ψιθυρίζω όπως την πρώτη φορά το σε αγαπώ μου και εσύ θα μου χαρίζεις το δικό σου !!

Άκόμα θα μπορώ  να σε ρωτήσω το
γιατί, αφού τώρα που τόλμησα που είμαι
εδώ, αφήνουμε τις στιγμές να φύγουν, και την
 αγάπη μας χωρίς να την ζήσουμε !!!

Μαρία Ιωάννου Φίλη

ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΜΑΙ (Θωμάς Θύμιος)

       
Το ξέρω
το να αγαπάς είναι ευθύνη.
Αλλά δεν ξέρω
εάν πρέπει να είμαι φοβισμένος !
Φοβάμαι
Μέσα μου ο φόβος διακλαδώνεται,
νου και ψυχή, ταραχή. 
Από τον διπλανό μου γιατί φοβάμαι!
Ο φόβος με κυκλώνει.

Τα βήματα τα ρίχνω σταθερά.
Αλλά φοβούμαι
σαν να περπατώ στα σκοτεινά
στης αβύσσου τα χείλη.
Αυτόν τον αόρατο, ο διπλανός
που δεν μαθαίνει να υπακούει…
του έδωσε την παντοδυναμία.

Δεν ξέρω αλλά φοβάμαι.
Απομακρύνομαι
από τα λουλούδια, τα πουλιά,
τους ανθρώπους, τα κύματα.
θεέ μου, σήμερα
τι ζούμε τούτον τον αιώνα!

Μέσα μου
φούντωσε του ποιητή η κραυγή:
-Να ανθίσει η πειθαρχία,
να παντρευτεί με την αγάπη,
να φτερουγίσει η ελευθερία,
η ανώτατη αρετή.
Να, δεν φοβούμαι αγαπώ.
Δεν πεθαίνουν τα όνειρα.

Θωμάς Θύμιος