Πραματευτάδες της χαράς (Περικλής Ρεΐζης)

Τάιζε στην παλάμη περιστέρια
κουλούρια με σουσάμι, έβγαζε η τσέπη
παράξενα τον κοίταζαν τον λέτσο
μα ήλιος έλαμπε, χαρά το πρόσωπό του...
Είχε ψυχή, σαν θάλασσα απλωμένη
την τελειότητα με κύμα, την ξεβράζει
βιτρίνα η ''δηθενιά'' τους και την σπάζει
την στέγνοια της καρδιάς τους δοκιμάζει
ποτέ δεν έβαλαν κουλούρι μες την τσέπη
κλεψύδρα η ζωή τους που αδειάζει...
Ποτέ δεν κράτησαν στα χέρια, περιστέρια
ποτέ τα μάτια τους δεν στέγασαν αστέρια
κάποιοι μεγάλωσαν...χωρίς ποτέ παιδιά  να μείνουν
απλότητα η Αρετή!!! Δρόμος τους  και επιλογή  ποτέ δεν ήταν
Πραματευτάδες της χαράς μες τις πλατείες
στο χέρι περιστέρια θα ταΐζουν
και κάποιοι βολεμένοι, ενοχλημένοι
θα προσπερνάνε...μα μέσα τους σπίθα η αλήθεια
την αδιάφορη, την άδεια τη ζωή τους
καλοντυμένα τίποτα...θα βρίζουν σαν δακρύζουν!!!

Το ποιημα είναι εμπνευσμένο από  εικόνα της πλατείας
και είναι αφιερωμένο στους πραματευτάδες της χαράς που τάιζαν περιστερια...
και είχαν ντυμένη με καλοσύνη κι Αρετή την καρδιά τους...

Περικλής Ρεΐζης





RE.pe Pepliwths  κατά κόσμον Ρεΐζης Περικλής
μια στο πεζό και μια στην ποίηση..των βασιλικών του RE.pe
**το ποίημα είναι κατοχυρωμένο** 28-6-2019

Άδειασαν οι πλατείες από κόσμο
κι η Άνοιξη το σκέφτεται να ανθίσει
πριν γίνει δραγουμάνος ο ''κορωνοϊός
αθώους και ενόχους να τους σβήσει...
  εχθρός του κακού είναι το χειρότερο
και εμείς οι ''άνθρωποι'' αποδείξαμε ακόμη μια φορά
ότι  ακόμη μια φορά να διαπράξουμε το χειρότερο..
Να δούμε για πόσο καιρό ακόμα  θα μας ανέχεται η Φύση
και θα δίνει ευκαιρίες στο ανθρώπινο είδος που συμπεριφέρεται σαν
ξενιστής που καταστρέφει τον πλανήτη...

Ο ταχυδρόμος (του Κώστα Ζαϊκιδη)

Παίρνω το δισάκι μου  στον ώμο μου επάνω
τα γράμματα συνέχεια σαν  ταχυδρόμος βάνω.
Γράμματα αγάπης που θέλω να  επιδόσω
σαν θέλει ο Θεός απ' τον ιό να την γλυτώσω

Αγάπες αναπόδοτες που εγωιστικά
τις κράταγα περήφανα μα και πεισματικά.
Πίστευα πως χρόνο άφθονο είχα για να τις πω
στο μέλλον εναπόθεσα όλα τα σ' αγαπώ

Μετανιωμένος έβαλα φιλιά και αγκαλιές
που απέφευγα να δίνω σε άλλες εποχές.
Έβαλα και δάκρυα και στοργική αγάπη
και γι'αυτούς που βρίσκονται στου πόνου το κρεβάτι.

Γέμισε το δισάκι μου με όλα τα σ' αγαπώ
Μα τώρα δεν γνωρίζω αν θα προφτάσω να τα πω.
Σ' εσάς εναποθέτω αγάπες και συγνώμη
αν στην ζωή δεν βρίσκομαι, γίνεται ταχυδρόμοι.

Κώστας Ζαϊκιδης

Έλλειψη (του Νίκου Βαρδάκα)

Το φως με οδηγεί στο σκοτάδι σου,
την άλλη
πλευρά του πλανήτη σου,
που απέχει μακριά.
Η απόσταση μας ενώνει την θέληση,
το κενό
γίνεται έμπνευση, μία σπίθα που γεννάει φωτιά.
Έλλειψη, ένα λουλούδι που ζητάει την  βροχή.
Έλλειψη, ένα παιδί που ζητάει την μητέρα του.

Νίκος Βαρδάκας

ΣΤΑΧΤΗ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ (της Άννας Γεωργαλή)

Χτυπάς μια χορδή της καρδιάς
και την αφήνεις να πάλλεται
σε σκοπούς ξεχασμένους
βγάζει έναν ήχο μισοπεθαμένο
σαν το χτες
και δεν ξέρεις τι είναι πιο πικρό
η απουσία της σκέψης
ή η απώλεια της μνήμης..
Στο τέλος της δύσης
ο ήλιος δεν είναι ζωή
είναι θάνατος
δεν μεθάει με κρασί
παρά με μαύρο δάκρυ,
σε φοβίζει η σκιά του κι αναχωρείς                                       
για κείνο το ταξίδι στο ποτάμι του νου
λαβωμένο μέσα στον αέρα
πίσω από τη σελήνη
αφήνοντας τον χρόνο να κοιτά
πεινασμένος προς τα πίσω
με δυο μαύρους κύκλους
να ιχνηλατούν στα μάτια σου
λησμονώντας όσα πρόσμενες κάθε πρωί
μήπως φανούν στην πόρτα σου
και κρύβεσαι στην ευρύχωρη νύχτα
που σαπίζει βάναυσα τις αντοχές
αποδέχεσαι την ήττα σου
αφήνοντας  τη λήθη να σε σκεπάσει
να στροβιλίσει τη στάχτη της νιότης
στον βοριά του σήμερα..

Άννα Γεωργαλή

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ; (της Σμαραγδής Μητροπούλου)

(αποσπάσματα από ένα ημερολόγιο)
«Μα πώς είναι δυνατό, κυρία, να μη γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ξενοφώντας; Να πάρουμε τώρα τηλέφωνο το ληξιαρχείο να μάθουμε»
«Κυρίαααα, ο συμμαθητής μου λέει πως είμαι άσχημηηηηη».
Τελικά, οι μέρες μου στην τάξη με τους… κουζουλόγατους (ναι, έτσι τους αποκαλώ) δεν είναι ποτέ πληκτικές.  Ο καπετάν φασαρίας που πετάγεται συνέχεια, ο καλλιτέχνης που τραγουδά «καψούρικα άσματα», η drama queen και οι δύο… βοηθοί που τσακώνονται για το ποιος είναι πιο αποτελεσματικός στη διανομή των…φωτοτυπιών. Οι περισσότεροι ενίοτε καταλήγουν στο…γραφείο. Όσο για μένα, σίγουρα θα αγιάσω στην παρούσα ζωή. Ο Δημητράκης, ο Αλέκος, η Μαρουσώ (που επιμένει να τη φωνάζουν Μαρί), ο Λάμπρος και ο Μανόλης είναι μόνο μερικοί απ’ αυτούς… όμως… πώς μπορώ να μη σας αγαπώ, παιδιά μου;(...)
«Εγώ θα μοιράσω τα ερωτηματολόγια…», φώναξε ο Μανόλης κι έκανε να τρέξει προς την έδρα.
Ο Λάμπρος τον άρπαξε από το μανίκι.
«Εμένα έχει ορίσει βοηθό η κυρία!» του είπε στραβοκοιτάζοντάς τον. «Εσύ είσαι    αργοκίνητος! Μέχρι να μοιράσεις…». Αυτό γίνεται πάντα όποτε τους δίνω σημειώσεις για το μάθημα. Και τελικά καταλήγουν να μοιράζουν κι οι δύο, ο ένας στη δεξιά πτέρυγα κι ο άλλος στην αριστερή, μετατρέποντάς το σε…αγώνα δρόμου. Τελικά, με τις σκανταλιές σας με κάνετε να χαμογελώ. Πώς μπορώ να μη σας αγαπώ, παιδιά μου;

Σμαραγδή Μητροπουλου