Δεν ήθελε να πνιγεί (της Σοφίας Τανακίδου)

Δεν ήθελε να πνιγεί.
Να κολυμπήσει ήθελε!
Καθημερινά η θάλασσα
την καλούσε, έβαφε τα νερά τόσο γαλανά που την μάγευε καθώς την κοίταζε.
Μόνο αυτό ήθελε, να κολυμπήσει μέσα της.
Να βυθίσει το κορμί της στο γαλάζιο, όχι μόνο τα μάτια της, όχι μόνο την ψυχή της.
Μα όλοι της φώναζαν να μην το δοκιμάσει, να κοιτά απ' την παραλία και να ονειρεύεται.
Μα με τα όνειρα δε βρέχεσαι, πάντα στεγνός μέσα σου παραμένεις.
Και κείνη ήθελε να βραχεί.
Να κολυμπήσει ήθελε.
Όχι να πνιγεί.
Το λάθος της ήταν ότι δεν ήξερε να κολυμπάει.
Μα εκείνη
το γνώριζε από την αρχή
και δε φοβήθηκε ποτέ.
Όποιου του όρισε η ζωή από αγάπη να πεθάνει δεν πνίγεται στη θάλασσα.

Σοφία Τανακίδου

Μεταμόρφωση (της Αθανασίας Δαμπολια)

Αναδύομαι σαν τριαντάφυλλο
μέσα στην νύχτα μας
όταν οι οσμές του έρωτα
ξεχύνονται σαν χείμμαρος.

Γλυστρούν τα κορμιά μας
χορεύοντας...
βιώνοντας τρανταχτές ηδονές,
χαρίζοντάς μας ευφορία.

Το φως της πανσελήνου
μάρτυρας της ευτυχίας μας.
Και η νύχτα μεταμορφώνετε
σε φως της χαράς.

Πόσο αδύναμη γίνομαι
στον έρωτά σου....

Αθανασία Δαμπολια

Πύλη εισόδου (του Νίκου Σουβατζη)

Εξόριστοι απ' τον αιώνα τους
σαν παραγνωρισμένοι προφήτες
διασχίζουν την κόλαση
με χιλιάδες χειμώνες
στις αποσκευές τους

Άοπλοι πολιορκούν
τα τείχη μιας άψυχης πολιτείας
αναζητώντας μια καταποντισμένη Ιθάκη

Ανώνυμοι πεσόντες
ενός ακήρυχτου πολέμου
παραδομένοι στη λήθη

Τάξη και ασφάλεια
επικρατούν στο βασίλειό σας
μα οι νεκροί
που δεν βρήκαν την Ιθάκη τους
επιστρέφουν ακολουθώντας
τα ίχνη του αίματος και της φωτιάς

Νίκος Σουβατζης

ΜΙΣΉ ΑΝΟΙΞΗ (της Εύας Γεωργίου)

 Παράθυρο ανοιχτό
ίσως κάποια  ξεχασμένη
πυγολαμπίδα
από το  κρησφύγετο της
φτερουγίσει
να φαντάξει η νύχτα
Ανύπαρκτη μυρωδιά
Το ζουμπούλι
δεν αναστήθηκε
ούτε η γαρδένια
Μισή  Άνοιξη!
Ορφάνεψε ο χρόνος..
Ξέμειναν  τα πεφταστέρια
σε άγνωστους ουρανούς
Λίγη  θάλασσα
Περίλυπα λιγοστά
χελιδόνια μόνο  στο φως της μέρας
Λειψά τα  μαγιάτικα στεφάνια
Θα πενθήσει πάλι η  Πρωτομαγιά
Κι οι  ποιητές  έγκλειστοι
στην απόγνωση  της χαμένης  άνοιξης…

Εύα Γεωργίου

Δε ντρέπεσαι; (της Χρυστάλλας Κοσμά)

Άνθρωπε δε ντρέπεσαι;
Δε ντρέπεσαι τον ουρανό που σε φυλάει, αυτή τη γη που την πατάς;
Δε ντρέπεσαι τον ήλιο, το φεγγάρι, τ' άστρα, μυριάδες μάτια να σε κοιτούν;
Δε ντρέπεσαι νερό, φυτά και ζώα, όλα που εσένα σε συντηρούν;
Δε ντρέπεσαι τα δέντρα που ρουφάνε το δηλητήριο που εσύ ξερνάς;
Δε ντρέπεσαι, τέλος, όσα συμβάλουν σ' αυτή τη γη για να πατάς;

Χρυσταλλα Κοσμά