Να μου γελάς (της Ελένης Κιουπη)

Να μου γελάς
Κι εγώ θα μπώ στο βαθύσκιωτο δάσος άγριο μέλι να σου φέρω
Καράβια θα βγάλω στη στεριά να ξεκουραστεί η θάλασσα
Μάντρες θα ασπρίζω καταμεσήμερο και θα σπάω ακόντια που κράτησαν καρφωμένα τα φεγγάρια
Σήμαντρα θα χτυπάω κανείς να μην αρνηθεί τη νιότη της ψυχής
Υδραγωγεία θα ανοίξω να ποτιστούν οι ρίζες του κόσμου και να ζωντανέψει η ταριχευμένη αιωνιότητα Ομπρέλες  θα κρατήσω στα στάχυα να σηκώσουν κεφάλι και τα ποτήρια του κόσμου θα γεμίζω κρασί
Τα καλάμια θα φυσάω να σκύβουν να λούζονται στο ποτάμι
Σεντόνια θα στρώνω στους μαρτυρημένους πόθους και το Φώς της ζωής θα φωτίζει τα γυμνά μου γόνατα
Βουνοκορφές και φαράγγια θα κοιμίζω στην αγκαλιά μου
Γιατί ο πόθος ετοιμόρροπος
κρέμεται από τα χείλια σου
Αγάπη μου!!

Ελένη Κιουπη

Άτακτες σκέψεις (της Εύας Μαζοκοπακη)

Ο πόνος που κρύφτηκε στη φωλιά της άλωσης
…..δεν λύνει τα καρφιά της φυλακής.

Η αλήθεια που χάθηκε στα σοκάκια της πίκρας
…..δεν βρέθηκε στο διάβα του ονείρου.

Η αγάπη που σβήστηκε στο κύμα του σκότους
…...δεν ανάβει στο τζάκι του χρόνου.

Οι πόθοι που μαράζωσαν στο βωμό του λάθους
....δεν ξύπνησαν στην αγκαλιά της αγάπης.

Η θλίψη που άπλωσε στο γκρίζο της σκέψης
…...δεν στέγνωσε στη ζεστασιά των ευχών.

Ο έρωτας που μίσεψε στη ξενιτιά της απάθειας
….δεν γύρισε στο σπίτι του γέλιου.

Ο άνθρωπος που έσκυψε στους καημούς των ονείρων
…...δεν κέρδισε πόντους στα δώρα ζωής

Κι όμως, παντού υπάρχει ένας μικρός παράδεισος
.....κρυμμένος στις σκέψεις μας!!

Εύα Μαζοκοπακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Είναι που κάποτε ξεχάσαμε
όσα μας ένωναν
και βρήκαμε
όλα όσα
μας χωρίζαν.
Εκεί ακριβώς
χωρίσαμε τα δικά σου
απ’ τα δικά μου
χορέψαμε βαμμένοι
χρώματα του πολέμου
και χάσαμε
το παιχνίδι της ζωής.

Αυγουστινακη Δέσποινα

Ο λύκος (της Μαρίας Βούλγαρη) Maria Voulgari Singer/Songwriter

Έγινα κι εγώ κακός λύκος για χάρη σου.
Σκότωνα τον εαυτό μου κάθε βράδυ κάτω από τα σεντόνια
δηλητηριάζοντας τις ανατολές μου.

Κατάφερες να με κάνεις χιλιάδες κομμάτια
και πάνω σε ερείπια
να περπατώ σωπαίνοντας.

Σε συντρίμμια ωρίμασα
κι απ' το σκοτάδι μεγάλωσα μέσα μου
για να μπορώ να βγαίνω στο φως με το χαμόγελο της ψυχής

Ήμουν ο λύκος της αλλοφροσύνης σου
κι αν έγινα κι εγώ αυτό το άγριο θηρίο για λίγο,
του οφείλω πολλά,
γιατί έβγαλα φτερά να μπορώ να πετάω μακριά
και να στέκομαι ακέραια στο διάβα μου.

Μαρία Βούλγαρη

Από την ποιητική συλλογή
Σολ Δίεση Μινορε

Διαμάντι πορφυρόλευκο (της Μαίρης Ηλιάδη)

Μια φορά ανοίξαν οι ουρανοί
και δεν βραδιάζει το όνειρο
μέσα στο φως του μεσονυχτίου λάμπει
Διαμάντι πορφυρόλευκο
στα δυό σου χέρια που κρατάς σφικτά
μια αγκαλιά αγάπης
και σηματοδοτείς εσύ τον δρόμο
μην χαθώ μες στην ην ομίχλη
κατά καιρούς που σκιάζει το τοπίο
Κάθε πατημασιά αγγελικό σημάδι
κάθε ψεγάδι υποχωρεί
και το φως τη ψυχή
πληρώνει στο άπειρο...

Μαίρη Ηλιαδη