Άτιτλο (της Κούλας Κραντά)

Απλήρωτα γραμμάτια τα θέλω...
Μου χρωστάς μου χρωστάς, ψιθυρίζει η ζωή!
Ποια παραίτηση μου κλείνει τ αφτιά;
Ποιο τίποτα χαράζει μέσα μου ευθείες;
Η φωνή μου ψίθυρος σε οχλαγωγια γεγονότων...
Ληστείες, φόνοι, μεταναστευτικο, βάσεις, πυρηνικά, έρωτες, έρωτες...
Κι εγώ,
Μια μικρή απόστροφος, σε πολυσέλιδη φυλλάδα...
Όλο βουλιαζω   και σιωπώ...
Δεν ξέρω ακόμη αν είναι αρκετό,
μια ελεύθερη πτώση στης ψυχής μου το κενό,
Να μετατρέψει το απλώς υπάρχω...
Σε προσπαθώ να ζω...

Κούλα Κραντά

Ψίθυροι καρδιάς (του Λευτέρη Ελευθερίου)

Έλα αγάπη μου... Έλα όπως είσαι!
Κι έχω δέκα δάκτυλα τριαντάφυλλα για σένα.

Έλα! Έλα ψυχή μου στην κάθε μέρα μου,
στην κάθε μέρα σου...Στον ήλιο μου,
στη συννεφιά μου.

Η αγκαλιά μου στη βροχή σου, σκέπη γίνεται και ζεστασιά στις καταιγίδες τα φιλιά μου ...

Έλα αγάπη μου!

Είμαι της αγάπης κηπουρός ακούραστος και στοργικός, αλχημιστής του έρωτα και της ελπίδας...

Έλα! Τους κτύπους της καρδιάς μου για να νιώσεις...

Τους κήπους της καρδιάς μου να διαβείς,
μ' αρώματα μεθυστικά, στα χρώματα για να λουστείς, μεσ' τις τουλίπες να ξαπλώσεις.

Έλα! Και δεν θα λείψουν ποτέ τα ροδοπέταλα φιλιά απ' τα ζεστά σου χείλη...

Λευτέρης Ελευθερίου

Λύτρωση! (της Νέλλης Κουμεντάκη)

Σε κοιτάζω μου φτάνει αυτό
      να βυθίζομαι στο
          στο πέλαγο
          των ματιών σου!

   Χάνομαι στο ταξίδεμα των αισθήσεων,
          φτερούγησε η ψυχή μου
            .... στο γλυκοχάραμα.....

     Στο κόκκινο το χρώμα της αυγής,
          μια ηλιαχτίδα στη
                    βαρυχειμωνιά!

     Φτάσαμε  στ' ανείπωτα αφουγκράζομαι
                  το σ' αγαπώ συλλαβίζω
                     λέξη, λέξη!

     Τρυκιμία στη σκέψη το φαντάστηκα
              Φάρσα, αγκάλιασα
                    με κατάνυξη
                      την επιθυμία σου!

       Ζέστανα την αναπνοή σου με σιωπές,
             ανεξήγητες, σε παλίρροια
                  βρέθηκα σε αφρισμένα
                         κύματα!

      Με μαγεύει τ' ουρανού σου το άγγιγμα
                και η αγάπη σου
                    με λυτρώνει!

Νέλλη Κουμεντάκη

Αναρχική ψυχή (της Μαρίας Μηνά)

Δεν πιστεύω
 στους κοινωνικούς θεσμούς
που μας ορίζουν τη ζωή .
Δεν πιστεύω
 στους νόμους τους φτιαχτούς,
απ' ανθρώπους χωρίς ψυχή.
Μ' αναρχική ψυχή
και νου συμβιβασμένο
αφέθηκα σε μια ζωή
που τη μισώ,
κορμί νωχελικό
συνέχεια κουρασμένο
να τ' αφυπνίσω
τάχα δεν μπορώ;
Θεοί που δεν υπάρχουν
κι' οικογένειες υπαρκτές
με χρήμα, τίτλους και σπουδές.
Όλα με πνίγουν, με πονούν.
Μα θάρθει μέρα κοντινή.
Θα είναι μέρα με βροχή.
Θα βγω στους δρόμους
με ψυχή γυμνή.
Θα ξεφωνίσω τότε,
αδέλφια είμαι μονάχη
μα ζωντανή...


Μαρία Μηνά


                       

Το ψωμί της ζωής (της Σωτηρουλας Τζιαμπουρη)

Κάθε μέρα εδώ και χρόνια,
έκλαιγε...εκεί, στο ίδιο τραπέζι
Στο τραπέζι της ζωής που μέχρι τώρα
κανείς δεν μπορούσε να μαζέψει τα ψίχουλα της.
Μιας ζωής σε δύο μάτια στριμωγμένη.
Μιας ζωής που έδινε παράσταση...Όχι πρόβα.
Μιας ζωής που την ζημωνε κάθε μέρα με τα δάκρυα της και έφτιαχνε το ψωμί που της πήρανε.....Το ψωμί της ζωής.

Μιας ζωής ρωγμή μες τα στήθια.
Μιας ζωής σε μια κάμαρα άδεια.
Μιας ζωής μ'ένα παράθυρο κλειστό, με τις βελουδινες κουρτίνες της σκηνής της ,που επεξαν τον πρωταρχικό ρόλο.

Μιας ζωής σ'ένα τασάκι σβησμενη......
Άνοιγε τα χέρια κάθε βράδυ και χόρευε το δικό της χορό. Το ζεϊμπέκικο της Ζωής!!!

Επιβραδυνε τα βήματα της απόψε.
Έβαλε τρεις τελίτσες...και επέλεξε να αιωρείται στο όνειρο....

Σωτηρουλα Τζιαμπουρη