ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ (της Τζένης Τσιουγκου)

Κλείδωσες όλες μου τις σκέψεις στη ματιά σου,
εκεί χάθηκαν τα τελευταία απομεινάρια της ψυχής μου.
Στον κόσμο σου φυλακίστηκε η απεραντοσύνη της αγάπης μου,
εκεί ακουστήκαν τα πιο δυνατά χτυποκάρδια του κορμιού μου
κι η παραζάλη του έρωτα αρνήθηκε να μ’ εγκαταλείψει.
αφού στο σύμπαν των ονείρων έρχεσαι εσύ, αγαπημένε,
χορεύεις μαζί μου στη σιωπή της νύχτας,
στα τραγούδια του φεγγαριού.
Έκλεισες όλες μου τις λέξεις στη ματιά σου
κι απέμεινα βουβή να σε κοιτώ
κι όσα θέλω ακόμη να σου πω
ξεφεύγουν απ’ το φλύαρο βλέμμα μου
και ξανακρύβονται βιαστικά στο δικό σου,
πριν προλάβω να τα κρατήσω για μένα…
Όνειρα, σκέψεις, λόγια, χτυποκάρδια
γίνονται όλα δικά σου κι ανήκουν μονάχα σε σένα.

Τζένη Τσιουγκου

Το συνηθίσαμε πια (του Βασίλη Τσερελη)

Κοίτα ρε φίλε,
το συνηθίσαμε πια
δεν είναι πλέον σπουδαία η είδηση:
«ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΝΙΓΗΚΑΝ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΑΠ΄ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ».
Το συνηθίσαμε πια
εκεί που σμίγουν τα γαλάζια τους χρώματα
θάλασσα και ουρανός
σ’ ένα ακρογιάλι της Λέσβου
μες στη μαγεία του τοπίου
πώς να προσέξεις ρε φίλε
ένα παιδικό παπουτσάκι που επιπλέει
ή μια σπασμένη κούκλα
στον αφρό των κυμάτων;
Κοίτα ρε φίλε
το συνηθίσαμε πια
«ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΝΙΓΗΚΑΝ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ»
δεν είναι πρώτη είδηση
τη διαβάζουμε στην εφημερίδα
στην τέταρτη σελίδα
δίπλα στις ανακοινώσεις γάμων και κηδειών
λίγο πιο κάτω
απ’ τις αγγελίες συνοικεσίων!
Δε βαριέσαι ρε φίλε
το συνηθίσαμε πια!


Βασίλης Τσερελης

Το ρίγος (της Τονιας Κοσμαδακη)

Και μετά έρχονται στα μνήματα
και τα περιποιούνται
Ανάβουν το καντήλι
Φυτεύουν λουλούδια
σηκώνουν την φωτογραφία, την κοιτούν
Πλένουν τα μάρμαρα
Σφίγγονται

     Είναι καθαροί

Άλλοι έρχονται μία φορά
κλαίνε πολύ
Κρύβουν το πρόσωπό τους στα χέρια τους
Δεν ξανάρχονται
δεν αντέχουν λέει
Δεν μπορούν να το χωνέψουν
Θυμούνται
Καταρρέουν

      Είναι ευαίσθητοι

Κουράστηκα να φωνάζω
στους ζώντες πως ζω
Έκλεισε ο λαιμός μου
ίδρωσα
Κι αυτοί επιμένουν
να βλέπουν τον τάφο
Ηρέμησα στο χώμα λοιπόν
και τους νιώθω που είναι καλοί
Και θυμήθηκα κιόλας
πως πριν πέσω εδώ μέσα
είχα νιώσει ένα χάδι στην πλάτη

   Ένα ρίγος

Τόνια Κοσμαδακη
 
Στη συλλογή ΣΚΥΛΟΣ
Υπό έκδοση από την Apopeira

Μπορείς (της Αγγέλας Καραγκούνη)

Τι είναι αυτό , που σε κάνει
ένα σκελετωμένο παράπονο;
Τι είναι αυτό,  που διαλύει
τα κύτταρα του είναι σου
και εγκαθίσταται σαν απρόσκλητος
και κακόβουλος επισκέπτης
εντός των τειχών σου,
και λίγο- λίγο προδίδει
τα μυστικά σου στον εχθρό;
Μιά καλοστημένη μηχανή
καταστροφής σώματος
εδρεύει στο εντός σου ,
που σε λιγνεύει και σε πονά.
Κι έρχεται η στιγμή να παλαίψεις.
Αν, έχεις δύναμη ψυχής αντέχεις και νικάς.
Για όσο. ..
Αν, φοβηθείς και λιγοψυχήσεις,
την έχασες την παρτίδα φίλε.
Νικάει ο καρκίνος και σ'αποτελειώνει.
Γι' αυτό σου λέω.
Δυνατά στη μάχη να ριχτείς.
Και σαν λιοντάρι να παλαίψεις.
Εσύ, πιότερα έχεις πυρομαχικά.
Του νου, τη δύναμή σου.
Και κάποιον εκεί ψηλά να σ'αγαπά .
Αφέσου.
Προσευχήσου.
Και η νίκη θαν' δική σου.

Αγγέλα Καραγκούνη

Τι φέρνει η βροχή (της Ειρήνης Σκευοφύλαξ)

Κι ήρθαν οι Ερινύες.
Να κουρσέψουν τη σκέψη και την καρδιά.
Να πάρουν ό,τι ακόμα ζει.
Να γκρεμίσουν.
Να σαρώσουν, να φτάσουν τον πάτο!
Κρατώ τις σκιές ξύπνιες στο δωμάτιο.
Βουβή αναπνέω και βουβή αισθάνομαι.
Πώς να κρατήσω το μυαλό κλειδωμένο;
Θεριεύει σαν άγριο ζωντανό,
τρώει το μέσα μου!
Κι εγώ που πίστευα ότι όλα είχαν τελειώσει.
Κι εγώ που έλεγα ότι τίποτα δεν είχε αρχίσει!
Έρχεται το βράδυ, που δεν ξημερώνει.
Σφυρίζει στ΄αυτιά η βροχή.
Βροχή στο τζάμι, που ζωγραφίζει.
Βροχή που μπερδεύεται με το δάκρυ,
δάκρυ λυτρωτικό, γλυκόπικρο.
Θυμώνω με τον εαυτό μου.
Το βλέμμα καρφώνεται στο πουθενά.
Λένε το αύριο - καινούρια μέρα
το μέσα - πόσο μέσα πρέπει να κρυφτεί
για να γίνει χτες και λησμονημένο;
Κύμα σηκώνει το πανί της θύμησης.
Κρατιέμαι από το κατάρτι.
Στροβιλίζω τις αναμνήσεις,
Ένα γύρο κάνουν και πάλι εδώ είναι.
Δάκρυ και νερό, μαζί ένα γίνονται.
Ποια αγκαλιά μας ένωσε;
Ποιο ταξίδι κάναμε;
Οι δρόμοι που πορευτήκαμε αντίθετοι.
Πώς βρεθήκαμε στο ίδιο σημείο;
Ποιον ορίζοντα έβλεπες;
Τι αστέρια μέτραγα;
Εσύ ταξίδεψες σ΄έναν κόσμο με κατακλυσμούς
κι εγώ αγκάλιασα στο ξύπνημά μου,
τον ΄Ηλιο τον Ηλιάτορα:
Και να που οι περιπλανήσεις μας,
μας έφεραν στο ίδιο σημείο.
Εγώ κρατώ τις σκέψεις μου,
αλλά η βροχή τις φανερώνει,
κι εσύ με μια καληνύχτα,
γεφυρώνεις αποστάσεις.

(18-1-2016)


Ειρήνη Σκευοφύλαξ