Το φάλτσο τραγούδι (της Τριάδας Ζερβού)

Στης ψυχής μου την άβυσσο πνίγομαι!
Στης καρδιάς μου τα πάθη αφήνομαι!
Στέρεψε η σκέψη, η έμπνευση χάθηκε,
Στόμα στεγνό, ο λαιμός μου ξεράθηκε!

Κατακόρυφα βάθη, υγρά και υπόγεια.
 Βρώμικοι δρόμοι, λιγδερα καταγώγεια.
Εκεί τριγυρίζει, το άθλιο σάπιο εγώ μου,
ποθώ ν' απολέσω τον κακό εαυτό μου..

Κρυστάλλινο δάκρυ, που κανένας δεν βλέπει,
θλιβερό το τραγούδι, το θέλω, μου πρέπει..
Παράφωνο!! Φάλτσο, μα ποιος το ακούει;
Ποιός διαολος τώρα την θύρα μου κρούει;

Χέρια ικέτες, βουτηγμενα στην λύπη,
στο Θεό τεντωμένα, κραυγάζουν μου λείπει!!
Φίδια οχιές, τα μαλλιά μου με ζώνουν,
τα μάτια μου τρέχουν, ποτέ δεν στεγνώνουν.

Μα πίσω απ΄την μάσκα, ποιος θα τα δει;
Χαμόγελο!!Λάμψη!!Περίσσια σπουδή!!
Να πείσω τους πάντες, πως νιώθω καλά.
Εγώ!!Το δύστυχο πλάσμα, με τ' άδεια μυαλά..

Τριάδα Ζερβού

Άτιτλο (της Μαρίας Ιωάννου Φίλη)

Περπατάω ξυπόλητη στην καυτή άμμο της ερήμου.
Σκέφτομαι πως βρέθηκα εκεί
Είναι όνειρο είναι αλήθεια;
Και όμως είναι αλήθεια, βρίσκομαι στην μέση της ερήμου!!
Τι ψάχνω  άραγε  αναρωτιέμαι, να πάρω πίσω την ζωή μου;
Την ζωή που μου έκλεψαν, που με πρόδωσαν ,που με κακοποίησαν;
Όχι τίποτα από ολα αυτά μόνο  την  όαση της ελευθεριας της ψυχής μου  .
Κατάλαβα ότι μπορώ να προχωρήσω μόνη μου είμαι δυνατή .!!

Η στιγμή αυτή η υπέροχη η μοναδική ήρθε και με πήρε από το χέρι και με τραβάει μαζί της στην όαση της ψυχής μου  και μου ψιθυρίζει ζήσε ζήσε μόνο για σένα !!
Ζήσε και μην αφήσεις ποτέ ξανά κανένα και τίποτα να  γίνεις έρμαιο στα χέρια του!
Κοίτα γύρω σου
δες τις εικόνες τις ομορφιές, ζήσε τις στιγμές τις δικές σου στιγμές για να δεις πόσο η ζωή και εσύ αξίζεις!!

Δεν καίει τα πόδια μου πια η καυτή άμμος της ερήμου αντίθετα νοιώθω την δροσιά της δικής μου όασης!!
Είμαι ελεύθερη, δυνατή, ζω!!
Ανοίγω τα χέρια και επιτέλους μπορώ να
φωνάξω δυνατά ΑΓΑΠΩ!!
Χαμογελώ !!


Μαρία Ιωάννου Φίλη

Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινου)

Μια ζωή πλαστές απογραφές,
της πένας μου οι λέξεις…
Άκαιρες υπογραφές,
στου καιρού μου τις σκέψεις.
Απολογούμαι σαν μάρτυρας,
στης ιστορίας μου τη δίκη,
κατηγορίας ή υπεράσπισης
εδώ είναι η φρίκη:
-Προσπάθησα να ζήσω με μένα αλλά ζω χωρίς εμένα.

Μιχάλης Ευαγγελινός

Για ένα αδυσώπητο αλλά (του Λάμπρου Βασιλειάδη)

Ρωτάς αν θέλω να εκτίθεμαι  σε πλάνες;
Μ' ένα πικρό αβίαστο "λυπάμαι"
είχες δεν είχες
με αφόπλισες, φιλότιμο.

Όλα στο φως
κι αν μείνει κι ενας πόθος μας κρυφός...

Η αγάπη το ζητούμενο'
η προδομένη ασυμβίβαστη αγάπη,
ανακριτής και τιμωρός,
θύτης και θύμα,
έρμαιο,
των όποιων αντιφάσεων,
αμφίδρομη κι  ευάλωτη,
μα τόσο ενθουσιώδης...

Ύφεση.
Καταλαγιάζουν δύσθυμα
εγωισμοί επαίτες.
Φυτοζωούν οι συνειρμοί
των  φαντασιώσεων.

Ναι μεν,
-  το ίσως δεν αρνείται την κατάφαση -
μα στην αγάπη με "αλλά",
αλλάζουν τα αισθήματα,
αλλάζουν χέρια'
κι  ας είσαι υποκείμενο λατρείας.
Δημοπρατείσαι.
Ο μεταπράτης έρωτας
σε βγάζει στο σφυρί
για ένα αδυσώπητο "αλλά".

Ρωτάς αν ξέρω να υπόκειμαι σε πλάνες;


Λάμπρος Βασιλειάδης


 "Διαυγής Αντίδραση"
εκδόσεις ΣΑΒΒΑΛΑΣ  2000

Κάποιοι το λένε φτερά (της Στέλλας Λουίζα Κατσαμπη)

Ιστός αρθρόποδου η ζωή
κι εγώ,
εγκλωβισμένη.

Προσεύχομαι  κουκούλι
να ‘μουν             
οικόσιτη γάτα,
κάτι,
να μην σαλεύει,
να μην μπλέκει
-χειρότερα μεσ’ τα σκατά-
ή
μια κάμπια να ήμουν τον χειμώνα,
με φανταχτερά φορέματα,
κάποιοι τα λένε φτερά,
εγώ τα λέω:
ευθύνη του να είσαι ελεύθερος αρκετά,
ώστε να πεθάνεις νέος.

Με ραμμένη την ημερομηνία λήξης στο μέτωπο,
και μοναχό θεριό την ύπαρξη,
πως ν’ αποτινάξω την δυσωδία της σάρκας,
και να ‘μαι  γυμνή
σκουριά,
αστερόσκονη.


Στέλλα Λουίζα Κατσαμπη