Χορογραφία (του Νίκου Βαρδακα)

Πες ότι είμαστε δύο σταγόνες βροχής. Θα άντεχες
να με βλέπεις χώρια, ενώ πέφτουμε στο διψασμένο
χώμα;
Ανάμεσα στο πριν και το τώρα; Και ας λένε ότι η αγάπη
είναι λυγμοί. Δεν έζησαν ποτέ τους ένα χαμόγελο, να
κρύβει δύναμη που δεν χωράει στην γη.
Αυτοί είναι μια ιστορία με τέλος, και ζηλεύουν εμάς.
Την τρέλα που ενώνει το σήμερα και το χθες.
Πες ότι είμαστε δύο σύννεφα κόκκινα. Την γη να σηκώνουμε
στους ώμους, σαν το πέρασμα μας καταργεί τους
ανθρώπινους νόμους.

Νίκος Βαρδακας

Κυνηγός ελευθεριών (του Κώστα Ζαϊκιδη)

Εγκλωβισμένος.
Με ελευθερία διαλειμματική.
Με πέτρινους γκρίζους ουρανούς που πλακώνουν το στέρνο μου.
Και αυτά τα πουλιά με τα κελαηδήματα και τις ελεύθερες πτήσεις τους ρουφάνε και τις τελευταίες ανάσες αισιοδοξίας μου!
Επιτείνουν την μιζέρια μου.
Χαμερπής, θέλω να τα στερήσω  ουρανό.
Μια τουφεκιά αρκεί να σωπάσουν το κελάηδημα που σαν τσιριχτό ηχεί στην φυλακισμένη σκέψη μου.
Μια τουφεκιά αρκεί και οι φτερωτοί υμνωδοί θα φτερουγίσουν μακριά, έντρομοι προς άγνωστη κατεύθυνση.
Για να μην μου θυμίζουν ότι κάποιοι απολαμβάνουν ιριδίζουσες άνοιξες αφήνοντας σ' εμένα κίτρινα φθινόπωρα .
Ότι κάποια πλάσματα χαίρονται γαλάζιους ουρανούς και καλοκαίρια ενώ σε μένα απομένουν καταθλιπτικοί κρύοι χειμώνες.
Σαν τον κλέφτη δεν αντέχω την ευημερία του άλλου και ποθώ να την διαρρήξω .
Αν κανείς δεν απολαμβάνει τον ήλιο, το θρόισμα των φύλλων, την φύση και το πλατάρισμα του κύματος στις απολήξεις των βράχων, τότε μετριάζεται και η δική μου απελπισία.
Μια τουφεκιά και άψυχα κορμιά που πριν δάνειζαν την φωνή τους στα δέντρα για να συνθέτουν ύμνους της ελευθερίας , τώρα διασωληνώνουν την κλινικά νεκρή ύπαρξή μου.
Αν σωπάσει κάθε ελεύθερη φωνή, τίποτα δεν θα θυμίζει τη δική μου κόλαση.
Κανείς δεν θα μου υπενθυμίζει χαμένους παραδείσους και ζωή που σπαταλήθηκε για την απόκτηση του περιττού.
Έτσι πίστεψα ελευθερίες αν σωπάσω,
πως την μιζέρια μου θα διασκεδάσω.
Βάζοντας σημάδι απόκτηση περιττών
τελικά αστόχησα στην τέρψη βασικών.


Κώστας Ζαϊκιδης

              

Η αντάμωση (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Οταν δυο ξενες, βαθιές εκπνοες
 βγουν στον Κόσμο σαν αναστεναγμος απο τα σωθικά μας ανταμωνοντας με
Το τέλος τους, αγκαλιασμενες  σαν δυο ερωτευμενες ψυχές που ερωτοτροπούν πεθαίνοντας  ...

 ενα μικρό θαρραλέο  χελιδόνι γεννιέται μέσα στα γκρίζα σπλαχνα της κρίσης μας, πετώντας πάνω από τις  χιονισμένες επιθυμίες της ζωής μας ....

Ο χρόνος εξατμίζεται, ο κόσμος απουσιάζει κ ο Γελασμενος Ήλιος υψώνεται στα μάτια μας και μεθά τις εικόνες...

Καθώς οι λέξεις μουδιαζουν στα χείλη μας ,αδιάκοπα το σώμα μιλά..
Και το πνεύμα φορτωμένο λάφυρα γνωσης ηττάται τσουρουφλισμενο απο τις φλόγες της αμαθής  καρδιάς μας,  καίγοντας οτι γνώριζε για την ζωή κ την αγάπη...

Συναγερμός πυρόσβεσης  η καταιγίδα των συναισθημάτων που κατακεραυνώνει τις φλέβες και σειει το σώμα...

Το επόμενο αθώο φτεροκοπημα θα φυσήξει διαφορετικα , πετώντας πανω απο το νεοφερμενο της ηδονής
Νόημα του υπάρχω.

Ιωάννα Καβαγιάδα

Απλά υπάρχω (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Απλα υπαρχω!
Υπαρχω χωρις να κοιταω!
Δεν βλεπω τις παραστασεις του κοσμου!
Ολα με προσπερνουν μηχανικα!
Ολα κολλημενα στο δερμα
ακινητα κι αψυχα αφηνονται στην τυχη τους!
Τα συναισθηματα αχρηστα ποιηματα
δεν εχουν πια που να δωθουν
αφηνονται ακουσια αδιαφορα στο καλαθι των αχρηστων!
Το μυαλο κενο μεταχειρισμενο γραναζι
αλαδωτο σκουριασε παρατημενο στην αχρηστια του!
Το βλεμμα καπου κοιταει
απροσαρμοστο στο περιβαλλον!
Τα βηματα ξυραφια μ' οδηγουν
αυθαιρετα σ' αγνωστο μελλον!
Η καταστροφη δεν εντυπωσιαζει τη ζωη
γινεται καλοδεχουμενη σαν λυτρωση!
Οι ανασες μου αποκοσμες κι αχρειαστες
απλα επιδιορθωνουν το τιποτα ζωντανο!
Η ακινησια μου εγινε ξεκουραση
στην μονοτονη απραξια!
Βουβο το κλαμμα αφαντο στεγνο
στο ρολο του μεσα στην απελπισια!
Ενα αδιστακτο κατηγορω εμεινε μονο
που με δικασε στην απουσια σου!
Ακομα και τα λαθη κουραστηκαν
την επαναληψη της δικαιολογιας τους!
Ο χρονος εναλλασεται με την αυπνια
φτιαχνοντας ακινητα τοπια μιας νιρβανας!
Η λυση πανω στο τραπεζι με καλει
πιο επιμονα απο ποτε να την γευτω!
Λιγοτερο δειλος πλησιαζω τη στιγμη
μιας λυσης του συμβολαιου μου!


Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Κλεψύδρα (του Περικλή Ρειζη)

Αγκάλιασε τους φόβους σου
κι αγάπησε τους τώρα
μικρά παιδιά ατσούμπαλα
στο χώμα αραδίζουν

Σαν πεταλούδες ξεπηδουν
απ' τα υγρά σου μάτια
παλιές στιγμές ανεμελιάς
ξόδεμα της ζωής σου

Κι οι απουσίες έγιναν
χαρές μαραζωμένες
στο χρόνο που ξεφτίσανε
κανέναν δεν πονάνε

Κι ο έρωτας να ακροβατεί
πάνω σε ράγες τρέλας
κλεψύδρα αδειάζει συνεχώς
την μοναξιά της μέρας

Στα καλντερίμια της ζωης
σιωπές περιπολούνε
μεθούν τον κόσμο τον κερνούν
χαρές φτιασιδωμένες

Ψιλή βροχούλα έπιασε
το χάρηκε η ψυχή του
έτσι το δάκρυ σκούπισε (έκρυψε)
νερό είπε ήταν γελώντας...

Το ποίημα αυτό είναι αφιερωμένο στην Ελπίδα την νότια!!!
(Πάντα η Ελπίδα είχε ένα προσανατολισμό Νότου)
που πάντα μπαίνει και υπάρχει στη ζωή μας
΄για να κάνει το δάκρυ ,γέλιο, νερό, να το κάνει ζωή...
Γιατί το δάκρυ είναι λογια της ψυχής που δεν γράφονται
με την δική μας αλφαβήτα...
 Υ.Γ(Και να γελάμε το γέλιο είναι το νερό της  ψυχής)

Περικλής Ρειζης