Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΦΕΚΙΩΝ (της Λίτσας Μοσκιου)

Μέσα στα όνειρα κρύβω έναν κόσμο.
Κρύβω εκεί τα πουλιά που τουφέκισαν
και μπορούν ακόμα να πετάνε
με ματωμένα φτερά
με χωρίς φτερά, χωρίς μάτια...
Κρύβω εκεί τις όμορφες μέρες
που ζήσαμε
Ξέρεις...
εκεί δεν σταματούν
δεν σωπαίνουνε οι χαρές
δεν χάνονται...
Σε μια τεράστια γιγαντοοθόνη
επαναλαμβάνονται όλες οι ηλιόλουστες ευτυχισμένες μέρες μας
κι ο ήλιος παραμένει καυτός
τρυπάει το πανί, το διαπερνάει
σιγοκαίει στο δέρμα μας
και μας ενθυμίζει
την πρωτινή ευτυχία μας.
Ενθυμείται η σάρκα
ενθυμείται η ψυχή
κι όσο ενθυμούνται
τίποτα ακόμα δεν έχει χαθεί...
Θα ξυπνήσουμε κάποτε...
Θα ξυπνήσουμε σ' έναν κόσμο
-που δεν θα έχουμε
τίποτα να κρύψουμε από φόβο...
σε κανένα όνειρο...
που τα τουφέκια θα χορεύουν
και τα πουλιά θα χειροκροτούν

Λίτσα Μοσκιου

ΑΜΟΡΦΑ ΚΟΥΚΛΑΚΙΑ (του Νίκου Δημογκότση)

Τα όνειρα που είχα μου τα πήραν
και τα παιχνίδια μου μεγάλωσαν τόσο,
που πια δεν χωράνε
στο παιδικό δωμάτιο,

Και η πόλη προχωρεί...όλο προχωρεί
και όλο μεγαλώνει...

Και τα σύννεφα έρχονται, όλο έρχονται,
βροχή γεμάτα !...

Θεέ μου, ποιος ο ουρανός Σου;
και ποια η σχεδία μου;
και τι θ΄απογίνω
χωρίς όνειρα
χωρίς πυξίδα;

που οι σταγόνες
πυρηνικές κεφαλές κρατούν
και καταιγίδες χαλασμού;

Θεέ μου,
επειδή την θέληση λίγη έχω,
κάμε τους πολεμάρχους
άμορφα κουκλάκια,

στην φωτιά να τα ρίχνουνε παίζοντας,
τα όμορφα παιδιά μας...


Νίκος Δημογκότσης

Σε συναντώ μόνο στα όνειρά μου. (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Ακόμη ένα βράδυ περιμένω να σε συναντήσω. Στο καθιερωμένο μας πλέον ραντεβού. Στο ίδιο μέρος. Μέσα στο όνειρο μου. Εκεί που ενώνεται η επιθυμία με τη φαντασία.  Στη γωνιά της αγάπης. Θα ‘μαι εκεί να σε προσμένω.

Θα φορώ πάλι εκείνο το κόκκινο φόρεμα, που τόσο ήθελες να το βλέπεις επάνω μου. Στα χέρια μου θα κρατώ αστέρια να φωτίζουν τα βήματα σου. Μουσική από άλλη εποχή θα ακούγεται έξω στους δρόμους. Μια απαλή βροχή θα έρθει να δέσει με όλο το σκηνικό. Και εκεί θα φανείς εσύ. Δεν ξέρω αν εσύ με αγκαλιάζεις πρώτα ή εγώ. Δεν έχει σημασία. Το μόνο που θυμάμαι σε κάθε μου ξύπνημα, είναι τα φιλιά σου, που τόσο λαχταρούσα όλη μέρα.

Πεταλούδες δε νιώθω στο στομάχι, μα στην καρδιά σίγουρα έχω μελισσούλες. Γιατί εκεί που όλα γύρω μας είναι μέλι, δίνουν μία και με τσιμπάνε, να μου υπενθυμίσουν πως σε συναντώ μόνο στα όνειρα μου και να με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Σ’ ένα κρεβάτι με ένα άδειο μαξιλάρι, δίπλα από το δικό μου.

Δάκρυα κυλούν στα μάτια μου. Γιατί βιάστηκε να ξημερώσει έξω; Αναρωτιέμαι. Άλλο ένα πρωινό ξεκινά δίχως την παρουσία σου. Μα δε θα αργήσει η νύχτα να φανεί πάλι. Εκεί θα είμαι. Να σε περιμένω ξανά. Να σου πω πόση αγάπη νιώθω για σένα. Ξέρω πως θα φανείς. Θα είμαι εκεί


Ευδοξία Γουργιώτη

Δημοσιεύθηκε στους "Μεταξύ μας".

Μούσας εγκώμιον (του Κυριάκου Δοσαρα)

Έπρεπε πάση θυσία
να της δώσει μια θέση στην αθανασία.
Την βρήκε να κρυώνει
από τα παγωμένα χνώτα των ανθρώπων
και την σκέπασε με την ζεστασιά των στίχων του.

Την βρήκε πεινασμένη για αγάπη κι έρωτα
και της έφτιαξε τραγούδια
καμωμένα από δάκρυ, αίμα και μετάξι.

Την πήρε τρυφερά απ' το χέρι
και την σεργιάνισε στα φωτεινά σοκάκια της καρδιάς του
σ ' απογευματινούς ρομαντικούς περιπάτους
που μύριζαν γιασεμί, θυμάρι κι ουρανό.

Πρέπει πάση θυσία να την πάρει μαζί του
όταν εκείνος κι οι στίχοι του
θα κουρνιάσουν κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ
κάτω απ' τη λεπτή σκόνη της λήθης
μήπως και τα καταφέρουν επιτέλους να ησυχάσουν
από τον δήθεν έπαινο των ανθρώπων.

Κυριάκος Δοσαρας

Οι όψεις του έρωτα (της Βάγιας Μπαλή)

Είναι και οι όψεις του έρωτα που σε τυραννούν, σε αποθεώνουν και σε συντρίβουν. Ο έρωτας που μπαίνει σε υγρά σοκάκια και βγαίνει σε θάλασσες απέραντες, γεμάτες από το μοιραίο συναίσθημα.  Αυτός που σε μαγεύει, σε τυφλώνει, σε απογειώνει και σε στέλνει στο πιο απόμερο αδιέξοδο. Οικείος και ξένος. Δικός σου και ταυτόχρονα άγνωστος. Σου λύνει το συναίσθημα και παράλληλα σε δένει στο δικό του κόσμο. Σε παρασύρει σε εποχές γεμάτες φως, σε αναγεννά, σε ξανά βαφτίζει, μα μπορεί να σε αφορίσει, να σε γεμίσει σκοτάδια και να σε πλημμυρίσει με απουσία, με στοιχειωμένα όνειρα. Τα δίνει όλα και μονομιάς μπορεί και να τα πάρει, δίχως εξηγήσεις. Δυνάστης και ο πιο ελεύθερος τύπος. Τριγυρνά στα κορμιά, και φυτεύει πόθους και ελλείψεις. Όποιος προσπάθησε να τον ερμηνεύσει χάθηκε στο χάος και στο συναίσθημά του. Όποιος του δόθηκε, φόρτωσε αγάπες στην ψυχή και όποιος προσπάθησε να του ξεφύγει, δεμένος έμεινε για πάντα στα χνάρια του.


Βάγια Μπαλή