Ζητιάνα ασκεπης (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Μια νότα χαμηλή τρύπησε την πεζότητα
Που
τα φθινόπωρα τίναζε και τα σερναν οι άνεμοι
Με χρώματα και στάλες ουρανού
γυμνή η φύση  στα μάτια μου
έμοιαζε άρπα μαγική

Το όνειρο το ακοίμητο,
εύστοχα αφουγκράζονταν , έρωτα επερχόμενο
-Πού είσαι έρως;
Παίζει κρυφτό
με μια, μικρή, μικρούλα αιωνιότητα
Που έχει φλέβες άρρωστες και χείλη όλο σήμανση

Ήρθε η ώρα, ο Θεός, ξανά να γεννηθεί
Μέσα από κλήματα ξερά
Σήμαντρα αγέραστα  βαριά, με γλώσσες κυριακάτικες
Ημερωμένος  να φανεί με σφριγηλούς βραχίονες
φορώντας τα καλά του
Παγγόνιμος και άφθονος
Για εκτάρια άγουρων στηθών,  σαν ανθοστήλες κρίνων
Κι εκεί, στο καίριο πέρασμα
απ' την παραφορά στην αθώωση
Σκάπτοντας στην υπόφυση
παλιγγενεσίες  αδρανείς
Να μπει στις παπαρούνες,  καταπίνοντας το κόκκινο κι ας είναι καταχείμωνο
Και καβαλέτο να στηθεί μετά, σε παγωμένες λίμνες
Να ευλογηθεί το σπάνιο
να λιώσει η αποστείρωση και τα σαράντα φίλτρα

Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Ίσως (της Ειρήνης Γεροντάρα)

Ίσως μια μέρα, να ορκιστώ στην αγάπη
και ν’ αθετήσω τον όρκο μου.
Ίσως εκείνη τη μέρα, να ευθυγραμμιστούν οι πλανήτες
και το σύμπαν
Να ποτίσει απ’ το γλυφό της ματιάς σου όταν πικραίνεσαι.
Ίσως, τότε, εγώ να μην είμαι εντός της ψυχής μου,
μα σαν σαρκίο να την έχω αποβάλλει
και να ζω σε έναν άλλο χρόνο, ασύγχρονο,
όπου οι έρωτες είναι εφήμεροι και φρούδοι
κι οι ευτυχίες σκορπιούνται απρόσεχτα
με μια πρόφαση που διολισθαίνει στην αθανασία.
Εκεί, που οι όρκοι γελάνε αυθάδικα
σαν εγωιστές, πολύξεροι μαθητές που κοροϊδεύουν
κι αυτάρεσκα απαξιώνουν τους λιγότερο έξυπνους,
προσποιούμενοι πως κατέχουν κάθε ψιχίο γνώσης διδασκόμενης.
Ενώ, αργότερα ωριμάζοντας, διαπράττουν τα φριχτότερα των λαθών
εξαιτίας της υπέρμετρης αυτοπεποίθησης τους.
Έτσι ακριβώς αυτοαναιρούνται και καταποντίζονται στην αφάνεια,
έχοντας πρώτα μάθει να μην φθείρονται από πόνο, ούτε να δακρύζουν.
Ίσως ο χρόνος εκεί να τιμωρεί ανελέητα αυτήν την υβριστική τάξη που βυσσοδομεί
για να επιβάλλει τα ανίερα «Θέλω» της.
Ίσως να είναι η ίδια η εντροπία που την σκοτώνει.
και έτσι να εκδικούνται οι αλήθειες και να βρίσκουν δικαίωση, οι ρομαντικοί
και ονειροπόλοι σαν εσένα.
Ίσως αυτή η μέρα να ήρθε κάποτε για εμένα μα εγώ συλλήβδην να την απέρριψα
Κατ’ εξοχήν δική σου στο διηνεκές, αγαπημένε,
αντισυμβατικά επιμένοντας να υπηρετήσω ένα Ίσως που κατόπτριζε τις επιλογές μας.

Ειρήνη Γεροντάρα

Παρουσίαση βιβλίου (της Ιωάννας Πιτσιλή)

Πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου "Αλά Μπρατσέτα" της φίλης Ιωάννας Πιτσιλή στην Λάρνακα.

Ένα φιλί (της Γιώτας Κλουτσούνη - Παπαδάκη)

Μοιάζει ατέλειωτη απόψε η μέρα.
Πάγωσε ο χρόνος στην ώρα αυτή.
Κάποτε μου'δινε φτερά στα πόδια.
Τώρα αδύναμη μ' αφήνει εκεί.
Γέμισε ο κόσμος μου δάκρυα και πόνο.
Και μιά απόγνωση μ' ακολουθεί.
Λάθη και λόγια μέχρι το τέρμα.
Σκότωσαν μέσα μου κάθε φιλί.
Κι όμως ακόμα χτυπάει για σένα.
Κάθε στιγμή η καρδιά μισή.
Μακριά απ' το σώμα σου απεγνωσμένα.
Παλεύει αδύναμα να κρατηθεί.
Ίσως μιά μέρα να φύγει ο χρόνος.
Να φτερουγήσει σαν το πουλί.
Να σ' αγκαλιάσει αντί για μένα.
Και να σου αφήσει ένα φιλί.

Γιώτα Κλουτσούνη - Παπαδάκη

Πώς συλλαβιζεται η σιωπή; (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Στην ανάσα μιας νύχτας που σβήνει
καταμεσής στην αδειοσύνη του κόσμου

η γυναίκα που περίμενε σ ένα δωμάτιο τόσο μεγάλο όσο μια μοναξιά
σα μύγα αιχμάλωτη σε αραχνο'ι'στό
ντύθηκε στα λευκά έγινε η νύφη της νύχτας
και με τα μάτια κλειστά μέτρησε  στα δάχτυλά της
μία σιωπή
δύο σιωπές
μπορεί και δυο σκιές που πέρασαν τρέχοντας
ανάμεσα στους ευκαλύπτους

σταύρωσε τα χέρια και την είδε
να έρχεται απειλητική πίσω από τους σκοτεινούς λόφους
ένας σκούρος λεκές στην πράσινη κοιλάδα
η σιωπή
πίσω από τα βλέφαρά της
να σκεπάζει τη σκόνη
να σκεπάζει το βλέμμα της
κι έγινε ολόκληρη μια σιωπή
σαν τη βροχή.

Χρυσαυγή Τουμπα