Πώς συλλαβιζεται η σιωπή; (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Στην ανάσα μιας νύχτας που σβήνει
καταμεσής στην αδειοσύνη του κόσμου

η γυναίκα που περίμενε σ ένα δωμάτιο τόσο μεγάλο όσο μια μοναξιά
σα μύγα αιχμάλωτη σε αραχνο'ι'στό
ντύθηκε στα λευκά έγινε η νύφη της νύχτας
και με τα μάτια κλειστά μέτρησε  στα δάχτυλά της
μία σιωπή
δύο σιωπές
μπορεί και δυο σκιές που πέρασαν τρέχοντας
ανάμεσα στους ευκαλύπτους

σταύρωσε τα χέρια και την είδε
να έρχεται απειλητική πίσω από τους σκοτεινούς λόφους
ένας σκούρος λεκές στην πράσινη κοιλάδα
η σιωπή
πίσω από τα βλέφαρά της
να σκεπάζει τη σκόνη
να σκεπάζει το βλέμμα της
κι έγινε ολόκληρη μια σιωπή
σαν τη βροχή.

Χρυσαυγή Τουμπα

Κάποιοι άνθρωποι μονάχοι (του Νίκου Δημογκότση)

Κάποιοι Άνθρωποι μονάχοι ταξιδεύουν στη ζωή,
μες στα στήθια τους κρατώντας λάδι άρτο και ψυχή.
Δεν πετροβολούν τον ήλιο,
ούτε τα ψηλά βουνά,
μόνο ρίχνουνε τ΄αγκίστρια
να ψαρέψουν την καρδιά.

Με τους χτύπους να δειπνήσουν
και μ' αυτούς να κοιμηθούν,
και στο ξύπνημα της μέρας
μες στο φως να αφεθούν.
Κι από την αρχή ν΄αλείψουν
με το λάδι το κορμί
και στου άρτου το κομμάτι
να υμνήσουνε τη γη.

Και προσεύχονται στο κύμα,
στης θαλάσσης την πνοή,
να ΄χει ο βράχος για παρέα,
των νερών της τη ροή.
Να 'χει κι ο φτωχός ποιμένας,
ίσκιο ωραίο των αμνών
και του Διόνυσου οι νύμφες
να χορεύουν των θνητών.

Κάποιοι άνθρωποι μονάχοι
ταξιδεύουν στη σιωπή,
μες στα χέρια τους κρατώντας
εν' αγέννητο παιδί
Τ' αγκαλιάζουν δίχως λόγια,
δίχως φόβο στη ματιά,
τον ομφάλιο τον λώρο
ασημώνουν με φιλιά...

Νίκος Δημογκότσης

Γεννήθηκα γυναίκα (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Κάπου χάσαμε
το μέτρο.
Κάπου ξεχάσαμε
πως ήμαστε γυναίκες.
Τρέχουμε να τα προλάβουμε
όλα. Είμαστε δυναμικές από
τη φύση μας, πιστεύω.

Μα μέσα στην άνοδο μας...
ξεχάσαμε πως ο ρόλος
του άντρα είναι να μας
διεκδικεί.
Να μας κάνει να
νιώθουμε ασφάλεια.

Ακόμη και για τις στιγμές
που οι περισσότερες έχουμε
πει: "δεν έχω ανάγκη κανέναν
άντρα, τα καταφέρνω μόνη",
μέσα μας ξέραμε πως δεν
μπορούμε να αγκαλιάσουμε
μόνες μας τον εαυτό μας.
Πως καταβάθος έχουμε ανάγκη
από μια αρσενική παρουσία
δίπλα μας.
Ανάγκη αγάπης εννοώ.

Ποτέ μου δε θέλησα να γίνω
πιο άντρας από τους άντρες.
Θηλυκό γεννήθηκα.
Ακόμη και αν βαδίζω μόνη
σε τούτο τον καθημερινό μου αγώνα,
δεν κρύβω πως μου λείπει
μια αγκαλιά δυνατή.
Να ακούσω από τα χείλη
κάποιου: είμαι εδώ για σένα.

Όπως και να το κάνουμε,
(είναι) και μέσα μας
θέλουμε τον άντρα
ένα σκαλοπάτι πιο πάνω
από εμάς.

Ευδοξία Γουργιώτη



 

Μικρό ερωτικό (του Κυριάκου Δοσαρά)

Έρχεσαι ντυμένη νύχτα
και με ξελογιάζεις.

Η μορφή σου
έχει την ομορφιά ενός βιολιού
που εκστασιάζεται
καθώς ασελγεί επάνω στις φτωχές νότες
ενώ στο σώμα σου
ξεψυχά ο χρόνος.

Είσαι τ' απόμερο νησί
που πάντα ήθελα να ναυαγήσω.
Είσαι το ποίημα
που πάντα ήθελα να γράψω.

Σε θωρώ
καθώς ο ουρανός ραίνει με άστρα
κάθε σπιθαμή του γυμνού κορμιού σου.

Κυριάκος Δοσαρας

Το κύμα (του Ιωάννη Τουμπα)

Ζωγράφισα μία καρδιά στην άμμο. 
Στην καταιγίδα έμεινα μόνος. 
Πέσανε πάνω της τα κύματα . 
Προτού χαθεί την έφτιαχνα ξανά. 
Η νεροποντή με βρήκε γονατιστό 
να προσπαθώ να κρατήσω 
μία καρδιά από άμμο... 
Αυτή είναι η ιστορία μου 
κι είναι ίδια με τη δική σου.. 
Μία καρδιά είμαστε όλοι μας 
ζωγραφισμένη στην άμμο. 

Ιωάννης Τουμπας