Δε ξέρω αν άργησες εσύ (της Μαρίας Μαραγκού)

Δεν ξέρω αν άργησες εσύ, δεν ξέρω κι αν έχω ακόμα χρόνο εγώ.
Δεν είμαι πια παιδί κι αν είχε απομείνει κάτι μέσα μου από αυτό, δεν άφηνα κανέναν να το πλησιάσει από τότε.
Ένα λιμάνι γύρευα πάντα, για να δέσω την ψυχή μου μα την παρέσυραν οι φουρτούνες.
Μία φωτιά για δύο, τον ήθελα τον έρωτα, μα έχουν παγώσει επικίνδυνα όλα μέσα μου.
Πού ήσουν τόσα χρόνια και πού ήμουν κι εγώ χαμένη; Δεν θέλω να κρύβομαι άλλο από τη ζωή, όμως φοβάμαι.
Εισέβαλες στη ζωή και στη σκέψη μου τη στιγμή που είχα πάψει πια να περιμένω και
να ελπίζω σε οτιδήποτε. Αναστάτωσες τη σιγουριά της μοναξιάς μου και σημάδεψες
την παγωμένη μου καρδιά με το γαλάζιο των ματιών σου.
 Άφησες το χαμόγελό σου για να με ταξιδεύει μαζί του, κάθε φορά που τα μάτια θα κλείνω κι αν ελάχιστα είναι εκείνα που για σένα γνωρίζω, αδυνατώ και πάλι να προσπεράσω τον τρόπο που κατάφερε η μορφή σου να αγγίξει την ψυχή μου αστραπιαία.

~ Δεν ξέρω αν άργησες πολύ, ξέρω μονάχα πως δεν θέλω να χαθείς κι ας φοβάμαι ~

Μαρία Μαραγκού

Σεβάσου το χώρο της (της Βασιλικής Σταθοπούλου)

Θέλεις κι εσύ να μπεις στην καρδιά μου ε???
Χμ..Θες να κάτσεις πολύ
η λίγο?
Θα την προσέχεις άραγε?
Ρωτάω γιατί κατι προηγούμενοι ενοικιαστές έκαναν
πλιάτσικο...Καταστροφή σκέτη ρε φίλε...Τα σπασαν όλα...
Τίποτα δεν άφησαν όρθιο μέσα της ..
Και χρειάστηκε να πληρώσω πολλά για να την συμμαζέψω..
Πλήρωσα πατώματα που φίλησα...
Στοκαρισμα ψυχής...
Δάκρυα που δεν είδε κανένας τους..
Πω ρε φίλε ..Πολλά τα έξοδα...
Γι αυτό σου λέω..Αν θες να μπεις ...Πρόσεχε τη συμπεριφορά σου...
Περναω κρίση..Δεν έχω να πληρώσω πια επισκευές..
Σεβάσου τον χώρο της...

Βασιλική Σταθοπούλου

Οι δαίμονες μου (της Εύας Κοτσικου)

Κάποια μέρα θα σφιχταγκαλιάσω τους δαίμονές μου όλους και θα τους ψιθυρίσω ότι τους αγαπώ.

Πρώτα τον αρνητικό μου εαυτό.
Μετά τα πάθη μου.
Ύστερα τα λάθη μου.
Τους φόβους και τις εμμονές μου.
Και τέλος, τις σκέψεις τις κακές μου.

Και κάπως έτσι θα τους εξαλείψω.
Με αγάπη θα τους εξαφανίσω.
Πάντα με αγάπη.

                   
Εύα Κοτσικου



         

Μούσα μου αγαπημένη (της Σοφίας Τανακίδου)

Μούσα μου αγαπημένη
πόσα βράδυα ξενύχτησες
στης έμπνευσης μου την κλίνη,
στου Μορφέα τα χάδια
δεν αφέθηκες, μα μόνο στον χεριών μου την ακατανίκητη δίψα.
Μούσα μου ατρόμητη
την ώρα που όλοι με εγκατέλειψαν,
μην αντέχοντας με,
εσύ μόνο στυλοβάτης, προστάτης μου,
μαζί μου ταξίδεψες στο χάος του μυαλού μου.
Μούσα μου ένα μόνο να θυμάσαι,
την αγάπη σου που δε στερήθηκα, αιώνια θα επιστρέφω.
Μέσα απ' της ποίησης τα λόγια, που εσύ με οδηγείς να γράφω, αθάνατη θα μείνεις για πάντα.

Σοφία Τανακίδου

Ει σε σένανε μιλάω (της Έλενας Κορινιώτη)

Έϊ, σ’ εσένα μιλάω.
Δεν βαρέθηκες να καταπιέζεις τον εαυτό σου;
Ολόκληρος άνθρωπος να στριμώχνεσαι σε κάτι καλουπάκια «τόσο δα».
Ποια μανία σε πιάνει και πασχίζεις να τους μοιάσεις;
Ίδιοι άνθρωποι, με μια φάτσα κοινή κι ανέκφραστη ίσως το μόνο που τους ξεχωρίζει είναι ένα ονοματεπώνυμο στο δελτίο μιας ξεχασμένης ταυτότητας στο πορτοφόλι.

Παρ’ το χαμπάρι πριν να είναι αργά.
Μια φορά ζεις. Σήμερα. Τώρα.
Αυτό το πάτωμα είναι η σκηνή σου.
Κι αυτή η παράσταση δεν είναι η τζενεράλε σου, αλλά η πρεμιέρα σου.
Αποφάσισε για ποιον θα παίξεις.
Για την πάρτη σου ή για το χειροκρότημα;
Μια υπενθύμιση μόνο.
Ο όχλος διαθέτει μιμητικές τάσεις.
Αν κάποιος ξεκινήσει τα χειροκροτηματα θα ακούσεις μυριάδες παλαμάκια να ακολουθουν.
Στα γιουχαρίσματα τι θα κάνεις;
Στις αμφισβητήσεις;
Στις αποδοκιμασίες;
Στις μεγάλες αποτυχίες;
Στο αντίκρισμα των αδειών θέσεων;
Ή μήπως έχεις την ψευδαίσθηση πως όλοι σου χρωστάνε απο μια αποθέωση;
Μη γελιέσαι.

Από όλες τις φωνές που παίζουν σαν σε φρενίτιδα τριγύρω σου, σε μια να ανοίγεις στο τέρμα την ένταση.
Σ’ εκείνη της καρδιάς σου.
Κι άσε να σιγοπαίζουν χαμηλωμένες εκείνες που σε κολακεύουν κι οι ψίθυροι που σε κατακρίνουν.
Τα χυδαία στόματα δεν γυρεύουν αφορμές για να ξεράσουν τη λάσπη τους. Αρκεί να αναπνέεις, θα τους φταίει η ανάσα σου.

Έϊ σ’ εσένα μιλάω.
Πάψε να σε αντιμετωπίζεις σαν προϊόν ευρείας κατανάλωσης.
Δεν είσαι μονάχα ο καθρέφτης σου.
Είσαι οι σκέψεις σου.
Είσαι οι επιθυμίες σου.
Είσαι οι τρελες σου.
Είσαι τα λάθη σου.
Είσαι το παρελθόν σου.
Είσαι ενα μοναδικό συνοθήλευμα γενετικού υλικού ανάμεσα σε επτά δισεκατομμύρια διαφορετικά μείγματα.
Ακόμα καίγεσαι να σε αποδεχτούν;
Ακόμα να καταλάβεις πώς στον μόνο που χρωστάς είναι στον εαυτό σου;
Μη του στερήσεις τίποτα.
Δεν είσαι για πάντα.

Έλενα Κορινιώτη