Οι δαίμονες μου (της Εύας Κοτσικου)

Κάποια μέρα θα σφιχταγκαλιάσω τους δαίμονές μου όλους και θα τους ψιθυρίσω ότι τους αγαπώ.

Πρώτα τον αρνητικό μου εαυτό.
Μετά τα πάθη μου.
Ύστερα τα λάθη μου.
Τους φόβους και τις εμμονές μου.
Και τέλος, τις σκέψεις τις κακές μου.

Και κάπως έτσι θα τους εξαλείψω.
Με αγάπη θα τους εξαφανίσω.
Πάντα με αγάπη.

                   
Εύα Κοτσικου



         

Μούσα μου αγαπημένη (της Σοφίας Τανακίδου)

Μούσα μου αγαπημένη
πόσα βράδυα ξενύχτησες
στης έμπνευσης μου την κλίνη,
στου Μορφέα τα χάδια
δεν αφέθηκες, μα μόνο στον χεριών μου την ακατανίκητη δίψα.
Μούσα μου ατρόμητη
την ώρα που όλοι με εγκατέλειψαν,
μην αντέχοντας με,
εσύ μόνο στυλοβάτης, προστάτης μου,
μαζί μου ταξίδεψες στο χάος του μυαλού μου.
Μούσα μου ένα μόνο να θυμάσαι,
την αγάπη σου που δε στερήθηκα, αιώνια θα επιστρέφω.
Μέσα απ' της ποίησης τα λόγια, που εσύ με οδηγείς να γράφω, αθάνατη θα μείνεις για πάντα.

Σοφία Τανακίδου

Ει σε σένανε μιλάω (της Έλενας Κορινιώτη)

Έϊ, σ’ εσένα μιλάω.
Δεν βαρέθηκες να καταπιέζεις τον εαυτό σου;
Ολόκληρος άνθρωπος να στριμώχνεσαι σε κάτι καλουπάκια «τόσο δα».
Ποια μανία σε πιάνει και πασχίζεις να τους μοιάσεις;
Ίδιοι άνθρωποι, με μια φάτσα κοινή κι ανέκφραστη ίσως το μόνο που τους ξεχωρίζει είναι ένα ονοματεπώνυμο στο δελτίο μιας ξεχασμένης ταυτότητας στο πορτοφόλι.

Παρ’ το χαμπάρι πριν να είναι αργά.
Μια φορά ζεις. Σήμερα. Τώρα.
Αυτό το πάτωμα είναι η σκηνή σου.
Κι αυτή η παράσταση δεν είναι η τζενεράλε σου, αλλά η πρεμιέρα σου.
Αποφάσισε για ποιον θα παίξεις.
Για την πάρτη σου ή για το χειροκρότημα;
Μια υπενθύμιση μόνο.
Ο όχλος διαθέτει μιμητικές τάσεις.
Αν κάποιος ξεκινήσει τα χειροκροτηματα θα ακούσεις μυριάδες παλαμάκια να ακολουθουν.
Στα γιουχαρίσματα τι θα κάνεις;
Στις αμφισβητήσεις;
Στις αποδοκιμασίες;
Στις μεγάλες αποτυχίες;
Στο αντίκρισμα των αδειών θέσεων;
Ή μήπως έχεις την ψευδαίσθηση πως όλοι σου χρωστάνε απο μια αποθέωση;
Μη γελιέσαι.

Από όλες τις φωνές που παίζουν σαν σε φρενίτιδα τριγύρω σου, σε μια να ανοίγεις στο τέρμα την ένταση.
Σ’ εκείνη της καρδιάς σου.
Κι άσε να σιγοπαίζουν χαμηλωμένες εκείνες που σε κολακεύουν κι οι ψίθυροι που σε κατακρίνουν.
Τα χυδαία στόματα δεν γυρεύουν αφορμές για να ξεράσουν τη λάσπη τους. Αρκεί να αναπνέεις, θα τους φταίει η ανάσα σου.

Έϊ σ’ εσένα μιλάω.
Πάψε να σε αντιμετωπίζεις σαν προϊόν ευρείας κατανάλωσης.
Δεν είσαι μονάχα ο καθρέφτης σου.
Είσαι οι σκέψεις σου.
Είσαι οι επιθυμίες σου.
Είσαι οι τρελες σου.
Είσαι τα λάθη σου.
Είσαι το παρελθόν σου.
Είσαι ενα μοναδικό συνοθήλευμα γενετικού υλικού ανάμεσα σε επτά δισεκατομμύρια διαφορετικά μείγματα.
Ακόμα καίγεσαι να σε αποδεχτούν;
Ακόμα να καταλάβεις πώς στον μόνο που χρωστάς είναι στον εαυτό σου;
Μη του στερήσεις τίποτα.
Δεν είσαι για πάντα.

Έλενα Κορινιώτη

Κατάδυση (της Χρύσας Νικολάκη)

Ελλειπτική τροχιά προς τα πίσω
και μια Αφροδίτη να καταδύεται
για να αναγεννηθεί μια Περσεφόνη
Αντιφάσεις κι αντιθεσεις
χθες και αυριο
συνομιλία αρχετυπική
Ασώματων Σωμάτων
Υποχθόνιων κι Αγγελικών
εμποτισμένων με μύρο και πίσσα.
Ίσως το μόνο που χρειάζεται
για να υποδεχθείς το αύριο
είναι μια μελέτη της
πικρής σου Ιστορίας
μία βαθιά κατάδυση
στο βυθομέτρημα της ψυχής.

Ένα τράβηγμα της καμπάνας
ως ότου σαλπίσει εντός
Η Επίγεια Σωτηρία.

Για να αναδυθείς ουρανικά
στον πρώτο σου εαυτό
χωρις μάσκα
χωρίς οξυγόνο
με μια ανάσα
και κόκκινη σάρκα
φως γεματος
σαν κλάμα μωρού
που μόλις αντίκρυσε τον κόσμο.
Πάντα από το αίμα
αναβλύζει η ζωή.

Χρύσα Νικολάκη

Σχέδια στον ορίζοντα (της Γεωργίας Κιτσούκη - Βασιλειάδου)

Σχέδια καρφιτσωμένα
στον ορίζοντα του μυαλού
δονούν προσμονές
Όνειρα απλωμένα
σε σεντόνια παρθένας σκέψης
αμαρτάνουν αθωότητες
Προσμονές κρεμασμένες
σε σύρματα πάθους
αθωώνουν κατηγορούμενους
Αθωότητες ακροβατούσες
σε σχοινιά φαγωμένα
διαδηλώνουν με πάθη
Κατηγορούμενοι αθώοι
δονούνται ακροβατώντας
σε παρθένα όνειρα
σχεδιάζοντας ορίζοντες
αναμάρτητους...

Γεωργία Κιτσούκη - Βασιλειάδου