ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ (της Κλειώ Μαλαγάρη)

Α

Τα χρόνια κι αν περάσανε
Χάραξαν το κορμί σου
Μα την καρδιά δεν άγγιξαν
Μήτε τη λογική σου.
Άφησαν τα κομμάτια τους
Κι πήραν τα δικά σου
Έχτισαν τα παλάτια τους
Μέσα στα σωθικά σου.
Μνήμες θολές στενάχωρες
Στη σκέψη να δακρύζεις
Κι άλλες χαρές ανείπωτες
Και η καρδιά γεμίζει
Κοιτάζεις το παράθυρο
Με μάτια βουρκωμενα
Αναπολείς νοσταλγικά
Όλα τα περασμένα
Έρωτες που περάσανε
Και άφησαν συντρίμμια
Κι αγάπες που κρατήσανε
Στου χρόνου τα τσαλιμια
Κοιτάς ψηλά στον ουρανό
Ο ήλιος τώρα δύει
Γαλήνη και ευχαρίστηση
Το σύμπαν αναδύει
Όλα εδώ θα μείνουνε
Για να θυμίζουν κάτι
Κι εσύ ταξίδι στ'άπειρο
Με τ' άσπρο σου το Άτι.....

Κλειώ Μαλαγάρη

Άτιτλο (της Αγγέλας Καραγκούνη)

- Κύμα ,λες .
-Ήλιος, φωνάζω .
- Σύννεφο  ακούς .
- Βροχή αισθάνομαι .
- Τυφώνας θα 'ρθεί .
- Γλυκό μαϊστράλι ,απαντώ .
Και συνεχίζει η μέρα να μας προσπερνά ...
Κι εμείς ,
που στη θάλασσα όρκους εμπιστευτήκαμε,
να τους σεργιανά στα πέρατα της γης,
Και μεις ,
που ποθήσαμε μεθυσμένα άστρα,
να στριφογυρνούν στον ουρανό μας
γαληνεύοντας τις ψυχές μας,
ένα φεγγάρι δεν αγκαλιάσαμε,
να φωτίζει το μέσα μας.
Να οδηγεί τη ματιά .
Να απαλύνει τους πόνους .
Ένα φεγγάρι , έστω ισχνό,
δεν σκεφτήκαμε να καβατζώσουμε.
Για τα δύσκολα βρε αδερφέ.
Για, όταν το κύμα θα γίνεται τσουνάμι.
Για, όταν, η βροχή θα μετατρέπεται σε καταιγίδα.
Για, όταν ο τυφώνας θα ξεριζώνει
την αγάπη απ' τις καρδιές μας .
Τι κρίμα ...

Αγγέλα Καραγκούνη

Εσπερινή προσευχή (της Λιλής Βασιλάκη)

Σαν μαγεμένη Φωτοδότα σε θωρώ.
Το φως σου, χρυσάφι ατόφιο, λαμπερό!
Ολημερίς τ' αμπάρια σου γεμίζεις
κι αφείδωλα κάθε εσπερινό,
στον ουρανό, στην πλάση το σκορπίζεις...

....λυγώ το γόνυ, προσκυνώ σε...
Τάμα ιερό σου κάνω...να, της ζωής μου τον σταυρό,
στ' απείρου θάμπους σου λαιμό, με πίστη τον κρεμνώ!
Θερμά παρακαλώ σε...
Τούτη την πλάση σώσε!
Ζωοδότα, Ηλιοκράτη μου, ουρανού και γης ο κύρης,
το φως σου το ανέσπερο, σ' άδειες ψυχές να σπείρεις...
Τούτη την γη λυπήσου...
Τα πλάσματά σου ευσπλαχνίσου!

Φώτισε νουν και χύσε λογική και λιώσε το ατσάλι,
αυτό που έχουν στις  καρδιές, του κόσμου οι μεγάλοι!
Κάνε να γεννηθεί ξανά η αγάπη για Ειρήνη
κα ν' απλωθεί στη γη, η ποθητή γαλήνη...!


Λιλή Βασιλάκη

ΛΥΠΗΜΕΝΟ ΦΩΣ (της Φιλαρέτης Βυζαντίου)

Μια βουρκωμένη καλαμιά
υποκλίθηκε στο λυπημένο φως μου
Τρέχει η αγάπη να με προλάβει
Μα ήδη περπατώ στα χνάρια της Περσεφόνης
Σπάζω ρόδια στο διάβα μου
Σε προκαλώ να με βρείς

Έχω μια λόγχη σκουριασμένη
στα σπλάχνα μου
Δική σου ήταν
Πια δεν πονώ
Σαν όραμα βλέπω τον ίσκιο σου
Βαρύς

Μίλησέ μου , Αχιλλέα ,για την αόρατη πληγή
που σου 'κλεψε την αθανασία
Έχω κι εγώ τη δική μου
Ματωμένη και θνητή για πάντα
πώς να μεταλάβω ζωή
αιωνιότητα πώς;

Μια βουρκωμένη καλαμιά
υποκλίνεται στον ανέγγιχτο έρωτά μου
Αν με προλάβεις ,Αγάπη
θα αφήσω να ρεύσει πάνω του
όλο μου το ημίθεο φως
Αν με προλάβεις ,Αγάπη
θα ξεφύγω με ορμή
από τον εναγκαλισμό του Άδη

Έλα
μην μου οδύρεσαι πια
δύστυχη Περσεφόνη
Όλα κάποτε έρχονται στο φως
Ακόμη και η σκουριασμένη ζωή...

Φιλαρέτη Βυζαντίου

Ψυχών απόηχος (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Όταν η θάλασσα πονά
βρυχάται δεν κοπάζει,
φορτίο φέρει μέσα της
και ο βυθός σπαράζει.

Κλάμα μωρού, την ξεπερνά
τους βράχους  της,  τους γδέρνει.
Της μάνας  αναστεναγμοί,
ξυπνούν τα μοιρολόγια
που απ τους βυθούς της έρχονται
με πονεμένα λόγια.

Τα κύματα  θεριεύουνε,
Θέλει να τους ξεβράσει,
να βγουν από τα σπλάχνα της
μήπως  και ξαποστάσει.

Και το φεγγάρι απόψε,  δες!
χάνεται  μεσ'το κύμα.
Απ' τους λυγμούς τους, χάθηκε
δεν άντεξε το κρίμα.
 

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη