Εσπερινή προσευχή (της Λιλής Βασιλάκη)

Σαν μαγεμένη Φωτοδότα σε θωρώ.
Το φως σου, χρυσάφι ατόφιο, λαμπερό!
Ολημερίς τ' αμπάρια σου γεμίζεις
κι αφείδωλα κάθε εσπερινό,
στον ουρανό, στην πλάση το σκορπίζεις...

....λυγώ το γόνυ, προσκυνώ σε...
Τάμα ιερό σου κάνω...να, της ζωής μου τον σταυρό,
στ' απείρου θάμπους σου λαιμό, με πίστη τον κρεμνώ!
Θερμά παρακαλώ σε...
Τούτη την πλάση σώσε!
Ζωοδότα, Ηλιοκράτη μου, ουρανού και γης ο κύρης,
το φως σου το ανέσπερο, σ' άδειες ψυχές να σπείρεις...
Τούτη την γη λυπήσου...
Τα πλάσματά σου ευσπλαχνίσου!

Φώτισε νουν και χύσε λογική και λιώσε το ατσάλι,
αυτό που έχουν στις  καρδιές, του κόσμου οι μεγάλοι!
Κάνε να γεννηθεί ξανά η αγάπη για Ειρήνη
κα ν' απλωθεί στη γη, η ποθητή γαλήνη...!


Λιλή Βασιλάκη

ΛΥΠΗΜΕΝΟ ΦΩΣ (της Φιλαρέτης Βυζαντίου)

Μια βουρκωμένη καλαμιά
υποκλίθηκε στο λυπημένο φως μου
Τρέχει η αγάπη να με προλάβει
Μα ήδη περπατώ στα χνάρια της Περσεφόνης
Σπάζω ρόδια στο διάβα μου
Σε προκαλώ να με βρείς

Έχω μια λόγχη σκουριασμένη
στα σπλάχνα μου
Δική σου ήταν
Πια δεν πονώ
Σαν όραμα βλέπω τον ίσκιο σου
Βαρύς

Μίλησέ μου , Αχιλλέα ,για την αόρατη πληγή
που σου 'κλεψε την αθανασία
Έχω κι εγώ τη δική μου
Ματωμένη και θνητή για πάντα
πώς να μεταλάβω ζωή
αιωνιότητα πώς;

Μια βουρκωμένη καλαμιά
υποκλίνεται στον ανέγγιχτο έρωτά μου
Αν με προλάβεις ,Αγάπη
θα αφήσω να ρεύσει πάνω του
όλο μου το ημίθεο φως
Αν με προλάβεις ,Αγάπη
θα ξεφύγω με ορμή
από τον εναγκαλισμό του Άδη

Έλα
μην μου οδύρεσαι πια
δύστυχη Περσεφόνη
Όλα κάποτε έρχονται στο φως
Ακόμη και η σκουριασμένη ζωή...

Φιλαρέτη Βυζαντίου

Ψυχών απόηχος (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Όταν η θάλασσα πονά
βρυχάται δεν κοπάζει,
φορτίο φέρει μέσα της
και ο βυθός σπαράζει.

Κλάμα μωρού, την ξεπερνά
τους βράχους  της,  τους γδέρνει.
Της μάνας  αναστεναγμοί,
ξυπνούν τα μοιρολόγια
που απ τους βυθούς της έρχονται
με πονεμένα λόγια.

Τα κύματα  θεριεύουνε,
Θέλει να τους ξεβράσει,
να βγουν από τα σπλάχνα της
μήπως  και ξαποστάσει.

Και το φεγγάρι απόψε,  δες!
χάνεται  μεσ'το κύμα.
Απ' τους λυγμούς τους, χάθηκε
δεν άντεξε το κρίμα.
 

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ (του Ντίνου Γλαρού)

Οι τοίχοι που μας περιβάλλουν
εκούσια ή ακούσια απομονωτήρια,
άλλοτε απλώνουν
και γίνονται ουρανός
άλλοτε στενεύουν
και γίνονται κελί.

Μειώνουν τη θέα
μας αποσπούν από την κοινωνία
και στην ασφάλεια της μοναξιάς μας
δημιουργείται η δυνατότητα
να απελευθερωθούμε.

Ντίνος Ι. Γλαρός

Νανούρισμα (της Νέλλης Κουμεντάκη)

Να χεις την πόρτα
της ψυχής σου ανοιχτή,
σε μια γωνιά της κρύψεμε
να μην  με πιάνει η βροχή!

Ανεμοστρόβιλος
κι αν είμαι για σένα θα γίνω
απανεμιά, ψιθυριστά θα σου
μιλώ μεθυστικά!

Να χεις τα μπράτσα σου
ανοιχτά, να μ' αγκαλιάζεις
τρυφερά, να αφουγκράζεσαι
σαν  ναυαγώ στα σιωπηλά!

Να χεις στο βλέμμα σου
της θάλασσας το χρώμα
την ηχώ την ηρεμία της,
το πιόμα!

Νωχελικά θα σε κοιτώ,
στα χείλη σου θα χτίζω παραδείσους,
και στις αηχες τις λέξεις θα
εστιάζω στη μορφή σου!

 Να σε βρίσκω
στης ψυχής μου τις ρωγμές,
μια μπαλάντα να μου λές, στο
νανούρισμα να διψάνε οι στιγμές!

Νέλλη Κουμεντάκη