Πέθαναν οι ποιητές (του Κυριάκου Δοσαρά)

Μην με ξαναπείτε ποιητή...

Της ματαιοδοξίας μου υπηρέτης έγινα
θέλοντας στον ψεύτη χρόνο
της ύπαρξής μου τάχα, τ ' αποτύπωμα ν' αφήσω.

Μην με ξαναπείτε ποιητή...

Ένα ψώνιο αχόρταγο πήγα να θρέψω
σκαλίζοντας τάχα μου αταίριαστους στίχους
μα κείνο, αδηφάγο κι επιπόλαιο
ζητά περισσότερο αίμα να τραφεί
απ ' της καρδιάς μου τ ΄αποθέματα.

Μην με ξαναπείτε ποιητή...

Θα σας μαλώσω...

Κρατώ σφιχτά τώρα τη σιωπή

καθώς πάντα εκείνη με καταλάβαινε.

Πέθαναν οι ποιητές...

μαζί τους κι εγώ.

Συγνώμη αν σας φάνηκα για ποιητής,
συγνώμη αν έστω και για λίγο
την ιδέα αυτή σας έδωσα.

Ήταν, απλά μια πλάνη.

Μια μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη αυταρέσκειας.

Ελπίζω κάποια στιγμή

άφεση να μου δώσετε.



Κυριάκος Δοσαράς

Γράμμα στον πατέρα (της Ιωάννας Καράμπελα)

Έρχονται κάποιες μέρες σκοτεινές,
Θυμάμαι τις κουβέντες και φωτιζομαι.
Μα εφυγες νωρίς
κι θελα τόσα να σου πω,
είναι ο κόσμος μας μικρός
κι εγώ αρτσουμπαλη,
'κει μέσα του σκοντάφτω.

Είναι η τυφλοτητα που μεγαλώνει πατέρα,
βγανει βλαστους μέσα απ ' τις φλέβες και ψηλωνει.
Στενευουν τα σπίτια,
γίνονται ανηλιαγες σπηλιές.
Σαν περνώ από τις πόρτες καμπουριαζω...
Μόνο οι αράχνες να υφαινουν τον ιστό,
γνωρίζουν στις γωνιές
Φοβάμαι μη τύχει αξαφνα...
και μέσα μου σκοτάδι κατακλύσει.
Πατέρα κρυωνω...
Των παγετώνων η εποχή δεν λέει να περάσει.
Μεσ' το κατακαλοκαιρο
το χνωτο κρυσταλλωνει των ανθρώπων και με γδερνει.
Εφυγες εσύ ,
μαζί κι αγκαλιά ,
από ένα σπάνιο μαλλί κουβερτα.
Σαν ήμουνα μικρή,
χωραγα ολάκερη μαζί με τα παιχνίδια.
Πατέρα...
μου ελειψες πολύ...

Ιωάννα Καράμπελα

Παγωνιά στις γειτονιές του πλανήτη (της Παρασκευής Κηπουρίδου)

Παγωνιά στις γειτονιές του πλανήτη.
Σ’ένα κουκούλι του «εγώ» κλεισμένοι,
τον κόσμο κοιτάμε απ’το φεγγίτη.
Άπραγοι,σιωπηλοί,υπνωτισμένοι.

Η ελπίδα σε μια ρωγμή κρυμμένη,
δε λέει νέους βλαστούς να πετάξει,
από βαρύ χειμώνα ναρκωμένη.
Η σιωπή μας,την έχει ρημάξει.

Αρνείται ανθούς χαράς να τινάξει.
Η αγάπη μέσα μας δεν φωλιάζει,
της απληστίας την θύελλα να σκιάξει.
Ωχρά όνειρα,σε σκληρό αγιάζι.

Πώς τα πουλιά της χαράς να υψώσει;
Πώς σε όνειρα νεκρά,πνοή να δώσει;

Παρασκευή Κηπουρίδου

Σώμα εδώ, ψυχή μακριά (της Σοφίας Τανακίδου)

Απονη μου αγκαλιά
σαν λαβύρινθου σπηλιά
μέσα σου έχω χαθεί
σώμα μου χωρίς ψυχή

Εσύ ψάχνεις το κλειδί
και του μύτου την αρχή
Εγώ ψάχνω πως να μπω
στης ψυχής σου το κενό

Δεν υπάρχει γυρισμός
ο λαβύρινθος κλειστός
ούτε σ' όνειρο μπορεί
πόρτα εξόδου να φανεί

Ένα είδωλο νεκρό
στο λαβύρινθο κρατώ
άπλωσες μαύρα πανιά
σώμα εδώ, ψυχή μακριά

Σοφία Τανακίδου

Άτιτλο (της Δώρας Μεταλληνού)

Στο παραμύθι μου σε κυοφορούσα
δεν έλειψες στιγμή ,από τη μαγεία του μύθου κι όταν σε γέννησα,
μια ουτοπία κράτησα στα χέρια
πλάσμα ανυπαρξίας
πλάσμα ακόρεστης δίψας
πως να σε βάλω στη φασκιά
αφού μέσα απ' τα δάκτυλα γλιστρούσες;

Δώρα Μεταλληνού