Άτιτλο (της Δώρας Μεταλληνού)

Στο παραμύθι μου σε κυοφορούσα
δεν έλειψες στιγμή ,από τη μαγεία του μύθου κι όταν σε γέννησα,
μια ουτοπία κράτησα στα χέρια
πλάσμα ανυπαρξίας
πλάσμα ακόρεστης δίψας
πως να σε βάλω στη φασκιά
αφού μέσα απ' τα δάκτυλα γλιστρούσες;

Δώρα Μεταλληνού

Άτιτλο (της Λένας Βλαχοπούλου)

Μην με αγγίζεις ...
Ακόμη και το βλέμμα
σου άγγιγμα είναι...
Αν δεν θυμάσαι τι
λέγαμε ...να με διεκδικείς
Να σε διεκδικώ κάθε στιγμή
Σε κάθε στίχο να έχω το
όνομα σου και εσύ εμένα...
Ανέφικτο ...μα τόσο αναγκαίο
Εκεί να λες είμαι εγώ εσύ και
εσύ εγώ...να γίνει η αφορμή
για ένα ποίημα μόνο δικό μας...

Λένα Βλαχοπούλου

Αποξένωση (της Γιώτας Κλουτσούνη - Παπαδάκη)

Τί έμεινε
να λαχταρά η ψυχή;
Τώρα τα χείλη
θα διψούν χαρακωμένα.
Κι ένα κουφάρι
το κορμί χωρίς εσένα.
Μιά αποξένωση
θεριεύει ανάμεσά μας.

Είναι νωρίς...
Το ξέρω είναι νωρίς.
Αυτός ο κόσμος
να γιατρέψει την πληγή μας.
Μα είναι των φίλων
οι αγκαλιές η δύναμή μας.

Δάκρυα αλμυρά
στενεύουν την καρδιά μου.
Γκρίζα και στέρφα
αιμορραγούν τα όνειρά μου.
Πάλι θα κλείσω
στο δωμάτιο τις κουρτίνες.
Παίρνοντας πάνω μου
όλες τις ευθύνες.

Είναι νωρίς...
Το ξέρω είναι νωρίς.
Τα συναισθήματα
χορεύουν μεθυσμένα.
Μέχρι στα στήθη μας
να μείνουν σφραγισμένα.

Γιώτα Κλουτσούνη - Παπαδάκη

ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ (του Χρήστου Χριστόπουλου)

Έχων σώας τας φρένας
μιας εποχής τρελής
θέλω να γίνω ένας
μεγάλος ποιητής!

Στου Σολωμού τα χρόνια
πως θα θελα να ζω
ν´ακούω τα κανόνια
και να μεγαλουργώ

Να γράφω σαν τον Κάλβο
του έρωτα ωδές
το στόμα να μη ράβω
στο άδικο ποτές!

Ωσάν τον Λαπαθιώτη
ευαίσθητος πολύ
για την χαμένη νιότη
εκλάψαμε μαζί!

Σαν τον Βαλαωρίτη
σαν τον Σικελιανό
να βγαίνω απ´το σπίτι
να τρέχω στο γυαλό!

Όλα για μια ιδέα
μια έμπνευση στιγμής
το κύμα για παρέα
ταξίδια της ψυχής!

Σαν τον Καρυωτάκη
θα ονειροπολώ
δε μου κοστίζουν κάτι
τα όνειρα θαρρώ!

Θα γράφω, θα ξεγράφω
στο γκρίζο της νυχτιάς
ακόμα και στον Τάφο
σαν νέος Παλαμάς!

Θέλω να γίνω ένας
μεγάλος ποιητής
ο άρχοντας της πένας
μιας άλλης εποχής!

Κι άμα δε γίνω ένας
θα γίνω ο κανείς
θα λένε ο κανένας
μεγάλος ποιητής!!

Χρήστος Χριστόπουλος

Ψαράς των αστεριών (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Δεν χάθηκες στους καιρούς
με τα κρυσταλλωμένα μάτια
στα στραγγισμένα όνειρα.

Δραπέτευες σε δεντρόσπιτα
κυνηγούσες τον άνεμο στα ψηλά τα ξάρτια
σιγόβραζε μέσα σου μια άνοιξη
κι άρπαζες τις σκιές
χαρές και πόνους μαζί
κάθε βράδυ δίπλα στη θάλασσα
ψαράς γινόσουν των αστεριών
στα ρέματα του φεγγαριού
σ ένα ορίζοντα μίλια μακριά

και κατάφερες

με τα μάτια του ήλιου
να βλέπεις τον κόσμο.

Χρυσαυγή Τούμπα