Νυχτερινός επισκέπτης (της Μάρθας Κανάρη)

Αγάπησα τη ζωή… κι αυτή αγάπησε εμένα…
Κόντρα εγώ , κόντρα κι αυτή,
σ’ έναν ατέρμονο διάλογο πάθους και έντασης,
που κατέληγε πάντα φιλί με φιλί…
Ως το πρώτο και στερνό αγκάλιασμα εκείνων,
που αγαπήθηκαν τρελά
και υπήρξαν εραστές του απροσδόκητου και του μοιραίου…
Δεν ξέρω τι γυρεύει το φως του άλλου κόσμου
μέσα στα δειλινά μου…
Ήρθε απρόσκλητο και με θράσος
και δεν είχε καν τα κότσια να με ρωτήσει ,
εάν του επιτρέπω την είσοδο…
Στ αλήθεια δεν ξέρω τι γυρεύει…
Σκέφτομαι μόνο πως η νύχτα είναι κοντά...
και κάθε που νυχτώνει όλα ανακαλύπτουν
την αιτία της ύπαρξης τους,
δίνοντας νόημα στο σκοτάδι...

Μάρθα Κανάρη

Αυτό είναι ποίημα!! (της Σοφίας Τανακίδου)

Κι άγγιξε η ψυχή το χαρτί που έστεκε γυμνό και βουβό και φύσηξε θεϊκή πνοή πάνω του.
Με την ανάσα της σχηματίστηκαν τα γράμματα, κόκκινες κηλίδες στο λευκό του φόντο που αιμοραγούσαν λέξεις.
Κι όταν άδειασε ολάκερη η ψυχή στο χαρτί, ανάσα κι αίμα, όσοι διάβασαν την γραφή της είπαν...
Ναι, αυτό είναι ποίημα!!

Σοφία Τανακίδου

ΘΥΜΑΣΑΙ (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες τις ασέληνες
Στου πρώτου ερωτά μας τα νυχτέρια;
Πώς ζωγραφίζαν οι ανάσες μας
Ανάκατα πάνω στα σώματα,
Γλυκά γαλάζια καλοκαίρια...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες των μεγάλων κεραυνών
Που άστραφτε απο θυμό ο ουρανός;
Πως λάμπανε τα μάτια μας
Στου έρωτα την ευλογία,
'Κείνει την ώρα των κρυμμένων στεναγμών...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες που γελούσαμε
Και γέμιζε η κάμαρα γάργαρες ευωδίες;
Στα φύλλα πάνω της καρδιάς
Γράφαμε προσωπικές αφιερώσεις,
Συνθέτοντας του γέλιου μελωδίες...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Ας έτρεξε το δάκρυ μας νερό
Μέσα στης νιότης μας τ' αυλάκι.
Ας ζωγράφισε η πείρα χαρακιές
Πάνω στην καρδιά και το δέρμα...

Ξέρω πως κάπου εκεί στο βάθος...εαυτέ μου...
Έχεις κρυμμένα εκείνα τα όνειρα,
Και περιμένεις ένα άλικο χάραμα
Για να τα λεφτερώσεις...


Ελένη Ταϊφυριανού

Ζωή (της Χριστίνας Χριστοφή)

Ένα κλωνάρι φούλι, σημάδεψε τη νιότη μου.
Ένα τοσοδά κλωνάρι σ'ενα χρονοφαγωμένο τενεκέ,
κι όμως με την αυθάδική του ομορφιά να καθηλώνει τ'άτιμο
την ολόκληρη τη νιότη μου!
Κι εγώ να πιστεύω ψυχή και σώματι, η αφελής,
στη μαραμένη αιωνιότητά του.
Μα ουδόλως ευθύνεται για τη μοίρα του.
Όπως και για την ατόφια ομορφιά της ανάσας του.
Κοίταξε το φούλι το ταπεινό, το φιλήσυχο, να κορτάρει
με τ'ανέμου το φίλημα κι ώσπου να τ'ανασαίνω να χάνεται...

Χριστίνα Χριστοφή

Φανταστικό ταξίδι (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Ταξίδι που δεν κάναμε,
και νόμισα πως πήγα,
γιατί μαζί σου πίστεψα
τη θάλασσα πως είδα.

Κι ακολουθήσαν γλάροι
με περισσή τη χάρη,
ξεστράτιστα δελφίνια,
με παιδική τη γκρίνια.

Μεγάλη η αγάπη μου
για τούτο το γαλάζιο,
κι έκανε τόσα όνειρα,
μα ήταν σε καρνάγιο....

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη