ΤΟ ΑΛΕΣΜΑ (της Φιλαρέτης Βυζαντίου)

Πώς να αφαιρέσω τα μάτια της ήττας
Να μη με κοιτάζει
αποτελειωμένο της θήραμα
Να μην λυγίζω στο μακάβριό μου θέαμα
Να μην ακούω τον παιάνα της
''Νενίκηκά σε...''

Σκοτεινιάζει τόσο νωρίς από χθες
Ξεχνώ τη δύναμη του χρόνου
πάνω στα δεδομένα μου

Σήμερα μου επιτίθενται οι αναμνήσεις
Στοίβα τα κουτιά με τα απελθόντα λάθη
Όποιο κι αν ανοίξω
μυρουδιά πόνου
Και κείνες οι λειψές χαρές
δεμένες με κοβάλτιο
και θυμωμένο φρένο

Απείθαρχα αναπνέω
Σαν επαναστημένος έφηβος ο λυγμός
Μα δεν μου αρέσει η λέξη ''συνθλίβω''

Αλέθω στα σαγόνια του ήλιου
τις μέρες μου
Μετρημένες και αμέτρητες
Αν καταφέρω να τις ζυμώσω
με σπασμένα χαμόγελα
και άναλο έρωτα
ίσως γλιτώσω
την κατά συρροήν λιμοκτονία μου...

Φιλαρέτη Βυζαντίου

( ''ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΚΙΕΣ '' 2018-19)

Ατιτλο (της Μαρίας Νάντη)

Τις νύχτες μου, εγώ,

τις ξόδευα κοιτώντας
τα Φεγγάρια σου,

νανούρισμα γλυκό
γινόμουν,

να μπορείς να κοιμηθείς,
να ονειρευτείς ...

Εγώ που ξύπναγα
στο φώς της Ανατολής σου
και άφηνα τον Ήλιο σου
τα πρωινά μου, να ζεστάνει ...

Αγάπη μου,
εγώ που πέθαινα,
κάθε στιγμή που έφευγες,

και έτρεχα
ξοπίσω σου, σώμα νεκρό,
να κλέψω οξυγόνο
απ`τον αέρα που ανασαίνεις ...

Για εσένα
αγάπη μου, εγώ,

Διάττοντας Αστέρας
πάντοτε να χάνομαι

μέσα στο άπειρο σου ...

Μαρία Νάντη 

-

Ποιήμα (της Χριστίνας Χριστοφή)

Πρέπει να 'σαι ικανός να κρίνεις πότε ένα ποιήμα τελειώνει.
Πρέπει να μπορείς να τ' αφήνεις λεύτερο,
αφού τελειώσει.
Δε σου ανήκει πλέον.
Την ώρα κείνη την ιερή και ανεπίστρεφτη που γεννιέται,
ίσως λίγο να σου ανήκει.
Τα γεννήματα ενός ποιήματος να τα χαίρεσαι,
στιγμιαία,
να γιορτάσεις, έστω λίγο.
Έτσι για το καλό.
Έτσι για τη χαρά της δημιουργίας.
Για τη ζωή.
Έπειτα άστο.
Πάντα να τ' αφήνεις.
Ουδέποτε σου ανήκε.
Η σκυτάλη στις καρδιές...
Όποιος τ' αγαπήσει,
το ζωντανεύει, το διαιωνίζει...
Τότε υπάρχει, κομμάτι του... Φωνήεν, κόμμα του, τελεία του...
Είναι ζωντανό το ποίημα.
Η ψυχή του πέρασε, διαβάστηκε και έμεινε.
Ανήκει σε όποιον το ένοιωσε.
Σα ρίγος.
Σα δάκρυ.
Σα πικρό χαμόγελο.
Χαρισέ το...
Το ποιήμα, έγινε σκοπός...

Χριστίνα Χριστοφή

Όλα του κόσμου τα παιδιά (του Χρήστου Χριστόπουλου)

Όλα του κόσμου τα παιδιά
κίτρινα, μαύρα και λευκά
την ίδια έχουνε καρδιά
ίδια παντού χτυπάει!

Όλοι του κόσμου οι ισχυροί
υποκριτές και μοχθηροί
δε λογαριάζουνε στιγμή
το δάκρυ που κυλάει!

Όλα του κόσμου τα παιδιά
τα πρόσωπα τους ζωγραφιά
το γέλιο τους και τη χαρά
κανένας μη την σβήνει!

Όλοι του κόσμου οι ισχυροί
ξεσπούνε πάνω τους μ´οργή
κι έν´ αδιανόητο γιατί;
στα χείλη έχει μείνει!

Όλα του κόσμου τα παιδιά
όλα μαζί, μια αγκαλιά
να μεγαλώσουν δυνατά
ν´αλλάξουνε τον κόσμο!

Όλοι του κόσμου οι ισχυροί
δε θα χωρούν σ´αυτή τη γη
που θα μυρίζει γιασεμί
γαρύφαλλο και δυόσμο!


Χ. Χριστόπουλος

Σβήσε τα άστρα (της Σοφίας Τανακιδου)

Ουρανέ
σβήσε τα αστέρια σου.
Ντροπή σου να φωτίζεις
τους δρόμους που έπνιξες
πριν στο σκοτάδι.
Ντροπή σου που ζήλεψες την αγάπη
που σου έστειλα να προσέχεις.
Φτερά της φόρεσα, δρόμους της άνοιξα,
κι απόμεινα με χέρια άδεια
πριν προφτάσω να την ανταμώσω για πάντα.
Ουρανέ
σβήσε τα αστέρια σου.
Ντροπή σου το χαμό της  να φωτίζεις.
Ζήλεψες την αγάπη μου!
Άδεια τα χέρια μου υψώνω σε σένα.
Άδεια από την αγάπη μου.
Σβήσε τα αστέρια σου,
τα δάκρυα μου λάμπουν
πιο δυνατά από το φως τους.
Σβήσε τα αστέρια σου
θα φωτίσω εγώ τη νύχτα,
έγιναν άστρα τα μάτια μου,
καυτά καίνε την καρδιά μου,
το κορμί μου, την ψυχή μου..
Μια λάμψη έγινα ουρανέ,
μια λάμψη γαλάζια στο στερέωμα
ψάχνοντας την αγάπη μου που ζήλεψες.
Σβήσε τα αστέρια σου,
δε θέλω να στα κάψω.
Να πενθήσω θέλω την αγάπη μου,
μέσα απ' το δικό μου φως,
αυτών των άστρων στα μάτια μου,
κι ισως με δει,
ίσως με βρει,
γιατί εγώ δεν την βλέπω,
γιατί εγώ δεν την βρήκα,
γιατί εγώ, με άδεια χέρια
κοιτώ στο στερέωμα ουρανέ μου,
ψάχνοντας ένα κομμάτι της να αγκαλιάσω.

Σοφία Τανακιδου