Ποιήμα (της Χριστίνας Χριστοφή)

Πρέπει να 'σαι ικανός να κρίνεις πότε ένα ποιήμα τελειώνει.
Πρέπει να μπορείς να τ' αφήνεις λεύτερο,
αφού τελειώσει.
Δε σου ανήκει πλέον.
Την ώρα κείνη την ιερή και ανεπίστρεφτη που γεννιέται,
ίσως λίγο να σου ανήκει.
Τα γεννήματα ενός ποιήματος να τα χαίρεσαι,
στιγμιαία,
να γιορτάσεις, έστω λίγο.
Έτσι για το καλό.
Έτσι για τη χαρά της δημιουργίας.
Για τη ζωή.
Έπειτα άστο.
Πάντα να τ' αφήνεις.
Ουδέποτε σου ανήκε.
Η σκυτάλη στις καρδιές...
Όποιος τ' αγαπήσει,
το ζωντανεύει, το διαιωνίζει...
Τότε υπάρχει, κομμάτι του... Φωνήεν, κόμμα του, τελεία του...
Είναι ζωντανό το ποίημα.
Η ψυχή του πέρασε, διαβάστηκε και έμεινε.
Ανήκει σε όποιον το ένοιωσε.
Σα ρίγος.
Σα δάκρυ.
Σα πικρό χαμόγελο.
Χαρισέ το...
Το ποιήμα, έγινε σκοπός...

Χριστίνα Χριστοφή

Όλα του κόσμου τα παιδιά (του Χρήστου Χριστόπουλου)

Όλα του κόσμου τα παιδιά
κίτρινα, μαύρα και λευκά
την ίδια έχουνε καρδιά
ίδια παντού χτυπάει!

Όλοι του κόσμου οι ισχυροί
υποκριτές και μοχθηροί
δε λογαριάζουνε στιγμή
το δάκρυ που κυλάει!

Όλα του κόσμου τα παιδιά
τα πρόσωπα τους ζωγραφιά
το γέλιο τους και τη χαρά
κανένας μη την σβήνει!

Όλοι του κόσμου οι ισχυροί
ξεσπούνε πάνω τους μ´οργή
κι έν´ αδιανόητο γιατί;
στα χείλη έχει μείνει!

Όλα του κόσμου τα παιδιά
όλα μαζί, μια αγκαλιά
να μεγαλώσουν δυνατά
ν´αλλάξουνε τον κόσμο!

Όλοι του κόσμου οι ισχυροί
δε θα χωρούν σ´αυτή τη γη
που θα μυρίζει γιασεμί
γαρύφαλλο και δυόσμο!


Χ. Χριστόπουλος

Σβήσε τα άστρα (της Σοφίας Τανακιδου)

Ουρανέ
σβήσε τα αστέρια σου.
Ντροπή σου να φωτίζεις
τους δρόμους που έπνιξες
πριν στο σκοτάδι.
Ντροπή σου που ζήλεψες την αγάπη
που σου έστειλα να προσέχεις.
Φτερά της φόρεσα, δρόμους της άνοιξα,
κι απόμεινα με χέρια άδεια
πριν προφτάσω να την ανταμώσω για πάντα.
Ουρανέ
σβήσε τα αστέρια σου.
Ντροπή σου το χαμό της  να φωτίζεις.
Ζήλεψες την αγάπη μου!
Άδεια τα χέρια μου υψώνω σε σένα.
Άδεια από την αγάπη μου.
Σβήσε τα αστέρια σου,
τα δάκρυα μου λάμπουν
πιο δυνατά από το φως τους.
Σβήσε τα αστέρια σου
θα φωτίσω εγώ τη νύχτα,
έγιναν άστρα τα μάτια μου,
καυτά καίνε την καρδιά μου,
το κορμί μου, την ψυχή μου..
Μια λάμψη έγινα ουρανέ,
μια λάμψη γαλάζια στο στερέωμα
ψάχνοντας την αγάπη μου που ζήλεψες.
Σβήσε τα αστέρια σου,
δε θέλω να στα κάψω.
Να πενθήσω θέλω την αγάπη μου,
μέσα απ' το δικό μου φως,
αυτών των άστρων στα μάτια μου,
κι ισως με δει,
ίσως με βρει,
γιατί εγώ δεν την βλέπω,
γιατί εγώ δεν την βρήκα,
γιατί εγώ, με άδεια χέρια
κοιτώ στο στερέωμα ουρανέ μου,
ψάχνοντας ένα κομμάτι της να αγκαλιάσω.

Σοφία Τανακιδου

Είμαι καλά αδελφέ (της Μαρίας Νάντη)

Είμαι καλά Αδελφέ .

Τα Όνειρα, δεν αντέχουν στο κρύο
κι έτσι, φυτεύω εφιάλτες να μου κρατάν
συντροφιά μες στις νύχτες, όμως είμαι καλά .

Κάποια πρωινά, Ο Ήλιος, έρχεται και μου χαμογελάει
και τα σύννεφα, πάντα με χαιρετάνε
όπως περνάν από Τον Ουρανό ...

Είμαι καλά Αδελφέ .

Το Άγαλμα, στην μέση της πλατείας,
δεν μου μιλάει ποτέ, δεν με κοιτάζει καν,
δεν μου ανταποδίδει ποτέ, κανένα του νεύμα,
δεν μοιράζεται καμμία του σκέψη μαζί μου,
όμως είμαι καλά .

Το απέναντι παγκάκι, κάθεται πάντοτε μόνο του,
γι' αυτό, κάποιες φορές, πηγαίνω και κοιμάμαι αγκαλιά του,
για να μοιάζει μικρότερη η μοναξιά μας ...

Είμαι καλά Αδελφέ .

Τις οδύνες που πέρασαν,
τις μέτρησε η υγρασία πάνω στα κόκκαλά μου
και τις λάξευσε ολάκερο τ' αλάτι των δακρύων μου,
πάνω στο πρόσωπο και στο σώμα μου,
όμως είμαι καλά .

Εδώ, Στην Μεγάλη Πολιτεία, τα σύρματα,
είναι πάντοτε μάυρα και τα σπίτια, πάντοτε γκρίζα,
όμως τα πράγματα, έχουνε εκσυγχρονιστεί,
γίναμε πιά ποντέρνοι, πολιτισμένοι,
πλασσάρουμε κάλπικες Καλημέρες,
χαρίζουμε χρεοκοπημένη ανθρωπιά,
πετάμε χάμω αποτσίγαρα κι άντε
και καμμιά δεκάρα για κάνα φτωχό
κι ύστερα, προσπερνάμε με ένα παγωμένο χαμόγελο
και μια ανάμνηση ζεστής αδιαφορίας ...

Είμαι καλά Αδελφέ .

Τα Χρόνια μου, γέρνουνε πιά κουρασμένα,
αλλά στην καρδιά μου,
υπάρχει πάντα χαραγμένη η λέξη :
- Κ Ο Υ Ρ Α Γ Ι Ο - ...

μονάχα να, τα πόδια μου δεν με βαστάνε
και τα χέρια μου τρέμουν,
τα ρούχα μου πολυκαιρισμένα
και βρώμικα πιά, δεν με χωράνε
κι έτσι, μ' εγκατέλειψε και η τελευταία μου ελπίδα,
όμως είμαι καλά .

Μόλις πέθανε Ένα Λευκό Περιστέρι
και δανείστηκα λίγο απ' το αίμα του
κι ένα κομμάτι Ψυχή για να σου γράψω ένα γράμμα ...

- Είμαι καλά Αδελφέ .

Αν περάσεις και με δείς να κοιμάμαι,
μην με ξυπνήσεις ...
θα είναι η πρώτη φορά
που κατόρθωσα να κλείσω για λίγο τα μάτια μου,
θα έχω φύγει για πάντα, όμως είμαι καλά .

 © Μαρία Νάντη -

Ποίημα Ποιητικής (του Σταύρου Πέτρου)

Ποίημα Ποιητικής
[Στον ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη]

«Άνου, καρδιά μου, κι άννοιξε κι αρχίνα νεκαλιώντα,
παραπονήθου σιανά κι αλαφροτραουδώντα»,
Β. Μιχαηλίδης

Και μετά από αυτούς τους στίχους ψάχνουμε ποιήματα ποιητικής;
Τι άλλο είναι η ποίηση;
Ποιές άλλες λέξεις μου έμειναν να χρησιμοποιήσω;
Τι άλλο μου απέμεινε να πω;

Μάταια ψάχνω ρητορικά μέσα και καμώματα
για να εκφραστώ καλύτερα, πιο προσιτά.
Δεν μπορώ να δημιουργήσω καινούργιες λέξεις
γι’αυτό αιτούμαι δάνειο από τις παλιές,
τις προϋπάρχουσες – της δεύτερης χρήσης.
Πελεκάω τις επαναχρησιμοποιημένες λέξεις μου
ελπίζοντας να ζήσουν.
Να μην μου μείνουν μισοτάξιδες.
Μήπως μου τις πληγώσουν
και τις πούνε τετριμμένες.

Συγγνώμη που παραπονιέμαι,
εγώ –απλώς– αλαφροτραουδάω .
 

Σταύρος Ξ. Πέτρου