Η αγάπη μας (του Χρήστου Χριστόπουλου)

Σαν κρίνο, σαν βασιλικό
αγάπη ευωδιάζεις
και τον γλυκό σου ασπασμό
απλόχερα μοιράζεις!

Η νεραιδένια σου μορφή
του έρωτα η αλήθεια
πριγκιποπούλα μου μικρή
όπως τα παραμύθια!

Δεν έχει δράκους και φωτιές
μονάχα ευτυχία
που τις ευαίσθητες χορδές
αγγίζει σαν μαγεία!

Στην θάλασσα σου την βαθιά
θα στέκομαι σαν βράχος
και στην χρυσή σου αμμουδιά
θα γίνομαι ζωγράφος!

Θα ζωγραφίζω, σ´αγαπώ
πάνω, ψηλά στ´αστέρια
να τα κοιτάμε, σαν κρατώ
σφιχτά τα δυο σου χέρια!


Χ.Χ ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Άτιτλο (της Τζούλιας Παπά)

Περπάτησα μόνη 
στα μέρη που πηγαίναμε μαζί..
Ακολούθησα την ίδια πορεία..

Πάτησα στα χνάρια
που άφησες κάποτε..
Και σ' ένιωσα κοντά μου..

Σα να μου μίλησες..
Σα να μου κράτησες το χέρι..
Σα να μου σκούπισες το δάκρυ..
Σα να με φίλησες ξανά..

Πάτησα στα χνάρια
που άφησες κάποτε...
Σ' ένιωσα κοντά μου.
Χαμογέλασα ξανά...


Τζούλια Παπά

Ασημένια κέρματα (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Στου ονείρου τη γιορτή
σαν προβολείς ομίχλης
οι φανοστάτες
όνειρα μοναχικά φωτίζουν
εικόνες φαγωμένες ζωντανεύουν
στη βαθιά σιγή

πλήθος τα λάθη
πλήθος τα κρίματα

κι ανοίγουν οι τσέπες του χρόνου
ασημένια κέρματα οι ώρες
σταλάζουν στο ρυθμό του εκκρεμούς.

Σαν μια ανάμνηση
απολίθωμα στιγμής
Σαν μια αγάπη
ένοικο σιωπής
Σαν ένας πόνος
καράβι αγκυροβολημένο
Σαν όνειρο ξεθωριασμένο
στο έλεος των κυμάτων.


Χρυσαυγή Τούμπα

Ώρα βαθιά (της Μάρθας Κανάρη)

Αγάπησα τη ζωή… κι αυτή αγάπησε εμένα…
Κόντρα εγώ , κόντρα κι αυτή,
σ’ έναν ατέρμονο διάλογο πάθους και έντασης,
που κατέληγε πάντα φιλί με φιλί…
Ως το πρώτο και στερνό αγκάλιασμα εκείνων,
που αγαπήθηκαν τρελά
και υπήρξαν εραστές του απροσδόκητου και του μοιραίου…
Δεν ξέρω τι γυρεύει το φως του άλλου κόσμου
μέσα στα δειλινά μου…
Ήρθε απρόσκλητο και με θράσος
και δεν είχε καν τα κότσια να με ρωτήσει ,
εάν του επιτρέπω την είσοδο…
Στ αλήθεια δεν ξέρω τι γυρεύει…
Σκέφτομαι μόνο πως η νύχτα είναι κοντά...
και κάθε που νυχτώνει όλα ανακαλύπτουν
την αιτία της ύπαρξης τους,
δίνοντας νόημα στο σκοτάδι...


Μάρθα Κανάρη

Αγκάλη θαμπή (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Είναι παχύς κι αληθινός 
του πλάτανου ο ίσκιος
και μοιάζει όαση σωστή, 
στου κάθε κατάκοπου,
πεζού τη ζάλη.
Κι εκεί μπορεί κανείς,
στ' αλήθεια ν' απαγκιάσει.
Κι όχι σ' αγκάλη, που φαντάζει
απόμακρη θαμπή....


Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη