Ασημένια κέρματα (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Στου ονείρου τη γιορτή
σαν προβολείς ομίχλης
οι φανοστάτες
όνειρα μοναχικά φωτίζουν
εικόνες φαγωμένες ζωντανεύουν
στη βαθιά σιγή

πλήθος τα λάθη
πλήθος τα κρίματα

κι ανοίγουν οι τσέπες του χρόνου
ασημένια κέρματα οι ώρες
σταλάζουν στο ρυθμό του εκκρεμούς.

Σαν μια ανάμνηση
απολίθωμα στιγμής
Σαν μια αγάπη
ένοικο σιωπής
Σαν ένας πόνος
καράβι αγκυροβολημένο
Σαν όνειρο ξεθωριασμένο
στο έλεος των κυμάτων.


Χρυσαυγή Τούμπα

Ώρα βαθιά (της Μάρθας Κανάρη)

Αγάπησα τη ζωή… κι αυτή αγάπησε εμένα…
Κόντρα εγώ , κόντρα κι αυτή,
σ’ έναν ατέρμονο διάλογο πάθους και έντασης,
που κατέληγε πάντα φιλί με φιλί…
Ως το πρώτο και στερνό αγκάλιασμα εκείνων,
που αγαπήθηκαν τρελά
και υπήρξαν εραστές του απροσδόκητου και του μοιραίου…
Δεν ξέρω τι γυρεύει το φως του άλλου κόσμου
μέσα στα δειλινά μου…
Ήρθε απρόσκλητο και με θράσος
και δεν είχε καν τα κότσια να με ρωτήσει ,
εάν του επιτρέπω την είσοδο…
Στ αλήθεια δεν ξέρω τι γυρεύει…
Σκέφτομαι μόνο πως η νύχτα είναι κοντά...
και κάθε που νυχτώνει όλα ανακαλύπτουν
την αιτία της ύπαρξης τους,
δίνοντας νόημα στο σκοτάδι...


Μάρθα Κανάρη

Αγκάλη θαμπή (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Είναι παχύς κι αληθινός 
του πλάτανου ο ίσκιος
και μοιάζει όαση σωστή, 
στου κάθε κατάκοπου,
πεζού τη ζάλη.
Κι εκεί μπορεί κανείς,
στ' αλήθεια ν' απαγκιάσει.
Κι όχι σ' αγκάλη, που φαντάζει
απόμακρη θαμπή....


Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη 

Ο τελευταίος χορός (της Σοφίας Κοντογεώργου)

Μαύρο μετάξι έντυσε
η νύχτα το κορμί της
και με ασήμια στόλισε
τα ξέπλεκα μαλλιά της.

Της άνοιξης τ’αρώματα
χύμηξαν στον αέρα
και γλάρωσαν τα βλέμματα
λίγωσαν οι αισθήσεις.

Με του άνεμου το σάλεμα
χορεύουνε οι νότες
γλυκές όπως ξεχύνονται
απ’ του βιολιού τον ήχο.

Σαν από τούλι διάφανο
του φεγγαριού η κουρτίνα
λικνίζεται ανάερα
γύρω από τα κορμιά μας.

Σφιχτά μέσα στα χέρια σου
μ’ έχεις φυλακισμένη
τη μυρωδιά σου γεύομαι
το δέρμα σου ανασαίνω.

Πριν ξημερώσει η αυγή
πριν τ’ όνειρο τελειώσει
η φαντασία να ντυθεί
το πέπλο της λαχτάρας.

Σε μία πίστα ονειρική
με τα βιολιά να παίζουν
ένα ερωτικό τανγκό
μαζί σου να χορέψω.
                                                                                         
Σοφία Κοντογεώργου

Από την ποιητική συλλογή "Έρωτας..απών" Εκδόσεις Κύμα

Άτιτλο (της Σμαραγδής Μητροπούλου)

Χορευει το σουρουπο
αγκαλιά με τη βροχή
αργεντίνικο τανγκο.
Χορεύει η ψυχή
στο ρυθμό της προσμονης
με κόκκινο κρασί να μεθυσει.
Σκοτεινιασε νωρίς
κι εσύ όνειρο μου ακόμα να φανεις.
Μας νίκησε απόψε η μοναξιά!!!!!

Σμαραγδή Μητροπούλου