Τα τριαντάφυλλα της νιότης (της Χρυσαυγής Τούμπα)

... κι έδιωχνε
τους ίσκιους της νύχτας
στους ανέμους του κόσμου
κι έφευγαν
κυνηγημένα πουλιά
να βρουν να φωλιάσουν
σ άλλα μάτια

... κι έστρωνε
πλουμίδια στο δρόμο
ν ακροπατήσουν
τα φρέσκα όνειρα της μέρας

... κι έμεινε
στη μέση του τώρα
σκαρί γερασμένο
να ξεφυλλίζει
τριαντάφυλλα της νιότης

Πλημμύρισαν τα ρείθρα
στις γειτονιές της νύχτας
ασημένια κρόσια των ματιών.


Χρυσαυγή Τούμπα

Παρουσίαση βιβλίου

Πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου "Κομμάτια ζωής" της φίλης Πόλυς Μίλτου στην Θεσσαλονίκη.

Θέλει τόλμη (της Σοφίας Τανακίδου)

Τον αδύναμο πάντα στη σκέψη μου έχω
και στηρίζω
Και την τόλμη θαυμάζω
ανθρώπων
που παρά τις συνθήκες
που τους θέλουν υπό
έχουν μες στην ψυχή τους
έναν ασίγαστο πόθο
Και παλεύουν για αυτόν
Τι αξίζει αλήθεια
περισσότερο απ' όλα
Το να ζεις νικημένος;
Η να πεθαίνεις για κάποιο σκοπό;

Σοφία Τανακίδου

Για σένα, που έφυγες νωρίς (της Σμαραγδής Μητροπούλου)

Έριξε η μοίρα την αυλαία
κι έμεινε η παράσταση μισή…
Μεσάνυχτα…
ώρα σημαδιακή.
Γρήγορα έφυγες…
Σαν μουσική νυχτερινή τα βήματά σου
προτού σε πάρει το φως.
Αντίο, πήγα να σου πω
όμως τα λόγια πέτρωσαν στα χείλη.
Καλή αντάμωση σε μια ουράνια Ιθάκη
σαν γυρίσει του χρόνου ο κύκλος…
η ψυχή σου.
Μα αυτός ο χρόνος…
πόσο αργά, Θεέ μου, πόσο αργά!

Σμαραγδή Μητροπούλου

Αμμόχωστος βασιλεύουσα (της Εύας Γεωργίου)

Περίλυπα μας κοιτάς σήμερα. 
Διαβάζω τη σκέψη σου. 
Πάλι καλπάζει η μνήμη. 
Άλλη μοναξιά δεν αντέχεις, 
σαράντα τρία χρόνια βουβή. 
Στέκουμε όρθιοι απέναντί σου 
ούτε ένα βήμα πίσω! 
Μονάχα την ανάσα σου 
αφουγκραζόμαστε, 
ολοένα σφίγγει η θηλιά τον λαιμό. 
Τα χρόνια μάκρυναν, 
μίκρυνε της αντοχής ο χρόνος, 
την τελευταία σπίθα ελπίδας κρατάμε. 
Τα δάκρυα στέρεψαν, 
μα δεν πετάξαμε μαντήλια, 
τα δέντρα ξεράθηκαν, 
αλλά μπορούμε να ακούσουμε 
των πουλιών το κλάμα. 
Εκκλησιές χαλασμένες 
μα στο βάθος καμπαναριά αγέρωχα, 
φωτογραφίες ασπρόμαυρες 
στα υπολείμματα ερειπίων. 
Σε βλέπουμε πια καθαρά 
μέσα από την ομίχλη σου. 
Ολοένα λιγοστεύουμε, 
άγνωστο, πόσοι θα προλάβουμε. 
Θάνατος αργός η προσμονή σου. 
Χέρι να σε φτάσουμε απλώνουμε, 
μας πνίγει όμως το κενό 
κι ύστερα, αυτά της ντροπής 
τα συρματοπλέγματα 
που σκούριασαν, 
πίνοντας της θυσίας το αίμα. 

Εύα Γεωργίου