Η σάρκα της ποίησης (της Αγγέλας Καραγκούνη)

Η σάρκα της ποίησης
βρίσκεται στην ψυχή.
Εκεί γίνεται ανάσα.
Εκεί ζωή .
Ρέει , σαν αίμα στην φλέβα
μέσα στου νου τα ρυάκια.
Σαν ποταμός που ξεχύνεται
και γονιμοποιεί τις σκέψεις .
Καίει , σαν φλόγα , σαν πυρκαγιά.
Ασταμάτητα..
Τσουρουφλίζοντας
τα ιερά φύλλα της καρδιάς.
Αν , η ψυχή είναι ερμητικά κλειστή,
ποτέ δεν θα βγει από μέσα της
ετούτη η ανάσα ,
να γίνει ψίθυρος χαράς.
Να ανακουφιστεί ο άνθρωπος .
Κι η πλάση ωραιότερη να γίνει.
Γεμάτη από την ομορφιά των λέξεων.
Στην χροιά μιάς γλώσσας άλλης , μουσικής .
Που θα χαϊδεύει
με την αθωότητα παιδιού
το μάγουλο της γνώσης ....

Αγγέλα  Καραγκούνη 

Δύο καρδιές (της Σοφίας Τανακιδου)

Έχω μια καρδιά που περισσεύει
Κάποτε, κάπου, κάποιος μου την χάρισε
και δεν την ξαναζήτησε πίσω.
Δύσκολο να ζεις με δύο καρδιές.
Εδώ με μια και δε προλαβαίνεις να μαζεύεις τα κομμάτια της.
Δύο καρδιές πως να τις συμμαζέψεις..
Κι ούτε καν στον ίδιο παλμό δε χτυπάνε.
Άλλα ζητάει η μία κι άλλα προσμένει η άλλη.
Επιχείρησα να χαρίσω τη μία αλλά έχω μπερδευτεί .
Δεν αναγνωρίζω ποια είναι η δική μου.
Και δε θέλω να χαρίσω μια ξένη..
Εξάλλου τα δώρα δε χαρίζονται
Θα συνεχίσω λοιπόν να ζω και με τις δύο
Μέχρι να γυρίσει ...
Μέχρι να ζητήσει τη μια καρδιά από μένα.
Αυτός θα τις ξεχωρίσει το ξέρω.
Μόνο μη μου ζητήσει τη δική του.
Τη δική μου θέλω να ζητήσει!!!
Εξάλλου τα δώρα ..δεν επιστρέφονται!


Σοφία Τανακίδου

Σκέψεις χωρίς φωνή (του Απόστολου Φεκατη)

Οι ώρες επιστρέφουν στο άδειο σπίτι
χωρίς οικογένεια, τις μέρες
εκείνες που δεν έζησα μαζί τους.
Ένα δέντρο που ο τρελός αέρας
δεν το αφήνει να ισορροπήσει μου μιλάει
για το θάρρος όταν ακουμπάει στο παράθυρο.
Το βιβλίο που διαβάζω γίνεται αστέρι στο
νυχτερινό ουρανό για να φέγγει το δάσος μου.
Ένα πρόσωπο που περνάει από δίπλα μου
αναγνωρίζει τα λόγια μου χωρίς να με ξέρει.
Όλα έχουν την συνηθισμένη τους διαδρομή ,
την λίμνη που δειλιάζει να ζήσει στον πάγο της ατολμίας.
Της δικής μου ατολμίας...

Απόστολος Φεκατης

Η αλήθεια των ματιών σου (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Είναι στιγμές που σκιάζονται τα μάτια τότε κατεβάζω υδάτινες κουρτίνες με της καρδιάς το αλάτι υφασμένες νανουρίζω το φόβο και ακουμπώ το παραμύθι μου στου ονείρου τη γιορτή προσδοκώντας βροχή από πεφταστέρια να ασημώσουν τα νυχτερινά μονοπάτια των εμμονών μου. Τούτες τις ώρες ας μείνουμε σιωπηλοί οι λέξεις πάνε κι έρχονται όμως τα μάτια σου είναι τα μόνα λόγια που μπορώ ν ακούσω Λόγια απλά και πολύτιμα.

Χρυσαυγή Τούμπα

Πόσες φορές (της Δώρας Μεταλληνου)

Πόσες φορές ντύθηκες ψυχή μου το γιορτινό σου φόρεμα
εκείνο το άσπρο με τα κόκκινα τριαντάφυλλα
τις βελονιές του ήλιου στον ποδόγυρο
και με τις τσέπες άδειες αδημονούσες να γιομίσουν εκπληρώσεις,
έτρεχες εκεί που νόμιζες θα έχουν πανηγύρι 
ύστερα γύριζες πάντα με χαμηλά τα μάτια 
σκιάδι τα βλέφαρα στα μάγουλα 
και η μπογιά μαύρο ρυάκι να ξεπλένει τη λίγη χαρά
να λεκιάζει το καλό το φόρεμα
και σταγόνες πίκρας να στάζουν στην ψυχή....


Δώρα Μεταλληνού